16 Aralık 2008 Salı

iskender k. fotosu

o benim mahallemde çekildi. izmir kahramanlar'da. 1967 ya da 1968.
yusuf bilader çekmişti sanırım. çünkü içimizdeki en 'artist' ve bir fotoğraf makinesine sahip tek kişiydi kendisi.

kısa pantolum biraz kırışık kusura bakmayın.
annem yaşasaydı ve bunu ona söyleseydim, yani pantolunun kırışık olduğunu,
bilmem ne derdi? ama kimsenin lafının altında kalmayan bir cevap vereceğine eminim.

hiç bok altında kalmadık, hiç laf altında kalmadık.
yoksulluk nedir bilmedik. şehrin en eskilerinden biriyseniz, yoksulluğu bilir ama bilmezsiniz.

geçen gün istanbula giderken, Truva turizmin 2 numaralı koltuğunda,  iki elim birbirine dokunduğunda başlıktaki fotoyu hatırladım. 
eve geldiğimde tekrar baktım.

evet, 46 yaşında iki elim aynen böyle birleşmiş.


makbule

bunlardan insan çıkmaz demişti galiba biri.
bunlar dediği kürtler.

diyenin peşinde değilim. aynaya bakmayandan insan çıkmaz bilirim ben.
görüş dediğin sağda-solda-din olur, türlü türlü görüş var.
aslında kürt yok, insan var.
anne var.

her ne kadar kassa da insan dediğin faça verir.
yeni hapishanemde, bir ileri bir geri dolaşırken ben...
oğul oğul, oğul oğul... diye kahrederken.
belki de oğulsuz yalnızlığımı gördü makbule. anne o. 

neyse ben bir iş için gittiğimde koçumu gördüm. yeni evini gördüm. kendisini gördüm.
annesine ve ailesine şükrettim.
koçum koç gibiydi.
başka kelimem yok.
nasıl rahatladım anlatamam.
gene doyamadan geldim buraya.

demek içim içime sığmıyor, fotoğraf makinemdeki oğul fotosunu gösterdim eve geldiğinde makbule'ye.
güldü.
o gülüşü şimdi bir daha hatırlıyorum.
rahatlamış gibiydi.

benim gibi.
benim oğlum onun yeğeni çünkü.

bunu makbule'den dinlemedim. Türkçesi zayıf, insanlığı kuvvetli.
bunu türkçesi daha bir kuvvetli hamdullah'tan dinledim.

Abe dedi, makbule seni daha bir iyi görmüş.
Daha bir gururluymuşum. Daha bir mutluymuşum.

Elbette bu kelimelerle söylemedi.
kusurum onun insana has kelimelerini hatırlamamam.

bir ana yüreğiyle makbule'nin beni gözlediğini ve hiç bir şey yapmıyor gibi görünmesine rağmen nasıl bir destek verdiğini anladım.

en çaresiz noktada bile sahipsiz değiliz.

sanırım insanlığımızı hatırlamak gerek.

oğlum bilader, seni nasıl seviyorum bir bilsen...




Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...