16 Kasım 2007 Cuma

yalnızlık

sıçrarım ben. buca'dan oraya buraya.Ece, biraz yardım et....

ikindirik bir dünya bu. dünyanı nasıl kurarsan öyle...

gerisini bilmiyoruz.
içimize sinmeyeni reddediyoruz biz.
farket.

buca-4

köklerimi bulamasam bile,
annemi ve babamı toprağa verdiğim bu yer,
içinde barındırdıklarıyla benim yatağım artık.

abilerimin hesapçılığına inat etmem gerek. ben en küçüğüm.
hep inatçı, hep aykırıydım. salaklar.
ben öyle değildim.

hadi yüklenin mülklerinizi, götürün bakalım öte yere.
Ece'yi bu yüzden çok seviyorum işte.

mülksüzlük duygusu nedeniyle.

buca-3

kökene gitmek konusunda buca rehberdi. babamın geldiği gevgili ise kayıp. araştırılacak...

buca-2

germencik/aydın kökenli pastör, buca ingiliz şapelinde bana bir incil verdi. hayatım değişti.

buca

izlerden biri bu. sanmayın kolay buldum. meğerse burnumun dibindeymiş.

yok yok, bir kelimeyle anlatmam. bu kadar kolay değil.
çok kelimeyle anlatırım.

plastik diz kapaklı aile büyüğümün (annem taraflı), isyanını anlamak kolay mı sanıyorsunuz?
birilerine göre çok kolay. bana göre değil.

peki o zaman acık açıklık getireyim:

ağustos ayıdır. bizim ailenin anne tarafındaki erkekler çok çapkın olduklarından, üst akrabalarda sayısal olarak bir takım karışıklıklar sonucunda ben teyzelerimi, ece, benim akrabalarimi kaybetmistir.

ancak ECE hem annemden hemde akrabalarımdan geçer not almıştır. Ece, canımdır, keşke daha önce karşılaşsaydım dediğim bir kişidir. tarih ece'yi aldatmayan olarak beni tespit etmiştir. ancak ece bunu bilmemektedir. olsun. bu da bir heyecan.

buca hikayesi devam edecek...

anılacak olan nedir?

isko bilader cankuş.. falan filan.. insan gitmeden önce merak ediyor doğrusu.
anılacak olan nedir benlen ilgili?

iki satır daha bırakmak için çaba harcayacağım.

kofana


su bardagina yakın olan kofana. yaklaşık 1 kg. hamdullah tuttu. "abe, yardim et, bu çok büyük" derken ben karışan oltamı düzeltmeye çalışıyordum. bize hediye etti kofanayı. geri kalanlari ben tuttum. hayatımda ilk defa lüfer tuttum yanisi...

12 Kasım 2007 Pazartesi

dışarda sel, içerde fırtına, neyleyim dünya?

bu foto, altınoluk/balıkesir'de çekildi. çanakkale-izmir, izmir-denizli, denizli-izmir, izmir çanakkale iş gezisinden dönüyordum. toplamı 1200 km'lik bir yol. ancak kendi yolumda derin izleri olan, bir kez daha durup düşünmeme yolaçan, içinde şiddet barındıran ve mehmet sezai oğlunun babasından gelen makus talihini yenemeyeceğine dair ağır yenilgi duyguları yaşatan bir seyahatti bu... resimde görülenler zeytin ağaçları. rüzgarın etkisiyle sağa yatmışlar. bir süre sonra bu şiddetle kopmuş kalın dallar da görecektim. arabamın içindeyim. dörtlüleri açmış, arka sis lambasını yakmışım. 15 km süratle şoktan kurtulmaya çalışıyorum. 10 kasım 2007. (benim çok içtiğime dair ağır bir hissiyat ve yargı var. doğrudur. ancak yıllar önce oyuncu iki kızkardeşin sohbet masamıza tecavüzü sırasında, küçük olana söylediğim dikkate alınmalıdır: "sizin gibilere katlanmak için içiyorum.") ilki 12 saat süren ve taşra psikolojisiyle dışardan-büyükşehirden gelenlere duyulan hayranlıkla beslenen (ki, artık büyükşehirde değil, küçükşehirde yaşıyorum),
ve bu durumu 'satın almış' olmakla doruk yapan bir iş görüşmesi yaptım. buna karşı tarafın mastürbasyonu demek daha doğru olur. ado bilader ve sıcak yuvaları biraz olsun duygusal kaynak yarattı ama fiziksel olarak çökmüştüm. sabahın köründe yola düştüm. bla bla bla... diğer şehirdeki görüşmem tam bir şoktu. çünkü görüşme yaptığım iyi niyetli çocuğu (25 yaşında) gözümün önünde ve odadan beni kovarak, işten attılar siyasi çıkar uğruna... (neyse bugün itibarıyla, bir özür telefonu aldım.) sonra yıllar öncesinin çok ender bir şahsiyetini gördüm. bir an önce eve (çanakkaleye) dönüp, üstümü başımı bu kirden arındırmak istiyordum. 25 yıldır görmediğim sevgili dostumla bile 1 saati aşamadı buluşmamız. izmirde abimlere gitmeliydim. gittim. biraz daha nefes alıp, kendimi annemin evine attım. evin mülkiyetini  büyük büyük biladerimle yarı yarıya paylaşmama rağmen bu benim için hala annemin ve babamın evi. böyle daha rahatım. sanki onlar yaşıyormuş gibi. onlar bir geziye gitmişler de, anahtar bendeymiş de, işim düşmüş izmire de, ol nedenle orda bulunuyormuşum gibi... neyse annem gece uyurken geldi üstümü örttü, rahatladım. gelmeyecek sandımdı. sabah kalkıp, kirden arınmaya doğru yola çıktım. gördüğünüz resimdeki bir durumla ve ida dağındandan uçma tehlikesi yaşayarak (bu tamamen yukarı-dik ve uzun bir viraja çok hızlı ve sert girmemle ilgiliydi. nasıl fren yaptım, nasıl çevirdim direksiyonu... bilmiyorum. gördüğüm, karşıdan gelen-inişteki aracın bir süre sağa çekip durduğu.) feribota vardım.

telefon çaldı. oğluma annesiyle ortak aldığımız bilgisayarı satan çocuk arıyor. abi diyor, "kalan 125 lirayı ne zaman alacağım?" 125 lira laf mı? laf. eziliyor, büzülüyor ve en kısa zamanda alacağını söylüyorum. bunun gibi şeyler çok geçmedi hayatımdan. yüzümü eğdiğim, boynumu büktüğüm sayılı durum var. geçmiş ticari hassasiyetlerimin hatırına çocuk üstüme varmıyor. dostmuş. iyi bir seçimmiş benimkisi. sonra bla bla bla.


anladın mı oğlum?

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...