9 Eylül 2018 Pazar

Sonuçta...

Öyle bir şey yok.

Ölene kadar hiç bir eylem sonuçlanmış sayılmaz.


Kaba bir hesap...

Daha kaç yıl yaşarım?
Soru bu.
Hesap da bunun üstüne...

Bırakalım 'Allah bilir' laflarını...
"El gövdede kaşınan yeri bilir." /Çarpıldığım Bektaşi cümlesi/

Ben kendim için maksimum 10 diyorum. Yani?
66 falan. Hadi gelin, düzeltelim 65 yapalım.

Babamgilleri 30'lu yaşlarda kaybetmiştim. Hiç değilse oğluma 10 yıl avans veriyorum...

Sonuçta elbette 'Allah bilir'...



Neye Yarar?

Biriktirmiyorum diyen doğru söylemiyor.
Aklı olan biriktirir.

Para değil...

İnsan biriktirirsin. Bu biriktirme bir koleksiyon olarak algılanırsa, biriktirene ayıp olmuş olur. Öyle değil.

Tekrar görüşmeye yüzü/n  olan insanları birikim olarak görmek zorundasın.

İnsanlar hayatlarına girmiş insanların tümüyle birden yaşayamaz elbette.
Hiç bir bünye kaldırmaz bunu. Böyle bir toplu hayatı kimsenin istediğini sanmıyorum. Varsa bile ben onlardan değilim.

Ancak insanlara birikimsiz muamelesi yapmak benim için ayıp seviyesinde...

Evlilik kurumu, bu tür sorguları gönül rahatlığıyla yapabilme yasallığı mı veriyor? ikindirik bir memur, sizi evli ilan ettim deyince falan...
Sihirli çubuk mu değdirmiş oluyor?

O tarafından bakmak lazım.

İnsanları sevgilileriyle rahat bırakmak lazım... Hayatın tehdidi oradan gelmez. Eski sevgiliyle olsaydı olurdu zaten. Olmamış/olamamış...
Bırakın insanlar 'imkânsız aşkı' yaşasın.

Geçmiş kıskanılmaz!





Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...