27 Haziran 2008 Cuma

geldim, gördüm, yenildim

aslında başka bir sonuç beklemiyordum doğrusu.
gelip, görüp yenmek için başka hasletlerin olduğunu bilmiyor muydum sanki?

ailemin toplamda üçüncü, tek baba bazında ikinci küçük evladıyım.

gücüm yokmuş.
keşke, abimle paylaştığım o odada, divana uzanıp yerdeki romanları okumasaydım.

hem kalbim yumuşadı hem de toz alerjim hayat boyu devam etti.

herkesi dinleme-anlama konusunda master diplomam var ama hiç bir kurum bunu kabul etmiyor.
küçük çamlık ve 3 numara fişek gözüme daha dost görünüyor.

bakalım nolcek?

bırakalı çok oluyor

sigarayı, içkiyi değil.

hayatı.

umarım biter

umarım biterim.
ya da diyorum, şu sana ait olmayan dünyada,
git sana ait olmayan av tüfeğini al.

sana ait olmayan (olmasına da gerek olmayan) küçük çamlık dibine git.
miğfer dibi savaşlarının mağlubu say kendini.

3 numara tüfek fişeğin var evin olmayan evinde.
tetiğe bağla bir ip. çek ipi, tam da boğazına koy namlu alsın canını.

ne geleceğine inandığın kanserle savaşırsın böylece,
ne de kendinle...

seni sevmediklerini anladığında ne yaparsın?

hiç.
aslında seni sevdiklerini söyleyip sana sirk maymunu muamelesi yapanlara ne dersin?
hiç.
daha önce kendi yaptıklarına sayarsın.
sonra sen ne olursun iskender?
hiç.
sen hiç olursan, ne yaparsın iskender?

kahramanlar camii sokağıdır başlık resmi

bu sokakta çekilmiş bir resmimdir. binyıllar sonra bu fotoğrafın çekildiği sokağa (hatta tam fotonun çekildiği yere) götürdüğümde 1989 doğumlu oğlumu, yüzünü başını ekşitmiş, ne işimiz var burda mealli hareketlerde bulunmuş idi.
bu, benim danayla bir haftalık izmir serüveninin (ille grafiker olacam diyerek babasını kazıkladığı sene) kısa bir durağı idi.

benim dananın böyle bir mahalle-sokak, deneyimi olamayacağı gibi bir daha da,
yaşayan son sokak sakini Perihan Teyzeyi (ki, Cem Akgün'ün annesidir tanıyana)
göremeyecektir ömründe.

bazı tren tarifeleri tektir. tek kalkış vardır.
bazı sinema seanslarının 3-5-7-9-11 olduğunu sananlara duyurulur.

burası bizim evimiz değil dedim irma'ya

evet öyle dedim.
örgütlü bir kalkışma sonucu böyle dedim: kalk kızım evin içinden burası bizim evimiz değil.
sonra da, gel kızım benim olduğum senin evin değilse neresi deyip, binbir emekle temizlenmiş eve soktum kızımı. sonra da tekrar çık dışarı dedim. korkudan.

neden?
bende saklı kalsın.
47 yaşındayım ve hala gidecek evim yok.
ulen senin gidecek evin yok! var ya... ondan.

boynuz kulağı geçsin, bu tür sahalarımızda görmek istemediğimiz eylemler olmasın.

neden, ben de saklı kalmasın: 1 yıldır yapılmayan temizlik yapıldı evde. eşin yeğeninin köpek kılı alerjisi nedeniyle kızım irma evden dışarı atıldı. benim oğlum tam da bu nedenle muzdaripken köpek kılından, kendi babasına duyduğu öfke nedeniyle bir türlü frekans tutturamadığımız Petek'in köpeği bu alerji işini çözmüştü. oğlum bilader, sunny ile altalta üstüste güreşmiş, kimi zaman aksırsa da, sonuç olumlu olmuştu. arabanın arka koltuğunda güneş gelen yere göre birbirlerini itecek kadar birliktelik sağlanmış, hapşırık ve tıkanmaya karşı büyük bir direnç sağlanmış idi.
canandan önce can varmış. bir de anlayışsızlık.

böyle salak geldim, salak gidecem.
olsun.

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...