30 Aralık 2017 Cumartesi

Ayşe Abla için...

Kayıpların korsanıyız
Yan bakana.
Hiç olmamış gibi
yapamazken
kanadımız kırık.
bir vedamız bile yok
armağan edecek.
ağlıyoruz ölümlerimize
bekle bizi abla
ilk fırsatta güleceğiz yine
gözlerinle.

iskoç

sevgili arsız ölüm...

Şimdi de Ayşe Ablamızı aldın.
Yemin ederim şerefsizin önde gidenisin.

25 Aralık 2017 Pazartesi

Sena Şener /Sevmemeliyiz

Gün alır sessiz, büyür yanımda Her adım, her anımda Gün olur sensiz Utanıp olmaktan Bilerek yanarım aslında Güler bana Ağladığım gece yarısı İnsanlığın garip sancısı Belki de biz Öğrenmeliyiz Belki de biz Sevmemeliyiz Her şeyi gören sen Göremedin mi beni? Her şeyi duyan sen Duyamadın mı beni? Her şeyi bulduysan Bulamadın mı beni? Her şeyi bilen sen Bilemedin bir beni! Belki de biz Öğrenmeliyiz Belki de biz Sevmemeliyiz Demlenir içim kendim olmaktan Süzerek yaşarım aslında Gün olur sensiz Utanıp olmaktan Bilerek yanarım aslında Güler bana

24 Aralık 2017 Pazar

elbette hepsini yazmak mümkün değil.

Neyin hepsini? Kendime ait olanların.
Kimsenin bilmediği bir hazineye sahibim: Anlatmadıklarım.

Neyse.
Aç karnına votka içiyorsan elma,
tok karnına içiyorsan kornişon salatalık.

Şimdilik.

22 Aralık 2017 Cuma

Gittim, geldim...

Ankara.
Gittim kuzumu gördüm. Kilo almış acık. Göbişli olmuş.
Dikkat et deyip, kendi göbeğimi gösterdim. Gülüştük.

1993'te Ankara'dan ayrılmıştım. O tarihi baz alsam, 24 yıldır Anıtkabir'i görmemişim mesela. Harikaydı gezi. Ağladım tabi. Dayanamam Atatürk'e...
Hangi yıl olursa olsun, sanki bir yıl önce kaybetmişiz gibi gelir.
Çok zaman tabii...
Yokmuş gibi davrananlar utansın.
Utanacaklar da zaten.

Neyse dostlarımı gördüm. Her şey yolundaydı.
Ayakta kalmışlar ve önemli olan da buydu zaten.

Ayakta kalmak.
Hepsinin gözlerinden öptüm.

Ankara?

(Ulus/İtfaiye Meydanı, Büyük Tiyatro/Opera karşısına o camiyi konduran şahıs,
ne içtiyse ondan istemiyorum. Benim içtiğimden içsin yeter!)



13 Aralık 2017 Çarşamba

Komik ama öyle... n'apayım?

Uçaktan korkarım. Daha doğrusu düşmekten.
Her ölüm pistir ama biraz sonra öleceksin bilader hissini sevmediğimden veya ödüm koptuğundan sanırım...
Artık komik böyle düşünmek ama...

Düşünüyor insan.

İfade ettim. N'apayım?

9 Aralık 2017 Cumartesi

Çoğu zaman rüyaları hatırlamıyorum.

ara sıra rüyalardan parçalar geliyor aklıma.
Akıl bu veya zihin, ne zaman oyun oynayacağı belli olmaz.

Dün geceki rüyamdan kalan...

Karşımdaki şahsa üstümdeki kazağı verdim, karşımdakinin kazağını da ben aldım. Karşılıklı olarak kazakları üstümüze geçirdik. ilk gördüğüm, benim verdiğim kazağın boyun noktasındaki kocaman bir yağ lekesiydi.

Bu yağ lekesiyle ilgili aforizma mı desem, ne desem...
bir iki laf ettim. Şimdi bu kazak sana geçti.. Şöyle böyle cinsinden...

İşte o ettiğim lafları hatırlamıyorum.

O insan oğlum olabileceği gibi torunum da olabilir.



8 Aralık 2017 Cuma

biraz olsun daha az üzüldün mü İsko?

Hayır.
Çok üzüldüm.
Çünkü bilmem kaç yıl önce evimin salonunda şahsı alnından vurmayım diye
av tüfeğini parçalara ayırıp, saklamıştım.

O tarihte, ahlaki bir çarpıklıkla, ama sözcüklerle... gelip kapıma dayanmıştı işte kadim dostum. Kapımı geçmiş evimin salonundaydı hatta. Sevdiğim kadınların tamamını hedef almıştı. Aşağılık bir dili vardı. Kimsenin bu sohbetin içeriğinin ne olabileceği konusunda çok cesur tahminlerde bulunmayacağına inanıyorum.

Bazen karşındaki için 'ne kadar' ettiğini sorgularsın ve ona uygun atak yapar veya susarsın. Kadim dostum sanırım bu sınırı merak ediyordu. Veya başka sınırları. İntihar etmeyi seven kadim dostum acaba benim elimle mi bunu gerçekleştirmek istiyordu? Bütün bu soruları şimdi soruyorum o anlarda sorgulamam mümkün değildi ve her şey çok sıcaktı. El dokunamıyordun.

Sınır, 'anlayış' ve 'hoşgörü' olarak çizilmişti tarafımdan. Öfkeyi ekleyim.
Bir yere kadar.

••••••

Biraz önce, bu kadar yıl sonra kendisine bütün bunları ifade etmeye çalıştım.
Sanırım anladı.

Yıllar önce aklından geçirdiklerini süzmeden aktarmıştı.
Ben süzerek onu alnından vurmadım.
İkimizde hayattayız.
Çok şükür.

Bunlar hayatta bir defa olur.

Oldu ve geçti.
Çok şükür.

yazıyı yazayım da... bakarsın başlık aynı kalır veya değişir.

Herkesi anlama çabası, anlayışlı hoşgörülü falan olma durumundasın gibi isko?

Elbette her zaman değil. Ece, ben araba kullanırken ettiğim küfürleri biliyor...
(Amcık ve Göt en birincileri...) Oluyor.

Konu bu değildi ama bu akşam bırakayım bu olsun. başlık da aynı kalsın.



5 Aralık 2017 Salı

büyüyünce bir bok oluyorlar sanki...

etrafına bak!
büyümüş de küçülmüş ne çok insan...
(Bilmeyenler için ironi: büyümüş de küçülmüş kalıbı, ilkokul çağında olup da boyundan büyük laflar edenler için kullanılırdı. Eleştirinin Allahı var tabi.. Hani bir çırpıda şu veledin gırtlağını sıksam durumu)

kocaman görünüyorlar. hatta bir kısmının beyaz saçları bile var...
Göbekleri ve hatta metresleri...

Son model makam araçları ve mutsuz karıları.

büyüyünce bir bok oluyorlar sanki.
________

Diğer taraftan, aynanın öte yüzünde...
Genç erkek bedenlerde aranan sevgililer...
_____________

Falan.

Hayatta olsan da
'Yaşamazsan' ölürsün!

22 Kasım 2017 Çarşamba

Suhuletle...

ilk arabalı vapurun ismi.
devamı var tabi...
Suhulet: Kolaylık demek.
Hüseyin Haki Efendi'nin aklına gelmiş, iki kapaklı bir vapur.
Şirket-i Hayriye müdürü kendisi...
Çanakkale Savaşlarıyla ilgisi var elbette...
falan.

hatıralar olmazsa...

şimdiki zaman koflaşır.
ya da işimiz iş...
ya da bakakalırsın işte...

9 Kasım 2017 Perşembe

eh kurda kuşa ram olmadık...

(ram olmak: boyun eğmek, itaat etmek)

boyun eğmedik yani.
kurdu herkes bilir ama kuşa yem olmayı...
uzun bir konudur...

bir ara anlatırım.

herkes otursun oturduğu yerde...

Başlık, Annemsel bir refleks...
Anaların içgüdülerine kulak vermek gerek...
Herkes otursun oturduğu yerde demesi önemli.

(Anam 40 yaşımda bana el vermişti. hatırlatayım.)

herkes otursun oturduğu yerde, genel bir panik havasını önleme üzerine.
sert ve kesin. aynı zamanda işlerin iyi gitmediğine dair derinden bir mesaj.

birşey olacağını önce anneler bilir.


ATATÜRK, Cumhuriyetin önsözünü Çanakkale’de yazmıştı.








Dünya, Cumhuriyetimizin kurucusu Atatürk’ün askeri dehasıyla, ilk kez Çanakkale’de tanıştı. 19. Tümen Komutanı Yarbay Mustafa Kemal, kara savaşlarının ilk gününde memleketin kaderine müdahale etmişti. 25 Nisan 1915’te, Çanakkale Boğazına hakim Conk Bayırı’nın önemini bilerek emir beklemeden harekete geçmiş, emrindeki 57. Alay ile düşmanı geri atmıştı. Verdiği emir netti: “Ben size ölmeyi emrediyorum.”
Atatürk, savaştaki başarılarıyla
1 Haziran 1915’te Albay rütbesine yükseldi. 8 Ağustos’ta Anafartalar Grup Komutanlığına atandı. 9 Ağustos’ta İngiliz kuvvetlerini Anafartalar ovasında durdurdu. Aynı sıralarda Conk Bayırı düşman kuvvetleriyle çevrelenmiş ve tepenin düşmesi an meselesi haline gelmişti. Albay Mustafa Kemal, Conk Bayırı’ndaki cepheye intikal etmiş, 10 Ağustos’ta şafak vakti, süngü hücumuna kalkmış askerlerin başında Conk Bayırı’nı düşmandan tamamen temizlemişti. Ağustos ayında kazanılan diğer savaşlarda da Albay Mustafa Kemal hep en öndeydi. Savaşın başında kimsenin tanımadığı bu subayın bir lakabı vardı artık: Anafartalar Kahramanı Mustafa Kemal Bey.

Atatürk, Milli Mücadelenin başlangıcında Samsun’a ayak basarken işte bu lakapla tanınmıştı Anadolu’da...

8 Kasım 2017 Çarşamba

kırdın işte...

kırdın işte.
kırgınsan çok konuşmazsın.

bu yazılara falan bakıp...
yok öyle bir şey.

bu arada kırılan benim...

3 Kasım 2017 Cuma

Belli bir yaşta...

Belli bir yaşta artık soru sormamamız istenir.
mesela... Aaa bilmiyor olamazsın!
Neden?

Belli bir yaşa gelince, birşeyleri veya herşeyleri biliyor olmamız istenir.
Mutlaka tecrübe etmişizdir diye düşünürler sanırım. duruma göre...
okumuş adamsın sen bilirsin! falan.
kıstırsa seni bi yerde bak ne güzel okutuyor :)
okumuş adamsın sen övgü değil sövgü aslında...

Her şeyi biliyor gibiyken aslında bilmiyor olmak...

