25 Ekim 2018 Perşembe

aslında şöyle oluyor...

Herkes Japon kalesi oyununda olduğu gibi yalnız...

(Çocuklukta oynardık. Sokak futbolunda, mahallenin dar sokağında herkesin bir kalesi olurdu. Herkes kendi kalesini savunur ve karşı kaleye gol atmaya çalışırdı. Herkes tek kişilik takımdı öyle diyeyim.)

Hayatın tek kişilik oyunlarında
kendimizi yalnız hissettiğimiz her krizde,
evlenerek birbirimize mi sığınıyorduk acaba?

Seviyor muyduk, yoksa kaçıyor muyduk?
Neydi o karmaşa...

Birlikte daha yalnız mıyız? Yoksa...

Çok muyuz birlikte?

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...