Ankara.
Gittim kuzumu gördüm. Kilo almış acık. Göbişli olmuş.
Dikkat et deyip, kendi göbeğimi gösterdim. Gülüştük.
1993'te Ankara'dan ayrılmıştım. O tarihi baz alsam, 24 yıldır Anıtkabir'i görmemişim mesela. Harikaydı gezi. Ağladım tabi. Dayanamam Atatürk'e...
Hangi yıl olursa olsun, sanki bir yıl önce kaybetmişiz gibi gelir.
Çok zaman tabii...
Yokmuş gibi davrananlar utansın.
Utanacaklar da zaten.
Neyse dostlarımı gördüm. Her şey yolundaydı.
Ayakta kalmışlar ve önemli olan da buydu zaten.
Ayakta kalmak.
Hepsinin gözlerinden öptüm.
Ankara?
(Ulus/İtfaiye Meydanı, Büyük Tiyatro/Opera karşısına o camiyi konduran şahıs,
ne içtiyse ondan istemiyorum. Benim içtiğimden içsin yeter!)
22 Aralık 2017 Cuma
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Benim küçük (sevgilim.)
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
Cümlenin başına bu kelime konduğunda eyvah! derim. durun hemen şeytmeyin. basit bir bağlaç bu. Şudur; - Halbuki ben onlardan... - Halbu...
-
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
kardeşim gelmiyor. uzaksın diyor. oğlum gelmiyor, sen beni bıraktın gittin diyor. bu hayat itibariyle elimden gelen bu. gerisi çok ağrıma gi...