22 Kasım 2009 Pazar

dardanel-adana

Hava güzel. Zemin muhteşem. Seyirci uygar. Maç temiz. Bir ara hakem saçmalar gibi oldu. Seyirci buna çok güldü. Halbuki bolca küfür edilmesi gerekirdi değil mi? Hayır. Edilmedi. Bir pozisyon sonrası, sesi oldukça gür çıkan seyircilerden biri, Çanakkale Dardanel teknik direktörüne bir şeyler söyledi demeyeceğim, bir şeyler bağırdı. Ya hocam şunlar, bunlar mealinde bir şeyler. Hoca, tirbüne döndü, yahu bırakın da işimi yapayım dedi. Ben duydum. Seyirci de duydu. Sustu. Tribün bunu alkışladı. Maç devam etti. Bizimkilerin (benim 3. takımım Dardanel) bir topu direkten döndü. Maç sıfır sıfır bitti. Şehir emekli şehriyse, burdan bir başka gerçeklik çıkmaz. Ziyadesiyle mutlu edici. Ne kan var, ne intikam... Sonrasında, Adana kafilesiyle aynı feribotla Eceabat'a döndük. Başkan, hadi bize yemeğe gidelim dediyse de, benim evde köpekleri (4 nüfus, ikisi yavru sayılır) beslemem lazım gerektiğini, sonrasında mutlaka evine misafir olmamız gerektiğini, çünkü onların bizi ziyareti sebebiyle kendilerine borçlu olduğumuzu ifade ettim.
yaklaşık 10 yıldır bir maçı canlı seyretmediğimi belirtip, kendisine teşekkür ettim.
bebelere ekmek+süt, büyük canavar bozoya özel karışım yemek, sevgili irmaya ise kuru mama vererek, dörtlüyü doyurdum.

KADER AĞLARINI ÖRÜYOR

kader örümceğin adı değil. Örümceği görmedim bile. 21 Kasım'da evden dışarı çıktığımda kurumuş dikenlerin arasında beyaz beyaz parıldayan taçlar gördüm. Çiğ yağmış, örümcek ağlarını belirginleştirmiş meğerse... Ağın üzerinde su damlacıkları var, boncuk boncuk. Ben oldum olası annem sevdiği için örümcekleri severim. Annem onları terliğiyle öldürseydi sevmezdim sanırım. Örümcekleri. Galiba, Peygamberimizi sakladıkları için seviyordu. Ben de seviyorum. Bunun için gittim fotosunu çektim ağlarının.

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...