İzafiyet ve Kuantum...

Büyürken niye küçülüyoruz mesela... Der miyim?
Deli miyim?

Demem.

Ne o film gibi?
Hiç!





28 Ekim 2017 Cumartesi

ayrılıkların evlatları...

Babasına baksa bi şey...
Anasına baksa bi şey...

Evlat, her ikisi bir arada olsa derdinde. ama bi yere kadar. bekliyorlar bi şey olsun.
olmuyor. Eee bi yere kadar.

sonrası...

Travma büyüklerde. Evlatlar bir süre sonra çözüyorlar zaten.
Evlatların travma dönemi bizden daha kısa sürüyor. Pragmatikler çünkü...

Neyse...

Kıyak bi adam oldu bizimkisi.
Nasıl merhametli bilseniz.

bir sonuca varacak mısın İsko?

Elbette.

- (Ekleme, Edit de deniyor. 3 Kasım 2017)

Aslında sonuca varmıştım ama... Lafın tamamı aptala denir.
Öyle denirmiş vakti zamanında.

Sonuca varmıştım zaten. Yukarıdaki yazının içinde.

Sevgiler.


21 Ekim 2017 Cumartesi

Kuzuların güzelliği...

Kuzuların güzelliği babalarının sağ olmasıdır.
Babaları ölünce, elbette kuzuların güzelliği devam eder.
eskisi gibi olmasa da...

Babalar ölünce büyür evlatlar.
Ancak, bu kuzuları babaları nasıl görüyor derseniz;
kuzular kendileri farketmese de harika görünürler. ne etseler büyümezler mesela..
enselerindeki ekşi ter kokusunu bilmezler ama babalar bilir. (o ekşi ter kokusunu evlat kendi evladında deneyimleyecek ve babanın ne dediğini o an anlayacaktır.)

Tabii daima kuzu kalanlar için bu.
harika çocuklar için...

30'a bak...

Neyse. 30'lu yaşlarımı düşündüm.
Heyecanlıymışım ve kafası karışık biriymişim.
Ve atak.
O dönemde öyleymiş.

Hemen 30 başında Babacığımı kaybetmişim.
Babacığımı anlayan tek yürek benmişim gibi. galiba öyle.
devamını getiremedik. Yani onun ve benim sözüm  ilerleyen dönemde biraz daha
çok çıkacaktı gibi. gördüğünü söyleyen, bir nevi futbol hakemi üzerinden anlatırsak, gördüğünü çalan bir babaydı.

Neyse.

U2 iyidir. 1980'lerden bugüne iyidir sahiden.

1. “Bad”
2. “One”
3. “Sunday Bloody Sunday”
4. “Ultraviolet (Light My Way)”
5. “Where the Streets Have No Name”
6. “Beautiful Day”
7. “With or Without You”
8. “I Still Haven’t Found What I’m Looking For”
9. “Kite”
10. “Bullet the Blue Sky”
11. “I Will Follow”
12. “The Fly”
13. “Running to Stand Still”
14. “City Of Blinding Lights”
15. “Until the End of the World”
16. “Acrobat”
17. “Mysterious Ways”
18. “Stay (Faraway, So Close!)”
19. “Lemon”
20. “Sometimes You Can’t Make It On Your Own”

19 Ekim 2017 Perşembe

Eğer bakmayı bilirsen... (yazıyı edit ettim)

Anana babana falan.
Bakmayı bilirsen...
Hiç terketmiyorlar seni.
Ölseler bile. Çağırsan gelmiyorlar ama.

Bi tek annanem, geçen gece geldi balkona...
Tık tık yaptı cama. Hadi gelsene dedim,  kaçıverdi kendini göstermeden.
at kuyruğu saçını ve gülümseyen yüzünü hayal meyal hatırlıyorum.

Niye çağırıyor ki ayrıca...

Özlemiş belli dedim. Ben de özledim tabi...


Annem yanımda olsaydı, babam yan odada...

öyle bişey yok...

"hala seni çok özlüyorum."

Redd'in şarkısı içinde çok seviyorum.
Ancak, yanlış anlaşılmaya çok uygun bir cümle...

Kimi özlediğimi, kim nereden biliyor?

Hemen ardından 'Beni sevdi benden çok' var mesela...

Redd iyi grup. Şarkıları harika. Sözlerine takılarak hayat ilerletmek...

olmaz gibi :)


14 Ekim 2017 Cumartesi

bugün itibariyle...

Aslında sadece bugüne ait değil.
denk geldi.
ne diyecektin bey bilader?
Hiç..

Salaklık baki olmasın diyecektim.

siktir git diyerek nereye varılıyor?

Öfkeyle söylenir çoğunlukla. Siktir git!

Ancak herkes birbirine böyle diyebiliyor şimdilerde.

Bazı kelimeleri, bunlardan yaptığımız cümleleri falan...
Çok özene bezene kullanırdık. Yoksa kullanmaz mıydık?
Hatta dil bilgisi kurallarını falan takmıyor muyduk...

Argo, kuralsızdı sahi.


Evlat yüreği

Ana Baba yüreği olur da... Evlat yüreği olmaz mı?
Olur, çok şahane olur hem de...

Şimdi kocaman olmuş bebeğim;
'şimdi o kadar para veremem tam yüz maskeye' dediğimde,
merak etme baba, koltuk çıkarım dedi ya...

mesele şu... merak etme dedi, ben varım!

••••
Biraz detay.

Bu yaşta Astım oldum. Alerjik bünyeye sigarayla yüklenme falan...
Çocukluktan beri katlana katlana geliyormuş. Kaçınılmaz son.
Emekli halimle bir de bu polyester biblolara falan merak saldım.
Merak yetmedi, iş başa düştü. (Ek gelir hesabı.)
Solumanın ve dokunmanın astımı tetikleyeceği yüzde binbeşyüz olan malzemelerle
çalıştığımı biliyor oğlum.
Maskem yarımdı. Koruyor demiştim.
Gözüne onun buharı gelirse diye dedi...
Gözlük falan taksana Baba...

'şimdi o kadar para veremem tam yüz maskeye' dediğimde...
Aslında öyle bir para sıkıntım yoktu. Sanki bir hesap varmış da ona uyuyormuşum gibi.
Emekliyim ama öyle hesap kitap adamı da değilim.

Ben varım dedi evlat.
Kapı gibi Maşallah!

Nasıl sıktıysam o zaman kendimi.
Şimdi birazcık ağlayım işte...

Bu da benim yüreğim.

(İçinden gelmiş, salmışın. bazen sıkarsın. Evlat beni korumaya aldığı anda hangisiydim?
biraz sıkmış sanırım. Biraz oraya biraz buraya, ipin ucunu bulacağız sanki. En güzeli, evlat tabi.
Hatta, şeker gibi kızımla evlatlar...)





12 Ekim 2017 Perşembe

Kaşıkçı Dede’nin Kaşığı

Geçtiğimiz günlerde kaybettiğimiz, reklam sektörünün emekçilerinden Sanat Yönetmeni Tuğrul Süer, bir dönem çalıştığı reklam ajansında Volkswagen için hazırladığı “İnsan Görmek İstediğini Görür” kampanyasıyla, uluslararası LIA, EPICA, Golden Awards ve Türkiye’de de Kristal Elma ödüllerine layık görülmüştü.

Süer, markanın logosundaki “W” harfinden yola çıkmıştı. İlan görsellerinde çarpıcı doğa fotoğrafları kullanmış, markayı içine yerleştirmişti. Mesela antiloplarla dolu bir fotoda, batmakta olan güneşin turuncu yuvarlağında boynuzlar birbirinin üstünde “W” şeklinde görünüyordu. Bir başkasında, dolunayın içinde ağaç dallarının birbiri üstüne gelmesinden yine “W” harfi görünüyordu.

Gerçekten de “İnsan Görmek İstediğini Görür” gibi oluyordu.

Gerçek değişmiyor ama insan görmek istediğini görüyor galiba...
Bu durum, onca bilgiye rağmen değişmeyecek gibi.

Kilitbahir Köyü’nün girişinde bir mezar vardır. Eceabat’tan Kilitbahir Kalesi’ne giderken sağda. Kaşıklı Dede orası. Her mevsim mezarın üzerinde envaiçeşit kaşık vardır. Metali, tahtası, plastiği... Yanında kaşık getirmeyi unutanlar için bir tabela bile vardır: “Kaşık az ilerde”

Kaşıklı Dede için 2008 yılında, bilimsel bir çalışmada şöyle denmiş:
“Halk arasında Kaşıkçı Dede, Kaşıklı Dede ve Kaşıkçı Baba olarak bilinir. Keramet sahibi olduğuna inanılır. Halk arasındaki inanca göre konuşamayan çocuklar Kaşıkçı Dede tarafından tedavi edilir. Konuşamayan çocuğa kabrin üzerinden alınan bir kaşıkla yemek yedirilirse çocuğun konuşacağına inanılır. Bu inanç eskiden beri devam etmektedir. Ayrıca evlenememiş kızlar hayırlı bir kısmet dilemek için Kaşıkçı Dede’yi ziyaret ederler. Kaşıkçı Dede’nin Çanakkale Savaşlarında cephedeki Türk askerine küçük bir destiyle su dağıttığı ve destideki suyun hiç tükenmediği söylenmektedir (Tellioğlu 1997: 153). Kaşıkçı Dede’nin türbesi İstanbul yolu üzerindedir. Bu nedenle pek çok defa kaldırılmak istenmiş fakat kimse başarı olamamıştır. Hatta kabri kaldırmaya çalışanlardan bazılarının hastalandığı rivayet edilmektedir.” (Hamdi Güleç, Eceabat Değerleri Sempozyumu, 2008: 231)

Çanakkale Savaşları’na küçük rütbeli bir asker olarak katılan, ilerleyen yıllarda Korgeneralliğe kadar yükselen Fahri Belen’in (Kurtuluş Savaşı’nda 23. Tümen Kurmay Başkanı olarak Yunan Cephesinin yarılmasında çok önemli bir rol oynamıştır.) kızı M. Tülün (Belen) Yalçın, babasıyla yaptığı şehitlik gezisinden bir anıyı aktarır bize.

(Fahri Belen) :  “Bizim askerler karavanadan rahatça yemek yiyebilmek için hepsinin bir tahta kaşığı vardı, dolaklarının içinde taşırlardı. Seneler önce yol açma sırasında güzergahtaki şehitlerimizin toplanan kemikleri yol yakınında açılan bir çukura konmuş, üzeri bir kişilik mezar şeklinde kapanmış, yeri belli olsun diye bulunan kaşıklarla mezarın etrafı çevrilmiş. Yöre halkı burasını “Kaşıklı Şehit” adı ile bir yatır yeri olarak kabul etmiş. Her adağı olan mezarın üzerine sapından bir kaşık saplamış. Şimdi üzerinde yüzlerce kaşık var. Dönüş yolumuzun üzerinde sizlere göstereceğim” dedi. (Fahri Belen, Çanakkale Savaşı’ndan Alınan Dersler, 2009: XVIII)


Gerçek kendi içinde her zaman masumdur. Onu kirleten bizleriz galiba...

