Herkes Japon kalesi oyununda olduğu gibi yalnız...
(Çocuklukta oynardık. Sokak futbolunda, mahallenin dar sokağında herkesin bir kalesi olurdu. Herkes kendi kalesini savunur ve karşı kaleye gol atmaya çalışırdı. Herkes tek kişilik takımdı öyle diyeyim.)
Hayatın tek kişilik oyunlarında
kendimizi yalnız hissettiğimiz her krizde,
evlenerek birbirimize mi sığınıyorduk acaba?
Seviyor muyduk, yoksa kaçıyor muyduk?
Neydi o karmaşa...
Birlikte daha yalnız mıyız? Yoksa...
Çok muyuz birlikte?
25 Ekim 2018 Perşembe
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Benim küçük (sevgilim.)
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
Cümlenin başına bu kelime konduğunda eyvah! derim. durun hemen şeytmeyin. basit bir bağlaç bu. Şudur; - Halbuki ben onlardan... - Halbu...
-
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
kardeşim gelmiyor. uzaksın diyor. oğlum gelmiyor, sen beni bıraktın gittin diyor. bu hayat itibariyle elimden gelen bu. gerisi çok ağrıma gi...