8 Aralık 2017 Cuma

biraz olsun daha az üzüldün mü İsko?

Hayır.
Çok üzüldüm.
Çünkü bilmem kaç yıl önce evimin salonunda şahsı alnından vurmayım diye
av tüfeğini parçalara ayırıp, saklamıştım.

O tarihte, ahlaki bir çarpıklıkla, ama sözcüklerle... gelip kapıma dayanmıştı işte kadim dostum. Kapımı geçmiş evimin salonundaydı hatta. Sevdiğim kadınların tamamını hedef almıştı. Aşağılık bir dili vardı. Kimsenin bu sohbetin içeriğinin ne olabileceği konusunda çok cesur tahminlerde bulunmayacağına inanıyorum.

Bazen karşındaki için 'ne kadar' ettiğini sorgularsın ve ona uygun atak yapar veya susarsın. Kadim dostum sanırım bu sınırı merak ediyordu. Veya başka sınırları. İntihar etmeyi seven kadim dostum acaba benim elimle mi bunu gerçekleştirmek istiyordu? Bütün bu soruları şimdi soruyorum o anlarda sorgulamam mümkün değildi ve her şey çok sıcaktı. El dokunamıyordun.

Sınır, 'anlayış' ve 'hoşgörü' olarak çizilmişti tarafımdan. Öfkeyi ekleyim.
Bir yere kadar.

••••••

Biraz önce, bu kadar yıl sonra kendisine bütün bunları ifade etmeye çalıştım.
Sanırım anladı.

Yıllar önce aklından geçirdiklerini süzmeden aktarmıştı.
Ben süzerek onu alnından vurmadım.
İkimizde hayattayız.
Çok şükür.

Bunlar hayatta bir defa olur.

Oldu ve geçti.
Çok şükür.

Hiç yorum yok:

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...