30 Eylül 2017 Cumartesi

Faşizm tam da böyle bir şe!

çok konuşur, az yazarak ve hiç eylemeyerek
dünyayı değiştirdiğini düşünebilirsin ama en çok konuşandan korkarsın.

Çağdaş dünyada faşizm, insanları 'özgürmüş gibi' hissettirmesiyle de bilinir.


28 Eylül 2017 Perşembe

tıp tıp kuş yüreği atışından içeri alırlar seni bi'tanem!

Onun tek araçlık yeri yok ama o varmış gibi, buraya park etme! diyorsa bir devlet memuru...
ki o memur bildiğin tanıdığın müdür olsa bile, şaka olduğunu sanmayacaksın.

bi siktirin gidin be... nedir bu habire yüceltilen devlet?
devleti biliyorum ama devletin ardına sığınan ve 'ben devletim' sığlığında eyleyenlere diyorum.

Kamudan beslen, sonra ben devletim diyerek seni besleyene çemkir...

Bizim müdür kıyak adamdır, bunların hiç biri olmadı.
Ama olmayacak anlamına gelmez tabi.

26 Eylül 2017 Salı

tıp tıp kuş yüreği atışı...

elimiz böğrümüzde değil. yani o şekilde açıklamak istemem.

tıp tıp kuş yüreği atışı hiçbir yere eklemlenmez.

Mesela?

Şöyle açıklamaya çalışayım.

Arabanı çek! derken Nüfus Müdürü, harbiden arabamı çekmem gerekmemişti.
çekmedim.

giderek açıklamaya çalışmayacağım.

kayıt düşüreyim diye yazdım zaten...

bu kadar orospu ve çocuğu varken..

meslek gereği eyleyen güzel insanlara gıkım çıkmaz elbette.
ekmek parası.

devamını demeyim.

ayağım hala frende...

Bas gaza yavrum, bas gaza...
Ya da bas bas paraları Leylaya...

Yok öyle.

Debriyajdan hafif hafif kaldırıyorsun ayağını.
birden bire gazlamak yok.

ancak hayat geçiyor.
evet.
ve çok güzel geçiyor.

perperişan olmanın alemi yok.

•••

bu kadar dik bir adam nasıl böyle konuşur be Abi...
dik derken bilader?

İsko Abi, kendini biliyorsun işte...

(Gülümsedim)

'Dik mik değilim!' Dedim.

Peki o zaman, 'Eğilmemiş diyebilir miyiz, Abi?'
Dedi.

Diyemeyiz dedim.
Herkesin alnı secdeye mutlaka değer.



Zorlu düşmana, yaratıcı çözüm.

Çanakkale Savaşları sırasında en önemli sorunlardan biri de yaygın olarak görülen bitlenmeydi. “Bit ve benzeri haşerelerin büyük bir salgın hastalığa neden olmasından korkuluyordu. Hem Türk hem de İtilaf Cephesinde askerlerin karşılaştığı en büyük sorunlardan biri yeterli biçimde yıkanamamaktı. Askerler aylarca yıkanmıyordu ve çamaşırlarını değiştirme imkanları yoktu. Bit her yerdeydi. Karşınızdaki düşman kadar "bit" de zorlu bir düşmandı...

Bit, özellikle yoğun sıcaklarda o denli rahatsızlık veriyordu ki; bit nedeniyle doğru dürüst uyuyamadan ve dinlenemeden askerler savaşmak zorunda kalıyorlardı. Askerlerin pek çoğu, savaşın durgun anlarında, sıkıntılarını atmak için bit yarışı yapıyor ya da elbiselerini çıkararak, saatlerce bit kırıyorlardı. (Prof. Kemal Arı)
Kimi askerler anılarında bit kırmaktan ellerinin kıpkırmızı olduğunu, kimileriyse bit ayıklamaktan bıktıklarını ve bitlerin üniformaların üzerinde adeta “resmi geçit” yaptığını yazmaktadır.

Bitlenmenin önüne geçilmeliydi çünkü Tifüs salgınına yol açabilirdi. (Tifüs: bitler aracılığıyla bulaşan, yüksek ateş ve vücutta lekelerle kendini gösteren, ortalama on beş gün süren, çok tehlikeli ve bulaşıcı bir hastalık.) Çok geçmeden Tifüs vakaları görülmeye başlanmıştı.
[Tifüs aşısını dünyada ilk kez bulan ve 1913-1914 yıllarında geliştiren Dr. Reşat Rıza (Kor), 1915 yılında üretip uygulayan ise (Verem Savaş Derneği kurucusu ve koruyucu sağlık hizmetlerinin gelişiminde büyük emeği olan) Dr.Tevfik Sağlam’dır.]
“...Tifüs hastalığının ortaya çıkması üzerine cepheye en yakın tren istasyonu ile Gelibolu arasındaki menzil yolu kavşak noktasında bulunan Keşan’da, üç seyyar etüv ile bir adet menzil temizleme istasyonu açılmış ve buralarda hastalar tedavi altına alınmışlardır. 15’inci Kolordu Başhekimi Binbaşı Dr. İhsan Ali Bey Malta Humması’na tutulduğu, 5’inci Ordu mıntıkasında üç askerde ise lekeli tifo görüldüğü ve dönem içerisinde tifüs hastalığına yakalanan 149 askerden 36’sının hayatını kaybettiği belgelerden anlaşılmaktadır.” (Doç. Necdet Aysal)

Bölükler halinde etüv sırasına giriliyor ve üniformalar ısıl işlem yardımıyla bitten arındırılıyordu. Daha sonra seyyar etüvler de yapılmış ve hizmete verilmişti.
Sadece Çanakkale Cephesi’nde değil diğer cephelerde de Tifüs salgını için mücadele ediliyordu. Etüvle önü alınamayacak duruma gelindiğinde yaratıcı zeka devreye girdi: Alelade ekmek fırınlarında kuru hava ile dezenfeksiyon. Bu işlemi her yerde uygulamak mümkündü. Etüv olmasa da...

Abdülkadir Lütfi (Noyan) tarafından geliştirilen tekniğe göre:  •) Fırında ateş yakılıyor, ısı derecesini ölçmek için (termometre olmadığından) içine beyaz bir kağıt konuyor, kağıt tam kavrulmaz, sararırsa uygun ısıda olduğu anlaşılıyor •) İçindeki ateş çekiliyor •) Zemine yaş bir çuval serildikten sonra üzerine su püskürtülmüş elbiseler konuyor ve kapısı kapatılıyor. 10-15 dakikada bitler ölüyor. (Dr. Mustafa Karatepe)

Tifüs ile savaş, bulaşıcı hastalıklarla yapılan mücadelenin sadece bir kısmıydı. Hekimlerimiz, hemşirelerimiz ve diğer sağlık görevlilerimiz olağanüstü bir çaba göstererek, bulaşıcı hastalıkları önlemeyi başardılar. Ruhları Şad olsun.


Yazının son cümleleri Atatürk’ten:
“Gözlerimizi kapayıp, yalnız yaşadığımızı varsayamayız. Ülkemizi bir çember içine alıp dünya ile ilgilenmeksizin yaşayamayız. Tersine gelişmiş, uygarlaşmış bir ulus olarak uygarlık alanının üzerinde yaşayacağız: bu yaşam ancak bilim ve fenle olur.” (1922)

(Gündem Memleket Gazetesine yazdığım)


21 Eylül 2017 Perşembe

ötürekli göte arpa ekmeği mahana

Burdur'da böyle deniyormuş ama biraz daha açayım: osuruklu göte, arpa ekmeği bahane.

türk dil kurumu deyimler ve atasözleri sözlüğünde yer alan anlamlarından birisi "davranışları beğenilmeyen kişi sudan sebeplerle kendisini mazur göstermeye çalışır."

senin olan şeyler var.. onlardan kaçıyorum...[Redd]

başlık kalsın.
altını dolduracağımı biliyorsunuz.
altıma demedim!


20 Eylül 2017 Çarşamba

Nasıl seversin? Çok severim!

Çok severim sahiden.
Az sevmek nedir bilmem.

Ayrıca ve sahiden sevmenin dozu mu olur?

Seversin ve çok seversin.
başkasını bilmem.

Yaşlanınca...

Yaşlanınca tasarruf etmenin bir erdem haline geldiğine inanıyorsun.
O kadar çok konuşuyorlar ki...
Toplasan -ki toplamıyoruz- bir armut çekirdeğini doldurmaz. (İncir çekirdeği değil miydi o?- Ah aşkım, incirle hakaret edemezsin, eleman burda Armut üzerinden vurmuş.)

- Hayır İncirle hakaret edebilirim pekala...
- Kim bakıyor bu hastaya?
- Aldım Abi, benim hastam. (İşte seni anlayan biri kaptı seni... Yırttın şimdilik.)

Diyaloglarda bir sıkıntı var mı?
bi olmamışlık falan...

Benim yazarlık Hocam Turgut Özakman deyince neden ah, uh ediyorlar öyleyse?

en güzeli ne biliyor musunuz?

Kendi güzeliniz!

sevginin şiddeti falan...

doğrudur.
ve en azından sevgisizlikten iyidir.
şiddet derken,
dozu anlaşılmalı. Sevginin dozu.
Her sevginin içinde biraz şiddet vardır.
lafın gelişinden şiddet çıkmasın.
her türlü şiddete karşıyım yoksa...

varsa?
gene karşıyım!

adaletsiz dünya...

hiç dokunmadan aktarıyorum. yazım yanlışları falan sahibine ait.
"Hergun intihar edecegim umuduyla yasamak ah tanrim ne kadar da adaletsiz biryer bu dunya."

Hayır yani...

Diyelim kabus gördün. Ya kabusun ortasında uyanırsın ya da söz gelimi rahat bi tipsen sabah...

Yaşadığımız böyle değil.
Ne zaman uyanırsan uyan, bitmiyor.

Çok şaaane yani...

15 Eylül 2017 Cuma

bakmak.

Bu hayata bi bakıp çıkacam.

(kapıdakinin insafına kaldık bu arada.)

isterse bi bakıp çıkmaya izin vermeyebilir.

Ciddiyim.


abi falan...

iyi misin abi? diye...
benden küçük kardeşim olmadığından soran da yok...

en son kardeş benim.
en küçük yani.

14 Eylül 2017 Perşembe

Açık yara

Üçümüzle ilgili hiç bir anım yok dedi oğlum.
haklıydı ve haksızdı da...
ayrı ana-baba çocuğu olarak üzerine gidilecek gibi de değil.

Üçümüz dediği, anası babası kendisi...

Üçümüz pek çok fotoda vardık. kabul etmiyor ama. 'hatırlaması' gerekiyor çünkü.
hatıralarında ana-babası ve kendisi yok... Bu olmadığı anlamına gelmiyor. vardım, hem de çok kuvvetli bir şekilde.

