yol, şikayet yeri değildir. yolda yürünür. yürüyorsan ve yürürken çok konuşuyorsan,
sana düşen budur. ne eylediğine bak ey fani!
yine değişik değişik mevzulara giriyorum alakası yokken.
kendine kendine, kendinin anlayacağı konuşmalar şeklinde bir blog adı çok uzundu. hem de o zaman aklıma gelmemişti.
konuya ne zaman gircen bilader?
şimdi.
başlık doğru. fotoğrafsız lahmacun. benim zihnimde ama olanlar.
annem yapardı. nice unutulmuş gibi. tavada hamuru kızartır, kıyma, soğan, domates, biber ile iç malzemesini de pişirir, ikisini halvet ederdi. kat kat şimdiki gökdelenler gibi yükselirdi batı işi lahmacunlar. steril. anne işi. bunun için fotoğrafsız işte o lahmacunlar. damakta ve zihindeler.
peki bu yazıyı ne yazdırdı bana?
nusaybinli makbule'nin batıda, çanakkale'de yaptığı annem işi lahmacunlar.
(makbule kürt'tür. kürtler lahmacunun hasını bilir. imkan derseniz annemle aynıdır.)
ev sevdiğim kavram paradoks.
çünkü tersine tersine bakarak, insan oluyoruz.
makbule, lahmacunların ekmek kısmını annem gibi kızartmadı. kuzinede (burda maşinga deniyor) pişirdi. üstüne malzemeyi attı.
biraz soğumuş da olsa birazdan kalan lahmacunu yiyeceğim.
hepimiz hrantız aslında.
yoksa cezaevi aracınının önünde yer alan 'ya sev, ya terket' sloganına nasıl direnirdik?
ben harbi bir türkiyeli olarak, evimizin sol köşesinde faşistlere inat dalgalanan Türk bayrağıyla ülkemi nasıl terkederim?
haa, ben beyaz türküm bu arada.