9 Ağustos 2008 Cumartesi

açıklama

susmaya bir açıklama getirmek gerek diye düşündüm.
o yüzden.

bi kere burada yazdıklarım kesinlikle birer (iç) konuşmadır.
(dış) ile ilişkilendirilmemelidir.
yamuk, sarhoş (kibarca adlandırırsak esrik), hayali, alıngan ve gerçektirler.
tamamında elbette sorun vardır. itiraf etmenin bir aşağılamaya dönüştüğünü görerek,
bilinçle ve bilinçaltıyla yazılmışlardır. yazdıklarımın masum olup olmadığına dair değerlendirme yapmak konusunda sakatım. bilemiyorum.

bildiğim, artık susmam gerektiğidir.
çünkü artık cevapsızlıktan da yoruldum.

bu kadar yalnızlık susmam için yeterli diye düşünüyorum.

yazdıklarım, eylediğim hayat, monologlarımı aktarmak değildi aslında. öyle gibi göründü.
en az iki kişinin konuşmasını gerektiren  diyalog gerçekleşmedi. uno-dio-trio...

benim için hayat bir monoblok anlamsızlığa dönüştü.
yani tek gövdeli.

anneme sağken, kırklı yaşlara girdiğimi ve bana bi şey olduğunu söylemiştim.

o da bana bununla ilgili bir şeyler söylemişti. bende saklı kalsın.

kusura bakmayın, o kadar salak olmadan bu kadar salak olmak yorucu.
hadi eyvallah!




susuyorum

susuyorum.
ödünç alınmış hayatlardan bıktım.
benim aldığım, benden alınan...

sevgili aziz, abin geri dönmeyecek. kendiyle kavga ettiğinden değil.
bir kavgaya taraf olmadığından. tarafmış gibi algılanmasından.
-mış gibi olan davranış biçimlerinden rahatsız ve öyle kalacak.

sevgili oğlum, ahana malzeme bu. haykırsam da değişmeyecek, hönkürsem de...
bu siktirici labirentte benim yolum çıkmaza düştü.

benden bu kadar.
tek taraflı iletişimin diğer tarafına şimdilerde cevapsız çağrı diyorlar.

aynen öyle.

hakkaten sıkıldığım için, hakkaten öyle.
susuyorum.

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...