Başka şeyler de kabul edilmiyor.
Mesela neden ayrılmışız anasıyla?
Babanın evi terkettiği üzerine bir şey var.
Ama oğlunu hiç terketmediği üzerine bir şey yok!

Diyorum ya, yara açık.
Hikaye Ana üzerinden kurulunca böyle.

"Çok güzel bir çocuğumuz olacak" diye kandırmışım anasını. (öyle diyor)
Çok güzel bir çocuk olmuş mu?
Olmuş.

(Peki bu çocuğun sorumluğunu alsın, çünkü o istedi demiş mi, demiş)

Hiç konuşulmayan tek bir şey var.

bunun ne olduğunu söylemeyeceğim.



nasıl sabırdır acaba?

Bir ikizler burcu insanı olarak, bir blog içinde sınırlı kalmak nasıldır biliyor musunuz?
harika... ancak kimse okumadığından sıkıcı.

Ancak diğer sosyal mecralarda eylediğimde, dilimin kemiği olmadığından...
lafın nereye gideceği belli olmadığından...
normalde zaten konuşurken, karşımdakini dövüyormuş gibiymişim...

ayrıca, sevgili zevceme göre; diğer insanlarda kavga etme hissi uyandırıyormuşum...
Tahrik ediciymişim yani... İnsanların beni dövesi geliyormuş gibi yani...

Vay be!
Bu nasıl bir sabırmış öyle.

Bir arada yaşamayalım yani diyor.
üzücü tabi.

Yani onlar için. Çünkü benden çok var :)


Ağustosta Atatürk...

Ağustos’un nesini severiz? 

Ben en çok Atatürk’ünü severim.

Çanakkale Muharebelerinin 2. safhası. İngilizler, 6 Ağustos gecesi Kemikli sahillerine takviye edilmiş kuvvetlerle çıkarma yapmış, devamında Conkbayırı’nı
20 bin kişilik askerle sarmıştır. Conkbayırı ve Kocaçimentepe, savaşın bu safhasının en kritik bölgesidir artık. Düşmanın hedefi bu hakim tepeleri alıp, Gelibolu Yarımadasını Kocaçimen, Maltepe, Eceabat yönünde bir pasta gibi kesmektir. İkmal hattı kesilen Seddülbahir Cephesinin düşürülmesi kolaylaşacak, Nisan ayındaki hedeflere ulaşılmış olacaktır: Kilitbahir Platosu üzerinden yapılacak bir harekatla Boğaz savunmasını kullanılamaz hale getirmek.

7 Ağustos 1915: Atatürk, o sırada Arıburnu’nda 19. Tümen komutanı olarak yoğun düşman saldırısına karşı koymaktadır. Conkbayırı-Kocaçimen hattı bomboştur. Atatürk, düşmanın nihai hedefini sezdiğinden, elindeki ihtiyat taburunu (14. Alay/ 1. Tb) Kocaçimen Tepe’ye, 72. Alay’dan iki bölüğü de Conkbayırı’na gönderir. Bu yetmez, başlarında yolladığı Mülazım Hayri Efendi ile haberleşerek, o cephenin nabzını tutar.

8 Ağustos 1915: Conkbayırı’nda durumun kritikleşmesi üzerine Atatürk’ün,
5. Ordu Kurmay Başkanı Albay Kazım (İnanç) tarafından telefona çağrılması ve vaziyeti nasıl gördüğü sorusuna cevabı: “Bütün mevcut kuvvetlerin komutam altına verilmesinden başka çare kalmamıştır!” 5. Ordu Kurmay Başkanı’nın
“Çok gelmez mi?” sözüne Atatürk’ün cevabı nettir: "Az gelir!"

Atatürk, Anafartalar Grubu Komutanlığına atanır. Gece yarısı, görevi Albay Feyzi Bey’den devralır. Sabaha kadar 7. ve 12. Tümen komutan ve kurmaylarıyla Feyzi Bey’in planını çalışır. Atatürk’ saptaması şudur: “Zaten bu gibi işlerde taarruz emirlerinden daha mühim olan, işin icra tarzıdır.” Bunun için tümenler nezdinde irtibat subayları görevlendirir ve bu sayede taarruzu anbean takip eder.

9 Ağustos 1915: Atatürk komutasındaki kuvvetler, Anafartalar bölgesinde
İngilizlere taarruz eder; düşmanı tepelerden çıkarma yaptığı kıyılara geri atar.
Düşman sürekli olarak kıyıya piyade ve topçu çıkarır ancak Türk kuvvetlerinin azmi karşısında çaresiz kalır.
(Atatürk, 7. ve 12. Tümenlerin sabaha karşı başlayan taarruzunu, Anafartalar bölgesinin gözetleme yeri olan bir tepeden, başından sonuna kadar yönetir.)
1. Anafartalar Zaferi adını alacak savaş kazanılmıştır. Atatürk, sayıca kat kat üstün düşman gücünü denize sürmez; taarruzu, düşmanın sığmasına yetecek bir kara parçası sınırına gelince durdurur. 4o bin kişiyi aşkın düşmanın bir kedi misali, kıstırılınca önce savunmaya sonra da 8 bin kişilik kuvvetimize saldırıya geçeceğini hesaplamıştır.

Atatürk o anı şöyle anlatır: “Gerçekte, düşmanın bir kolordusunu zayıf bir tümenimle Kireçtepe-Azmak arasında yenmiş, Tuzla Gölü’ne kadar takip ederek orada tespit etmiştim.”
Atatürk, akşam üzeri Çamlıtekke karargâhı üzerinden Conk Tepesi doğusundaki Suyatağı Mevkii’nde bulunan 8. Tümen karargâhına gelir. Gelir ama ne geliş... Kurmay heyetini gören bir düşman savaş uçağı bomba atmaya başlar, bunu gören gemiler de aynı bölgeye mermi yağdırır. Atatürk demek, bütün zorlukları aşmak demektir aynı zamanda. Saldırı atlatılmıştır. Karargâha varırlar.

O sıralarda Conkbayırı’nı savunan kahraman birlikler, 7 Ağustostan beri süregelen yıpratıcı savaşlar nedeniyle bir hayli yorgundur ve hırpalanmıştır. 8. Tümen Kurmayının mütalaasına rağmen, Atatürk’ün kafasındaki plan bellidir: takviyeleri beklemeden baskın tarzında bir süngü hücumu. “Bunun için çok kuvvetten ziyade çok dikkatli ve fedakârane bir sevk ve idarenin maksadı temin edeceğine hükmetmiştim.”

Bulunduğu yeni koruyamayacak kuvvetle düşmana sürpriz bir taarruz gerçekleştirerek savunma yapmak. Bunu ancak bir deha düşünebilirdi!

10 Ağustos 1915: 4 gündür uykusuz olan Atatürk, o gece de uyumaz,  sabah gün doğmadan çadırının önüne çıkar ve kısa nutkunda: “Askerler! karşımızdaki düşmanı mağlup edeceğimize hiç şüphe yoktur. Fakat siz acele etmeyin. Evvela ben ileri gideyim. Siz, ben kırbacımla işaret verdiğim zaman hep birden atılırsınız!” Der.
Askerlerini önüne gelir ve kırbacını indirir. “Süngüleri ve bir ayakları ileri uzatılmış olan askerlerimiz ve onların önünde tabancaları, kılıçları ellerinde subaylarımız kırbacımın aşağı inmesiyle demirden bir kitle halinde aslanca bir hücumla ileri atıldılar. Bir saniye sonra düşman siperleri içinde göğe yükselen Allah, Allah! seslerinden başka bir şey duyulmuyordu.”
Bu taarruzla, Conkbayırı ve tepesi düşmandan kamilen (tamamen) temizlenir. Hatta bazı kıtalarımız, kıyıya Balıkçı Damlarına kadar iner, kanlarındaki artmış olan adrenalinle birlik komutanlarına ‘İzin verin, şu gemileri de süngüleyelim!” diyenler çıkar.
İlerleyen saatlerde düşman topçusu, hem denizden hem de karadan Conkbayırı’nı cehenneme çevirir. Bu şarapnel yağmurunda, ileriyi gözetleyen Grup kumandanı Atatürk, bir ara göğsünün sağ tarafına şiddetle bir şeyin çarptığını hisseder. Bu, havada patlayan bir bombadan fırlayan çelik parçasıdır, eski okul saati olan Omega marka saate çarpmıştır. Atatürk, durumu fark eden Nuri Conker’i susturur. Askerin morali bozulmasın ister. Bu basit bir çarpma değildir; Atatürk, göğsündeki morluğun 6 ay geçmediğini anlatacaktır daha sonra.
16 Ağustos 1915: Atatürk, bu millet için canını feda etmeye hazır olmasıyla ünlüdür.
(Küçük bir hatırlatma: 25 Nisan’da ‘Biz ölünceye kadar, yerimize başka kuvvetler ve komutanlar gelebilir’ demişti.)  Gözü pekliğine başka bir örnek:
“Bulunduğum yerden muharebe hattına giden tek bir yol vardı. Bu yol mütemadiyen sahil yakınından geçiyor, düşmanın sahile yaklaşmış olan iki torpidosu tarafından sürekli ateş altında bulunduruluyordu. Bu sebeple ileri hareket eden tüm birliğin durmuş olduğunu gördüm. Hayvandan indim. Kolun başına ve durmak zorunda kalınan noktaya geldim. Gerçekten oradan ileri geçmek ölümle kesin olarak temas etmek demekti. Halbuki bugün bu kıtaların ileri geçmesi lazımdı. Evvela ben yalnız olarak koşar adımla geçtim. Arkamdan ve birbirinden aralıklı olarak kurmay başkanım ve yaverlerim geçtiler. Ondan sonra durmuş olan kıta kumandanlarına “Geçeceksiniz” dedim. Ve parça parça koşmak suretiyle arzu edilen kıtalar geçirildi. Bu muharebenin neticesinde düşman hareketi sonuçsuz bırakıldı. Öncekinden daha hakim bir vaziyet alındı.”

21 Ağustos 1915: Atatürk, düşmanın nakil ve asker çıkarma faaliyetlerinden, büyük bir saldırı olacağını anlar. Geride bulundurduğu tümenlere silah başı emri verir. Düşmanın topçu atışları şiddetlenir. İhtiyatlar harekete geçer ancak yerleşmeleri için biraz daha zamana ihtiyaç vardır. “O zamanı kazanmak lâzım geliyordu. Elimde bir süvari tugayı da vardı. ...derhal bizim süvari alayı kumandanı beyi yanıma çağırdım. İsmailoğlu tepesine taarruz eden düşmanı aynı tarzda bir hareketle durdurmasını kendisine emrettim.”
Kahramanca hücum eden süvarilerimiz gereken zamanı kazandırır. Savaş kazanılır. Düşmana bir seferdeki en ağır zayiat verdirilmiştir. Bu muharebe, tarihe 2. Anafartalar Zaferi olarak geçer. Askeri tarihte bir süvari kıtasının, kendisinden sayıca katbekat fazla ve taarruz halinde olan bir düşmanın üzerine atılması ya görülmemiştir ya da çok enderdir. Süvariler kendilerini bu vatan için feda etmişlerdir. Ruhları şad olsun!

