21 Ocak 2010 Perşembe

yüz yıl önce avdık, şimdi yem olmuşuz/arat dink

sözün bittiği yer.
türkiyeli yurtsever ve enternasyonalistlerin
uzun uzun düşünmeleri gereken bir cümle bu.

bir katliama bu kadar seyirci kalmak,
utancıma utanç ekliyor.

aynı zamanda evrensel şair nazım hikmetin dediği gibi de oluyor sanki,
"sen yanmasan, biz yanmasak, karanlıklar nasıl çıkar aydınlığa"
yiğit devrimci Hrant Dink'i koruyamadık. hepimiz korkak ve yüreksiziz.
Çıra gibi yandı bu övmek için sıfat bulamadığım adam.
herşeyi bir çırpıda yangın bir cümleyle özetleyen arat'ın sözleriyle
kanatalım yüreğimizi.
kanayalım. kanayalım. kanayalım... kabuk tutmasın yara.

bir daha okuyalım başlığı. bir daha, bir daha...
başka bir baba, başka bir oğul, kardeşimiz, evimiz, barkımız...
insanlığımız ölmesin diye...


Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...