o yüzden.
bi kere burada yazdıklarım kesinlikle birer (iç) konuşmadır.
(dış) ile ilişkilendirilmemelidir.
yamuk, sarhoş (kibarca adlandırırsak esrik), hayali, alıngan ve gerçektirler.
tamamında elbette sorun vardır. itiraf etmenin bir aşağılamaya dönüştüğünü görerek,
bilinçle ve bilinçaltıyla yazılmışlardır. yazdıklarımın masum olup olmadığına dair değerlendirme yapmak konusunda sakatım. bilemiyorum.
bildiğim, artık susmam gerektiğidir.
çünkü artık cevapsızlıktan da yoruldum.
bu kadar yalnızlık susmam için yeterli diye düşünüyorum.
yazdıklarım, eylediğim hayat, monologlarımı aktarmak değildi aslında. öyle gibi göründü.
en az iki kişinin konuşmasını gerektiren diyalog gerçekleşmedi. uno-dio-trio...
benim için hayat bir monoblok anlamsızlığa dönüştü.
yani tek gövdeli.
anneme sağken, kırklı yaşlara girdiğimi ve bana bi şey olduğunu söylemiştim.
o da bana bununla ilgili bir şeyler söylemişti. bende saklı kalsın.
kusura bakmayın, o kadar salak olmadan bu kadar salak olmak yorucu.
hadi eyvallah!