27 Ağustos 1915: Kayacıkağılı Muharebesi, Atatürk’ün dirayetinin, kararlılığının, bir komutanın nasıl davranması gerektiğinin örneğidir. Stratejik açıdan önemli bir nokta olan Kayacıkağılı bölgesinin önemi; Anzac ve İngiliz hatlarının bağlantı noktasında olması ve Türk hatlarının rahatlıkla görülebilmesidir. Karadan ve denizden yoğun bir bombardımanla harekat başlar. Atatürk, haber almakta zorlanmakta ve aldığı raporlardan da memnun olmamaktadır. Bir raporda, yapılacak taarruzun gece vaktine kaydırılması talep edilmektedir. “Bunun üzerine yeni bir emrimde dedim ki:
‘Düşmanın kovulması için gecenin gelmesini bekleyerek bir an bile kaybetmek caiz değildir. Düşman da karanlıktan yararlanarak fazla takviye kıtaları alır. Faalâne hareket ederek düşmanı hemen kovmanız isteniyor.” O andan, sabaha kadar devam eden muharebede düşman kovulur.
Bu tarihten sonra düşmanın umudu kırılır, çekilene kadar ciddi bir muharebe gerçekleşmez.

••••••••••••••••••

Atatürk, Anafartalar Grubu Komutanıyken 34 yaşındaydı. Henüz 1 Hazirandan beri Albay rütbesindeydi ama emrindeki kuvvetler bir ordu büyüklüğündeydi. Atatürk Başkomutan olarak 7 yıl sonra 26 Ağustos 1922’de Büyük Taarruzu başlatacak ve yiğit askerlerimiz 30 Ağustos 1922’de Zaferimizi ilan edeceklerdi.

İşte bu yüzden, Ağustosun en çok Atatürk’ünü severim. 

kaya gibi...

bir insan anasını toprağa veremedi...

Kaya gibiyiz tamam.
Kayalar da bi sıcak bi soğuk, kardı yağmurdu, kızgın güneş falan derken parçalanıp un ufak olabiliyor.
İnsan olarak bizim direncimiz ne ki?

Öyle demeyin. Bazen dişinizi öyle bir sıkarsınız ki, çıtır çıtır ettiklerini duyarsınız. kırılıverirler. doğru dişçiye. fiziksel karşılığı bu işte sabrın. 
Yazmış adam işte bu sabrı:

"Demek ki insan, kendi anacığını huzur içinde toprağa verebildiği için de utanırmış bu toprakta.
... Allah’ım bu nasıl bir acıdır. Bu nasıl bir utançtır. Bu nasıl bir vahşettir. Bu nasıl bir haysiyetsizliktir. Üstelik Hatun Hanım’ın oraya defnedilmesinin nedeni neymiş biliyor musunuz? Evi İncek’teymiş. Benim anacağım gibi o da hep pencereden seyredermiş dışarıyı ve penceresinden gördüğü mezarlıkta, İncek’te defnedilmek istermiş. Vasiyetiymiş.
Ne halde Türkiye. Ne az ne çok, diğer partiler kadar yasal bir parti. Ne az ne çok, diğerleri kadar yasal vekiller. Diğer analar gibi bir ana ve onun son isteği.
O halde ki memleket, öylesine arsızca ve kolaylıkla terörist ilan ediliyor ki önüne gelen ve öylesine ateşli, özgüvenli faşist güruhlar var ki hazırda bekleyen. İşte sonuç.
Penceresinden gördüğü mezarlıkta defnedilmek isteyen bir anayı çıkarmışlar mezardan. Saldıran olmasın diye. Başka bir ile götürmek için.
Muhterem Aysel Tuğluk, başınız sağolsun. Allah rahmet eylesin, mekânı cennet olsun annenizin. Sizin ananızın cenazesi, benim anamın cenazesi gibi kıymetli. Toprakları da aynı toprak. Üzerlerinde aynı çiçekler açacak. İçtenliğimden kuşku duymayacağınızı umuyorum; şu haberi okuduğumda, geçen ay anamı toprağa verdiğimde hissettiğimden başka türlü bir acı yaşadım. Çok büyük bir acı hem de. Tarif edemiyorum. Vallahi ve billahi çok utanıyorum, çok mahcubum. Elimden mahcup olmak dışında bir şey gelmediği için de çaresiz hissediyorum. Affedin bizi. Yapabileceğim tek şey size iki satır yazmaktı. Kabul edin.
Acınızı paylaşıyorum. Anacığınız nur içinde yatsın. Yatacaktır da, inanıyorum. Benimkiyle aynı pencereden bakıyorlardır belki şimdi. Onun için dua edeceğim. Bu satırları okuyamayacağınızı biliyorum elbet; yine de sıkıca sarılıyorum size…"
Murat Sevinç

10 Eylül 2017 Pazar

üzüme bak.

belki yüzüme bak olmalıydı.

Kuzu

Kuzu bildiğiniz gibi.
Koyun milletinin yavrusu.

Orasını burasını seve seve, ayıra ayıra yeriz.

Başlıksız olmaz!

Düşünme kaybolursun.
Hah aha haha!

Düşün bilader, çok düşün...
Kaybolmazsın.

https://www.youtube.com/watch?v=NU_eFHAIFY8

Toprağı öpmeleri anlamazdım. Hala anlamıyorum.

Çok ayrı kaldın sevdiğinden diyelim.
Sarılırsın. Hatta sarılırken, daha önce niye bu kadar sıkı sıkı sarılmadım bile dersin...

hayatta hiç bir çift, ne olur olmaz biz şimdi sıkı sıkı sarılalım da... ne olur ne olmaz hakkaten sarılamayız falan sonrasında diyerekten eylemez.

Toprağı öpme dediğin, Memleketin kıymetini bilemedim, meğerse ne kadar da şeymiş falan...

- Bir gavurluk var sende.
- Bende mi?
- Kimlen konuşuyorum ben?
- Benlen.
- Eeee?
- İkizler Burcuyum.
- Ne yapmam lazım bilader?
- Hem bana gavurluk falan diyon hem de ne yapmam lazım falan.
Ne gerekiyorsa yap Hacı.
- Dik misin sen?
- Sanırım siktir git sen!

29 Ağustos 2017 Salı

Sevgiliye...

Çok sevdiğime...

Sevmezsen nasıl olursun bu hayatta?


öyle değil abi...

öyle değil abi, dedi biri.
Nası? dedim.

Geçtiniz siz artık dedi. Nereye geçtik dedim.
Yok yok, geçtiniz işte! dedi.

Sınıfsal korkuyla; bir şeyleri mi geçtik, hata yaptıysak falan dedim.
Yok dedi, hata yok. Geçmişsiniz elimdeki listeye göre.

Nereye geçmişiz dedim.
Şöyle alalım sizleri dedi.

Bizleri?
köpürdü: Abi geçsene... Siktirici sorularını daha sonra sorsan, hatta sormasan!
Soruyorum lan var mı? dedim.
Namlu burnumun ucunda. Kaldım tabi.

Anında vurdular.

seni hala özlüyorum demek, bir saygı ifadesidir.


özlüyorum elbette.
Şunu açıklığa kavuşturalım azıcık.

Sevdiğim bir insanı özlemek, başka bir insanı sevdiğimde neden yasak olsun?
Sevgililer ayrıldığında, birden bire yabancı bir insan mı olurlar?

Söz; bu soruya dair akla yakın bir açıklama olursa,
bir daha bu sularda dolaşmayacağım.

Ancak dolaşacağım elbette :)

ölmeye yakın pek güzel yaşarsın...

1.başlıktan aşşağı kasımpaşa...
ve
2.ipime kuşağıma şeyime şaşşağıma...

organ bildirmeden bu kadar ne yapayım?

birincisinin aslı, şeyimden aşşağı kasımpaşa...
ikincisinin aslını söylemeden, her iki konuda da
sikin taşşağın algılanmış olmasını diliyorum.

Bilmiyormuş gibi yapmanın ne faydasını gördük?

27 Ağustos 2017 Pazar

bugünün en güzel şeyi...

Yılmaz Özdil'in beni araması...
uzun hikaye.
ancak sohbet son derece sıcaktı. derdimi anlamış biriyle konuştum.
Sürprizdi ve harikaydı.

bizim oğlan...

Bizim oğlanın, benim tarafımdan dedesi (yani babam) ilkokul mezunuydu.
abimle ben okuduk. O öğretmen çıktı, ben üniversite mezunu..
Olur mu öyle, ne mezunusun sen?
Tiyatro.
Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi Tiyatro Bölümü mezunu.

Hiç tiyatro yapamadım ama...
Çok sevdiğim halde...

Bizim oğlan, çok sevdiğim bir meslekte şu an. Hariciye.
Boynuz kulağı geçiyor mu?

Geçmezse bir sorun vardır zaten.

Yolu açık olsun kuzumun.

Başlığa bi bakıp gidecem!

Hayat şu sıralar harika gidiyor.
Neden, biliyor musunuz?

Kazanma baskısı yok da ondan.
ayrıca daha fazlası var...
Planlamadığım kadar güzel hem de...

Girip çıktım işte,
başlıkta yokmuş arkadaşlar.
Daha gelmemişler.

25 Ağustos 2017 Cuma

nası kalıyosun hayatta ayol!

bu soruyu suçlamak istemiyorum. 'Ayol' kısmından anlayın siz.
yok yok cinsellik anlamında değil o 'ayol', düşünsel falan...

Belli bir kitlenin temsilcisine atıp tutuyorum.
Daha mı iyi oldu? (Bu detaylara girersem 2-3 vakte asıl konuyu unuturum :)

Başlıktaki sorunun cevabı çok basit aslında.
bu cevabı biliyorum, bana göre değil.

nası kalıyosun hayatta? (Bak... başlıktan kopyaladın)

Umut ve sevgiyle...

24 Ağustos 2017 Perşembe

Neriman Hanım

Anam olanı. Bir de yengenin annesi vardı. ikisi karışmasın.
________

Anam beni çağırmıyor rüyalarımda. hiç çağırmadı ama çağırmayacak anlamına gelmez.
dün, anamla konuşmak istedim. gene yoktu. rüyalarıma girip bir iki kelime edip gidiyor.

Mehmet Sezai

Babam olur. İşçiydi.
Sevgili babam, son derece sahici bir adamdı.
Abimle ben ne gördüysek onu taklit edip sahici olduk. Uzun bacaklı en büyük abi, bizi biladerden saymadığından şu an itibariyle oyun dışı... bizi biladerden saymayanı biz de abiden saymadık.
(Aynı şahıs, mesela anamız vefat ettiğinde onu hemen toprağa gömülmesi gereken bir cenaze saymamış, 2 gün bekletmişti. Görmek ister misiniz deyince morgdaki görevli, evet demiştim. anamın ölü yüzüne bakmak istemiştim. Vedamdı. Anamın bir gözü açıktı, bir gözü açık gitmişti.
Bir evladın bir anaya yaptığı işkenceyi işte o saat görmüştüm.)

