24 Ağustos 2017 Perşembe

Mehmet Sezai

Babam olur. İşçiydi.
Sevgili babam, son derece sahici bir adamdı.
Abimle ben ne gördüysek onu taklit edip sahici olduk. Uzun bacaklı en büyük abi, bizi biladerden saymadığından şu an itibariyle oyun dışı... bizi biladerden saymayanı biz de abiden saymadık.
(Aynı şahıs, mesela anamız vefat ettiğinde onu hemen toprağa gömülmesi gereken bir cenaze saymamış, 2 gün bekletmişti. Görmek ister misiniz deyince morgdaki görevli, evet demiştim. anamın ölü yüzüne bakmak istemiştim. Vedamdı. Anamın bir gözü açıktı, bir gözü açık gitmişti.
Bir evladın bir anaya yaptığı işkenceyi işte o saat görmüştüm.)

Yoksa asıl abimle ikimize de nice (kurbağayı öpüp uyandıran prens) rolü gelmişti.
Ben şahsım adına, bahşedilmiş gibi duran o prens rollerini kabul etmedim.

- Başka roller de kabul ettiniz mi İskender bey?
- Ettim tabi,
- Kaç para kazandınız? (muhabirin öküzü işte, kusura bakmayın)
- hepsini parasız oynadım.
- Hangi dizilerdi bunlar İskender bey?
- Parasız dizilerdi.
- Parasız?
- Evet hepsi dizimin dibindeydi.
- Dizinizin dibi?
- Parasızdı!



Hiç yorum yok:

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...