Yoksa asıl abimle ikimize de nice (kurbağayı öpüp uyandıran prens) rolü gelmişti.
Ben şahsım adına, bahşedilmiş gibi duran o prens rollerini kabul etmedim.

- Başka roller de kabul ettiniz mi İskender bey?
- Ettim tabi,
- Kaç para kazandınız? (muhabirin öküzü işte, kusura bakmayın)
- hepsini parasız oynadım.
- Hangi dizilerdi bunlar İskender bey?
- Parasız dizilerdi.
- Parasız?
- Evet hepsi dizimin dibindeydi.
- Dizinizin dibi?
- Parasızdı!



Düşünme kaybolursun!

Vitamin B12 eksik sanırım. Bazen orta yerde takılıp duruyorum. Bazen de en bildiğim kelimeleri unutuyor oluyorum. Başlık bir şarkı sözü... No Land, 'Düşünme kaybolursun.'

Çok bozuldum...

Muhakkak gene bir şeyleri yanlış anlamışımdır!



20 Ağustos 2017 Pazar

19 Ağustos 2017 Cumartesi

devran döner...

Ankara'da, Galatasaray'ı yenip duran bir takım vardı. Kökeni Ankaraspor ama sahipleri şimdi Osmanlıspor diyor. Bu arada Ankara'nın vergileri ve zenginliğiyle oluşturulan bir spor kulübü nasıl bir aileye ait olur? sorusu şu an için anlam ifade etsin diye bir daha soralım.
Misal bu stadta maç aralarında mehter marşı çalıyor. Ver Mehteri! Deniyor şimdilerde.

Bu takım, kendilerine çok yakışan ve adı Bülent Uygun olan bir teknik direktör buldu.
Maçı bunlara karşı 3-1 aldık. adı bülent olan, falanca oyuncu şu golü atsaydı, maç şöyle olurdu falan dese de, bunları bildiğimizden takmadık.

Sonuç: Bu güç kaybı, Ankara'nın Belediye Başkanına yazılır. Başkanın bir zamanlar çok sevdiğini söylediğini gazetelerden bildiğimiz, Okyanus ötesindeki bir zamanların değerli büyüğüne yazılır. Hani bir zamanlar kudretliydi şimdi çete reisi.. (bana hep birilerinin ajanı olarak gelmiştir)
İkisini aynı borsa tahtasına yazabilir miyiz? bunu zaman gösterecek.

Ankara B.B. başkanı çok çabalıyor ama Türk milletinin de hafızası da çok güçlü.

İşte öyle.
dönünce devran, olursun ayran!

(Onların kullandığı dili kullanarak elbette. Bu kafiye, 'alırsın Ford, olursun Lord' dan azadedir.)

Olursan ayran, döner devran!



15 Ağustos 2017 Salı

bilmece gibi konuşuyorsun.

Evet öyle konuşuyorum.
kimsenin bilmediğini söylemiyorum.
şöyle olmasın o: bulmaca gibi konuşuyorsun!

benim dediklerim bilinmedik şeyler değil.
dolayısıyla onları bulmanız gerek.

belki de gerek yok,
böyle daha rahatsınız.


14 Ağustos 2017 Pazartesi

kendiyle barışık olanın yaşama şansı nedir doktor?

Sanırım her çocuk gibi doktor olmak istedim önce...
tedavi etmek falan...
pansuman. (burdan ses benzerliğinden Asuman' a gitmeyeceğim. Ayıp)

biraz palazlanınca, buluğ çağında diklenmeler falan. Anaaa, birden Avukatlık öne çıktı. Ne güzel savunuyorsun falan. Sanırsın Roma Hukuku hatmettim.
Çevre öyledir. Sana bir meslek biçer.

O sırada apartmanın altında Karagöz oynatıyordum 25 kuruşa...
En önde izleyen kız bana aşıkmış meğerse. Böbrek yetmezliğinden öldü. Beni sevdiğini nerden biliyordum peki? Ben de onu seviyordum, ordan biliyorum.

Tiyatrocu olunca, önce fiyaka vardı eskiden.
Fiyakalı olunca...

Sonuç: Kendiyle barışık olanın yaşama şansı, kendini tanımayan biriyle aynıdır.

Tek farkı bu durumu senin daha önce farketmiş olmandır.

başka bir şe?

Yok valla.

soru

rahatlayınca daha çok sorma imkanın olur oğlum.
sor.
hazır cevaplar yok onu söyleyim bi kere.
biliyor olman bir şeyi değiştirmez.
bana bakma!
şu sıralar hayatı daha çok bildiğin bir noktadayız.
peki soru ne?
İnan, bilmiyorum.
bilmediğin yerden çıkma ihtimali yüksek ama.

hayat hep aynı soruları sormaz çünkü.

gençlik, gençliğim

bi kere son WHO verilerine göre ben gençmişim.
hiç bir veriye göre olmasada ayrıca çok duygusalım ben.

Bi kere de mantığınla karar ver be adam!
yok. İlle de duygusallık.

Bir kere mantıkla karar verilmez. aklın vardır, hepsini kapsar.
Akıl duygudan bağımsız değildir.

Peki niye ayırıyorlar abi?
Hiiiç, kafanız karışsın diye...
başka?
ibnelik olsun diye tabi :)

insan kalmak için...

Bildiğimiz insan kalmak için,
gidip birini ısırmamak, dövmemek veya sövmemek gerekir mi?

Sanmıyorum.

İnsanın kıyıcı iç güdüsüyle bunların hepsini yapanlar var.
Uygarlık insanı ehil yapmak için değil miydi?

Sapıtıp kan kokusu istemek falan.
Neyse,
sorum şu: İnsan kalmak için artık, ne yapmalıyız?

11 Ağustos 2017 Cuma

nesine, neyine..

Türkçe'yi iyi konuşur, iyi yazarım.
Bunun koşullarından biri asla kendinden emin olmamaktır.
Çok sözlük bakmalı, güvendiğin arkadaşlarına sık sık başvurmalısın.

ikisi de uygun gibi görünmesine karşın çelişkiye düştüğüm bir başlık yazdım.

Sen Ağustosun nesini seversin?
Sen Ağustosun neyini seversin?

Neyi ve Nesi...
Hangisi?

Arayım sorayım dedim. ikisi de meşgul.

Var mı bir fikriniz?

•••••••••••

Aradı artlim, aynı benim gibi
'Sen Ağustosun nesini seversin?' dedi.

tutsan sorsan herhangi birine...
ne diyeceği belli değil.

bize ayıp değil mi?
tutup herhangi birine sormak zorunda kalmak?

Kuzum, kuzucuğum ve kuzusu...

55 yaşına geldim, anamın kuzusu olmaktan vazgeçmedim.

Babamın deyişiyle Sümüklü Neriman, sonrasında anıldığıyla Süslü Neriman'ın oğluyum ben. Anamın deyişiyle Eşek üstünden inmemesi nedeniyle üstüne yapışan lakapla Eşşek Sezai'nin oğluyum.
Çok güzel atışırlardı. Çok sevgililerdi. Ancak sanırım babam anamın peşinden koşandı.
Çok güzel koşmuş be! Ben olmuşum çok şükür.

Meseleye böyle bakınca, giderek yüzün yumuşuyor hayata.
Acaba abimi arasam mı? bile diyebiliyorsun.

Kuzum, kuzucuğum ve kuzusu...
Yazısıydı bu.

Kuzum oğlum, kuzucuğum gelinim (Bizim ailede kızımız),
kuzusu ise (ileride doğacak olan) torunum oluyor.

Aşk diyorum, başka bi şey değil.

Çok harika kadınlar sevdim. Hala da seviyorum.
Aşk olmadan sevemezsin.
Ya da sevemezsen aşık olamazsın.

Ne bileyim daha ne yapayım?

Hani eski sevgilimin beni merak etmesini anlarım da,
yeni sevgilimin ve de karımın eski sevgilimi merak etmesini anlamam.

(Bu arada bütün sevgililerimi merak edip, anmanın ne sakıncası var?
Hep beraber Kuantum Fiziği çalışalım hadi...)

Yani anlarım elbette. Kıskançlık boyutunda. Kıskanılabilir elbette.
Ancak, bilinmelidir ki, eski sevgili bir tehdit değildir.

Gündelik hayata bu kadar etki etmesini ise...bilemedim.

Ey sevgili, bırak hakimiyet kurmayı!
Kimin gözlerine bakıyorsun şu anda?

Biraz çarpılmış, hafif şehla olmuş gözlerime mi?

Sevgiliye bu kadar hakimiyet kurmak eyi değildir.
evliliğe delalettir ve hayatım boyunca evliliklerden kaçmışımdır.


8 Ağustos 2017 Salı

Zaten...

Zaten ya çok sevdiğinden oluyordur bunlar,
ya da sevmediğinden.

Velhasılı ve hasılı, misal, sadece kendine tabi/bağlı bir aşkı görmek isterdim doğrusu.
nasıl oluyormuş o?

Aşkta olabilir ama sevgide ya seninle, ya sensiz falan olamaz.

Aşk bir çılgınlık, idamlık olsan hafifletici sebeplerin olur.
Sevgi tam tersi çılgınlığı sevmez.

Şimdi dersen ki, sevmeden aşk olur mu?

Toparlarsam.
toparlayamazsam...
hatta bu konuyu toparlamasam.

zaten...


No Land - Üzümə Bax - Official Music Video

4 Ağustos 2017 Cuma

bu memleketin en güzel şeyi...

Doğrusu eğrisi, memleket bellediğin yer...

kızdın işte taksiciye, hatta kokoreçi yapan abiye, yeri geldi en yakındakine falan filan...

eh! Elini vicdanına koy.

Bütün bu salaklığa rağmen, bu memleketin en güzel şeyi..

Sensin bilader, benim aynı zamanda.
Kuzum..
Aşkım..

Sensin işte..

Bu memleketin en güzel şeyi, kendi kendine yeten su kaynakları yalanı veya kendi kendine yeten tarım ülkesi yalanı değil.

Bu memleketin en güzel şeyi sensin.

Kimsen artık :)


Atatürk

gelişememiş ergenler olarak, kurtar bizi Atam diyoruz.

4, Dön bokunu ört!

Oldu mu?
Olmadı mı?

O zaman yurt dışına gitmeycen.
Kaçmaycan yani.

Dinci pezevenklerle mücadele zemini yurt dışı değil, bu memleket ama
sen anca götünü kurtarıyorsun giderek.

Yani?

Bu pezevenkler iktidara gelirken nasıl bir gaflet içindeysen öylesin dostum kaplumbağa.

bi düşün istersen. ya da düşünme, senin yerine düşünen biri çıkar.
o zaman dönersin yurda...

Cumhuriyet değil, emperyalizm size yatırım yapmış.
yatırımının karşılığını alıyor.

Güle güle ve hoşçakalın!



Albay Mustafa Kemal

Hediyelik eşya işi yapıyorum artık.

10 tane şundan, 5 tane şundan diye sipariş veriyorlar.
emirleri olur. yapıp götürüyorum, 'canlıyı' alıp evime dönüyorum.
Canlı=nakit oluyor.

Birileri Paşama ne kadar hakaret ediyor, paşamın bibloları o kadar satıyor.
Neyse mevzu o değil.

Atatürk'ün Çanakkale Savaşlarındaki son rütbesi Albay idi.
Üniformanın üstüne, başına taktığı şapka/miğfer ise Kabalak veya Enveriye olarak adlandırılıyordu.

Paşamın buradaki haliyle bir büstünü yapayım istiyorum.
Yapacağım elbette.

Sadece evimizdeki kitaplığın üstüne koysam bile...

.....

Yazdıklarıma bir daha baktım.
İnsan bazen attığı adımlara bakmak ister, ayak izi bırakmış mıyım diye...

Derdimi anlatmak konusunda bir sorun görmedim.

Malum, birbirimizin derdini anlayalım diye kurmamız gereken cümleleri kuramıyoruz.
daha da kötüsü cümle kuramıyormuşuz. ama anlayanlar var bu cümleleri. Göztepeli'yim. Forum sayfalarına giriyorum.  Bir arkadaş aşağıdaki kurguyu yapıyor ve bunu anlayıp beğeniyorlar mesela...

"Orta sahada defansif olarak selçuk ve rotman var sadece ofanaif alanda orta aaahamız iyi gs oyuncu çoğalıyo orta alanda donku aerbest bırakabilirler yada cüzzi bir paraya alabiliriz hemde stoperede oynayabiliyor donk rotman orta sahası defansif alanda iyi olur castro on. Numara scarionede sağ kanat oynatılabilir diye düşünüyorum."

sanki birazdan bi yere yetişecek arkadaş, öyle görünüyor... nefes nefese çünkü...
cümlelere bakarsan.

neyse.

ben de böyle bir salağım işte. dikkate alıyorum.
Sevgili Ece, çok dikkate alıyorsun her şeyi diyor.
Dikkatlice.

3 Ağustos 2017 Perşembe

Aşk Yarası..

bir iki satırla geçilemez.
Roman olsa.

En başında romanın, iki imkansız br araya gelse...

Ya da roman bir parkta açılsa. Yaprak hışırtılı bir sonbahar parkı mesela...

Kadın ve erkek birbirini hemen tanısa da, (Yılların alışkanlığı diyelim)
falan...

Aşk yarası işte. Kimbilir nasıl açıldı o yara?

2 Ağustos 2017 Çarşamba

bilerek mi yaptın İsko?

Evet.

herkesi anlayınca...

Herkesi anlamak mümkün,
canına kast eden faşist köpeği bile...
O köpek (aynı sınıftan 4 güzel varlığımız bizi affetsin. biz onları köpek olarak görmüyoruz.),
üzerinde hakimiyet kurunca anlıyorsun.

Herkesi anlayınca işler karışıyor.

herkesi anlayınca nasıl kaçasın geliyor veya mankafa olasın...

Herkesi anlayamazsın, ama herkes seni 'algılayabilir'.

kalbin kırılmasa, nasıl bir insan olurdun?

Kırıp kalp, insanı daha fazla insan yapmaz mı?
- Gücün iyi tarafından bakarak tabi :)

Ama nice kalbi kırık, terör estirebilir değil mi?
Gider iki tokat atar falan.
ya da hiç gitmez.
bunlar mecaz olsun. gerçekleşenleri pek hayırlı değil.

bir daha sorayım:
kalbin kırılmasa, nasıl bir insan olurdun,

bir de şu var:
Kalbini kıran kim ve nerede?

Kırıp kalp, insanı daha fazla insan yapmaz mı?

Oğlumun dedesi...

Oğlumun iki dedesi var.
Benden ve annesinden...
Babam, oğlumu gördü ama oğlum baba tarafından dedesini bilemedi, göremedi (bir nevi).
Çünkü 3 yaşındaydı.
Biraz zorlamayla 5 yaş ama genellikle 6 yaş ve üstünü hatırlıyor çocuklar.

Yakışıklı oğlum, harika bir duygu adamı aynı zamanda. (Sevgilisiyle ilgili olarak bir kelime oyunu yapmadım. Ancak baktım da iyi olmuş. Evet, oğlum aynı zamanda Duygu'nun adamı. Harika çocuklar bunlar. Evlatlarım.)

Bir bebiş; babası için bu kadar bebiş, delikanlı ve adam gibi olabilir ancak.

Oğlumun Hüseyin dedesi sıkıntılı zamanlar geçiriyor. Demirden değiliz. İllaki yıpranıp, elden ayaktan düşeceğiz. Kalben ve zihnen Hüseyin dedesinin yanındayım. Günlerdir, Hüseyin dedesi için düşünüyor, iyi dileklerimi aklımdan geçiriyor, acılarının azalmasını diliyordum.
Mesajlarım yerine gitmiş demek ki...

Oğlumun dedesi, beni sormuş bugün. Baban nasıl demiş.

Bir insanı seviyorsanız, o insan da sizi seviyorsa...

İletişim kurarsınız işte bir şekilde.

Konuşmanız veya bir arada bulunmanız gerekmiyor.

kağıttan kaplan...

hiç kaplan felan olmaya kalkışmadım,
başlıktan bakarsak, kağıt olabilirim ancak.

Bir de o kağıda bir şeyler yazabilirsem ne mutlu bana...

31 Temmuz 2017 Pazartesi

2 şey yaptım...

1. sigarayı bıraktım
2. facebook'u bıraktım.

1. nefes almanın ne kadar güzel olduğunu keşfettim.
2. o olmadan daha sosyal olunduğunu keşfettim.

acaba, yanlış anlaşılır mıyım?

Sanmıyorum. son derece net yazmaya çalışıyorum.

Aşk ve sevda, dostluklar, arkadaşlıklar konularım.

daha çok içerden bakıyorum mevzulara...

yanlış anlaşılmam canım!

şu saat itibariyle...

olayları gidişatına bıraktım.
Egemen çok seviniyor tabi, bu kadar yüklendikten sonra işçiye;
bak yaşam süresi uzuyormuş falan... İşçi seviniyor tabi. bak ben babam gibi çabucak gitmeyecem.

İşçi kardeş, senin yaşam süreni seni sevdiği için uzatmıyor düzen.
daha geç emekli ol, hatta emekli olmadan benim işime yaradığı anda ölmen daha iyi diye düşünüyor.

amaaan sanki bilmiyonuz?


herkes bi toplanıp niye kendine gelmiyo!

2 tane 'r' bilerek yazılmadı.


kendimi bilerek yıpratıp hasta oluyorken...

en yakınımdakinin bundan etkilenmemesi mümkün değil.
etkilenmesin diyemezsin.
bir kelimenle, cümlenle zıp! diye kimse hazır ola geçmez.

geçsin istenmiyor zaten.

böyle iyi. hiç bir şikayetim yok.
ancak İkizler Burcu olduğum unutulmamalı.

Bu salak adam benim, o yaşta salak olduğumu bilmiyorum tabi :)









5 yaşlarında olmalıyım. 50 yıl öncesi. İzmir, Kahramanlar 1412 sokak, 57 numara. Tek katlı, taraçalı ve tavan arası olan bir evdi...

O şortu hatırlıyorum iyi mi? Küçük kareli, gri renkliydi. Üzerimdeki kazak elbette kırmızı. Çoraplarım beyaz. Potinlerim siyahtı. Arkada duran Çınar ağacı ulu olmalı şimdi. Çok güvenmiyorum insanlara, kesmişlerdir... Diğer foto, doğduğum evin son hali. İronik bir şekilde Bucalı kimi akrabamın soyadı verilmiş apartmana. 57 yazan soldaki kapıdan girildiğinde yerde iri kıyım kayrak taşlarından bir koridor vardı. Çok koşmuşluğum vardır orada. Hatta düşüp düşüp, alnımdaki çukurluğu yapmışlığım...

30 Temmuz 2017 Pazar

bazen anlamıyor oluşum, tamamen anlamıyorum anlamına gelmez!

Erkek sevgilin (Kocan bile olabilir bu) dalıp gidince, ille de geçmişteki sevgilileriyle olan anılarına gidiyor anlamına gelmeyebilir. Ayrıca hayatı şimdiki çizgiye hapsetmenin anlamı ne? Benimle yaşıyorsun ve başka bir şey yaşayamazsın mı? Zihnimi ve anılarıma nasıl hakim olacaksın?

Buna cevap bile vermem. Cevabın ne olduğu aşağı yukarı belli olduğu için.

Mesele şu, sabah kalktığında mesela veya öğlen... hadi akşam da eklensin buna...
bir önceki günden, 3 öğün hesabıyla farkın neydi?
gelişme amaçlı soruyorum ve asla hesap sormuyorum.

Hesap varsa ödedik zaten. Hesapsız kitapsızız artık. Öyle bakmalı.

Kimi zaman geliyor yaşamak için inat ediyorum, kimi zaman da benden bedbahdı yok;
Mezar beğeniyorum bizim "Eceabat Kabristanlığı"ndan.

Kaç grammış ruhumuz zaten, 21 gram mı?

Kuş gibi hafif...
Bana ne zaman İskuş deseler; cıvıl cıvıl, bıcıııır, gırrr, gurkkk gibisinden sesler çıkaramam ama kim söylediyse gidip omzuna konasım gelir...




19 Temmuz 2017 Çarşamba

çok zehirli bir dilin var abi...

hiç itiraz etmeyeceğiz yani...
bir ara bölge ihsan ediliyor benim gibi adamlara...

bu durumda, sanırım çok yaşamak derdinde değilim.
sanırım.
tam emin değilim de yani.



karakterim bağımsızlıktır.

vallahi bana bunu ilk diyen Atatürk'tür.
Karakteri bağımsızlık adamın.
Kafasına estiği gibi değil ama.

şu anda neler oluyor:
ülkeyi oraya buraya götüren veya götürdüğünü idrak edemeyen,
ayrıca idrak etse bile bunda bir milli haslet göremediğimiz ve halli hareketli biri...

bağımsızlık ne mi?

şu anda ne yapılıyorsa tam tersi...

halk ilk seçimde gereğini yapacaktır diye düşünüyorum.



Sigara... tütün bile değil dert...

Tütün nedir diye kafa yoran var mı?
Sigara nasıl bir insanlık düşmanıdır mesela?

günde on liradan 300 lirayı havaya savurduğun gibi...

En son, Hakan Balamir ondan önce Fikret Hakan, daha önce Tarık Akan...
bu boktan sigara yüzünden terk edip gitmediler mi bu dünyayı?

Sen kime kafa tutuyorsun?


hep bir yere gitmek...

bir yere gideriz hep.
iki satırlık bir özgürlük bu.

belki de 4 satırlık.
hep derlen toplan demişler sana,
derli toplu ol. kim?
bildiğin ev kadını.
annem bile öyle bir şey demedi.
neyse.

'sen kalbimi durdurdun'

aşk peşinde koşulacak bir şey değildir.
gelir seni bulur.
kaybedilen aşka, aşk denir mi?
Sağlığa bağlı olarak denebilir veya denmez...

Aşk uçucu bir şey midir? Öyledir.
Peri tozu gibi...

Sonuç:

Aşk hep bir yere gitmek zorundadır....

18 Temmuz 2017 Salı

irma

İnsanları kusursuza yakın çözen bir köpek var mıdır?
Bilmem. Biz bir köpeği kusursuza yakın çözebilir miyiz?
Sanmıyorum.

İrma. Şimdi 14 yaşında.
Bu müthiş kaltağı,
(bakın Orospu demiyorum çünkü ilk cinsel deneyimi tarafımdan engellenmişti)
Ayrıca, bir dişiye asla kaltak demeyeceğimi de ekleyerek)
aşkımı, bebişimi, çok seviyorum.

Oh bağladım.,
Henüz bir yere gitmedi.
Ece ilen çok uğraşıyor. Rakip oydu.
Bana aşık. Ben de ona...

Eceylen çok eğleniyor, hangisini diyem?
Elektrik çarpmış gibi titremesi mi, üst kata pıtır pıtır çıkıp ay inemiyorum havası mı,
boğazında bi şey kalmış gibi, ne olur beni dövmeyin tadında yere yatıp patisiyle burnunun üzerinde yay çizmesi mi....

biraz önce nasıl endişelendirmeyi başardıysa bizi,
şu anda sağ ön patisini yalıyor...

İrma bu.
Sakın kusursuza yakın bir köpek olmasın?



14 Temmuz 2017 Cuma

ah bu ben...

ah...

mesele şu olabilir mi?

Herkesi memnun etme çabası falan...
yemin ederim çok dramatik.
istemiyorum artık.

neden?
Başka bir insanın hayatına, oğul, kız filan diye etki ediyor hatta ipotek altına alıyor.

Mesela, bir masa dolusu akrabayı toplayıp sırf ben onlardan yaşça büyüğüm diye falan...

Hayat eskileri anlatarak nasıl ilerler?
Eskilerin inşa ettikleri üzerinden.
Hatta bunun üzerine senin ne yaptığın üzerinden...

Belirli bir yaşa geleni dikkate almayacak mıyız?

Mesele şu olabilir mi?

Samimiyet.

13 Temmuz 2017 Perşembe

gözlerinize dikkat edin.

sigara içmeyin, içkiyi çok kaçırmayın.
katarakta doğrudan etkisi var. dinlemediniz beni. duman gibi savurdunuz hatta.
madem beni dinlemiyorsunuz, bu konuda yapılmış en iyi sosyal reklama bakın:

https://www.youtube.com/watch?v=sL7pZ4LFVCg

Madem bu da değil.
Ece kuzum, hatırla Burak'ın kızıyla bisikleti cipten çıkarmaya gitmiştik. Çıkardık. Zeynep iki pedal çevirdikten sonra, benim ciğerlerim bitmiş, nefes alamamış, siz Burakla farkına varmadan eve girmiştik.

Ertesi gün ise, dünyanın Astım ilacını falan, ayrıca Steroid almıştım falan...

Sigarayı hemen bırak!

bir emir değildir, daha çok yaşa demektir.

/ Not/

Tarık Akan, Hakan Balamir ve Fikret Hakan, Okay Gönensin, sigara sevgileri yüzünden öldüler.



Hay Allah!

mesela, yarın cumartesi değil de, cuma imiş...

Beni benden çok sevdi./Redd

tütsüdür o, tütsü...

Ece'nin feribotu, 19.25 bilemedin 19.30 gibi gelir. Evden Eceabat, 5 dakka. Genellikle 15 dakka önce inerim kasabaya... Bazen 30 dakka önce. Artık kafama göre.

İskeleyi gören dükkana konuşlanırım, iki satır muhabbet ederiz esnafla bu arada.
Hepsini tanırım, hepsi beni tanır.

Sokak arasından bir koku aldım geçenlerde.
Noluyor bilader dedim.

Tütsü yapıyorlar abi dedi biri.
Hakkaten tütsü koktu. Bin yıldır bu kokuyu aldığım yoktu.

Sigarayı bıraktığımdan beri, komşunun yaptığı yemeğin içindeki baharat kokusunu aldığım yetmediği gibi...

Yaşlı bir bilge şunu dedi bunun üzerine adet olduğu üzere: 
"Her koku, sahibine bağlıdır. Sahibi istemezse hiç bir yere gitmez."

Bildiğin esrar kokusu ama edebiyat yapıyorum işte.
sokak arasına girip takip edecek halim yok.

Sahibi iyi hayaller görsün inşallah!

Bu kadar.

Onlar bile üzülür, bize bunu kim yapıyorsa mesela...

Aslında hem kakara kikiri yapar, hem üretir, hem sever hem de hüzünlenirdik.
Patronlar hep kazanmak ister, biz de dur bakali acık derdik. Grev falan yapardık.
Beğenmiyorlarsa onların da bir takım yaptırımları olurdu.
-Ne diyon İsko?
-Bunları demenin zamanı geçeli çok oluyor.
-Ne yapçaz peki?
____

Direneceğiz elbette.

“...Anam beni bu çadırda ölsün diye doğurmadı.”

Türk milletinin değişmeyen hasleti*, aceleciliği/ataklığı, coşkulu milli duyguları ve illede vatan sevgisi... Vatanın tırnağına halel geldiğini görsün, çıkmayın karşısına! Gözünü kırpmadan canını vermeye hazırdır. Dün de öyleydi bugün de...

Başlıktaki cümle 102 yıl önce yazılmış bir asker mektubundan. Çanakkale Savaşları sırasında Kastamonulu İsmail, anne ve babasına yazmış.** Ancak bu cümle ona ait değil. Memleketlisi (Aynı zamanda mektubu da yazan) Mehmet Mustafa Çavuş’a ait.

İsmail’in mektubunu okumaya devam...
Birliğiyle Gelibolu’ya (Saros) gelmişler ve çadırlara yerleştirilmişler. Geceleri top sesleri duyuyorlar, gündüzleri düşman gemilerinin top atışlarını görüyorlar ama cepheye uzaktalar. Bu duruma üzülüyorlar. Komutanları, kardeşleri için savaşının gerisinde bulunmaları gerektiğini söyleyerek teselli etmeye çalışıyor.

Sıcak bir yaz gecesi (Temmuz), çadırlarının bulunduğu kampa gelen bir süvari cepheden haberler getiriyor: “Seddülbahir denen bir kale civarında kardeşlerimizin şan ve şerefle sıcak bir savaşta olduğunu, bizim ve onların mutlaka zafere ulaşacağımızdan bahsetti. O gittiği zaman uyuyamadık.”

İşte o sırada, İsmail’in mektubunu da yazan memleketlisi Mehmet Mustafa Çavuş ayağa fırlıyor ve bağırmaya başlıyor: “İnşallah, kerim olan Allah’ın da inayetiyle, anam beni bu çadırda ölsün diye doğurmadı. Sizden kim adamsa beni takip etsin.”
Silah taşımayan, ilaç şişeleri olan bir çanta taşıyan yaşlıca bir adam,
Ahmed: “... müsaade almadan nasıl bu adamları dışarıya götürüyorsun?” diyor ama Mehmet Çavuş: “Bizim subaylardan değil, yüksek komutandan, Alman Liman Paşa’dan müsaade almaya gidelim.” Diyerek Ahmed’i razı ediyor.

Başta Mehmet Mustafa Çavuş, İsmail ve diğer askerler, sabah ağarmadan önce sırt çantalarını yüklenip saatlerce yol kenarından yürüyorlar. Yaptıkları, askerlikte firar etmek demek. Ama umurlarında değil. (Bu arada cepheye yapılan yürüyüşlerin düşman uçaklarının saldırısından sakınmak için gece yapıldığını not edelim.)
Sabahın bir saatinde cepheye intikal eden pek çok askerin buluşma noktası olan bir yerde duruyor, Liman Paşa’nın karargâhını öğreniyor ve buluyorlar da...
Gerisini, askerin ismini tam telaffuz edemediği için ‘Kalınkeser Paşa’ dediği Kannengiesser’in anılarından öğrenelim (O’na da Liman Paşa aktarmış):
“ Çadırdan dışarı çıktığımda, terden sırılsıklam olmuş, toz-toprak içinde kalmış, altı piyadenin karşımda ‘Hazır-olda’ durduğunu gördüm. En yaşlısı tercüman aracılığıyla diyordu ki: ‘Paşa’, bizim birlik, savaş yapılmayan bir yer olarak, Saros Körfezi’nin üstünde bulunuyor. Burada ise, kardeşlerimiz ağır bir savaşın içindeler. Senin bizi burada bir cepheye yerleştirmeni rica etmek için, Alayımızdan kaçtık.”

Devamı İsmail’in mektubunda:
“O bize bir baba şefkatiyle davrandı, yemek verdi ve bize’ Siz kötü bir harekette bulunmuşsunuz. Subay ve birliğinizden izin almadan, orayı terk etmişsiniz. Fakat, size yine de kahraman savaşçılar gibi işlem yapılacak. Çünkü siz, kardeşleriniz savaşırken, boş ve serbest kalamazsınız. Bu gece, benim çadırımda kalınız ve yarın sabah sizi düşmana karşı göndereceğim.’ Dedi.”

Kalınkeser (Kannengiesser) Paşa anılarında, askerlerin ricalarının uygun görüldüğünü ve gönderildikleri birlikte üçünün hemen vurularak şehit olduklarını yazıyor. Hayatta kalan ise İsmail’dir. Onun mektubu sayesinde biz de bu kahramanlık hikayesini öğrenmiş oluyoruz...

Çok değil, 1 yıl önce, 15 Temmuzda vatana kast eden hainlerin saldırısına uğradık.
Türk milleti hasletlerini unutmadığını bir kez daha gösterdi. Mehmet Mustafa Çavuş gibi en önde kurşunlara göğsünü siper etmekten, tankın önüne yatmaktan sakınmadı.
Çanakkale ruhu, 15 Temmuzda Demokrasi ruhuyla tekrar tezahür*** etti.

Bir Temmuzdan diğerine, tüm Şehitlerimizi minnet ve şükranla anıyoruz.
                                                                       
* Haslet: Kişinin yaradılışından gelen özelliği, huyu.
** Çanakkale Mektupları, Dr Ömer Çakır, Akçağ-2009/Çanakkale’de Türklerle Beraber,
Hans Kannengiesser, Timaş-2009

*** Tezahür:  Ortaya çıkma, belirme.

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...