9 Ağustos 2008 Cumartesi

açıklama

susmaya bir açıklama getirmek gerek diye düşündüm.
o yüzden.

bi kere burada yazdıklarım kesinlikle birer (iç) konuşmadır.
(dış) ile ilişkilendirilmemelidir.
yamuk, sarhoş (kibarca adlandırırsak esrik), hayali, alıngan ve gerçektirler.
tamamında elbette sorun vardır. itiraf etmenin bir aşağılamaya dönüştüğünü görerek,
bilinçle ve bilinçaltıyla yazılmışlardır. yazdıklarımın masum olup olmadığına dair değerlendirme yapmak konusunda sakatım. bilemiyorum.

bildiğim, artık susmam gerektiğidir.
çünkü artık cevapsızlıktan da yoruldum.

bu kadar yalnızlık susmam için yeterli diye düşünüyorum.

yazdıklarım, eylediğim hayat, monologlarımı aktarmak değildi aslında. öyle gibi göründü.
en az iki kişinin konuşmasını gerektiren  diyalog gerçekleşmedi. uno-dio-trio...

benim için hayat bir monoblok anlamsızlığa dönüştü.
yani tek gövdeli.

anneme sağken, kırklı yaşlara girdiğimi ve bana bi şey olduğunu söylemiştim.

o da bana bununla ilgili bir şeyler söylemişti. bende saklı kalsın.

kusura bakmayın, o kadar salak olmadan bu kadar salak olmak yorucu.
hadi eyvallah!




susuyorum

susuyorum.
ödünç alınmış hayatlardan bıktım.
benim aldığım, benden alınan...

sevgili aziz, abin geri dönmeyecek. kendiyle kavga ettiğinden değil.
bir kavgaya taraf olmadığından. tarafmış gibi algılanmasından.
-mış gibi olan davranış biçimlerinden rahatsız ve öyle kalacak.

sevgili oğlum, ahana malzeme bu. haykırsam da değişmeyecek, hönkürsem de...
bu siktirici labirentte benim yolum çıkmaza düştü.

benden bu kadar.
tek taraflı iletişimin diğer tarafına şimdilerde cevapsız çağrı diyorlar.

aynen öyle.

hakkaten sıkıldığım için, hakkaten öyle.
susuyorum.

6 Ağustos 2008 Çarşamba

bilader oglum

bir süre sonra hepsi senin dışında gelişiyordur.
annem söylemişti.
bu nasıl kahredici bir itilmişliktir ve ben ne yaptım sahiden?
anamın dediği şu: tüm oğullar kendilerinin yoluna gider.
iyi de anacım ben ana değilim ki... ben babayım.
en iyisi kapanenzi.
saklanenzi.


4 Ağustos 2008 Pazartesi

babam ve ben

Çok Baba bir Hikaye
ya da japon kalesi’nin devamı.

Bu hikayenin duvardaki resimle kalmayacağını biliyordum.

-Gece hepinizi bizden aldı baba.

-Al şu mendili burnunu sil oğlum.

Verdiği mendili aldım, burnumu sildim. Ağlamaktan ağzım burnum karışmıştı ya. Annemin yıkadığı mendil, yatak odasındaki çekmecelerde türlü sabunla ehlileştirilmiş. Ben yetişkin olduktan sonra, babam ilk kez bu mendili veriyordu burnumu silmem için. Demekki mendil artık bir miras, bildiğimiz kağıt mendillerden öte. Katlayıp ceplerine koyuyor babalar. Ne kadar eski.

-Mendilimi geri ver.

Geri verdim.
Babamın, mendili, işini gördükten sonra özenle katladığını ve arka cebine koyduğunu görmüştüm. Şimdide özenle, kat yerinin tersine katladı mendili.
Babam daha bir farklı artık. Gördüğümü gördü;
- Bir daha ağlarsan diye aldım. Sümüklerinle karşılaşma diye katladım.
- Ya bir daha ağlarsam?
- Diğer tarafına katlarım mendili. (şefkat)

-Bana kendini anlat Mehmet Sezai.
-Sen kendini bensiz anlat oğlum.

“kimimiz en sevdiği yemekleri yaptık
kimimiz en sevdiği kokuyu sürdük
kimimiz “en” severek
kimimiz mendili en ve en çok ıslatarak
bilinmez bir ufka bakarak
bekledik.
terleyen avuçlarımızı ve gözyaşlarımızı silerek ve ağaç yapraklarına
habersiz öten kuşlara ve
habersiz karıncalara
bakarak
bekledik…”

565

soldaki yeşil bantta bu rakam yazıyor.
silemedim.
vardır bir çaresi.
ben bilemedim.
amına koyum.

bayrak

Kordonun Akordiyonu
Babamın aşkına merakla…

Bir gece yarısı, beyaz gömleğinin yakasındaki rujla eve getirdi aşkını babam.

Hayal meyal hatırlıyorum. Yaş ayrımızı gözetmez, paylaşırdı annem bizimle. Ortanca abim (benden büyüktü ve daha iyi anlayabiliyordu) ve benle…
Benim anlamayacağımı düşünmüş annem.

İşe bakın hala hatırlıyorum.

Annem de hemen yıkamış babamın gömleğini.
Sanırsınız yıkamasa görecektim…. Elbette öyle değil.
Bir kere annem, yaşıtları gibi bu tarz hadiseleri uzatmak istemez.
Ele geçirilmiş bir gemide olmayı hangi kaptan ister (annem ele geçirilmiş olduğunu düşünmüyordur),
bir de tepesinde rujlu korsan bayrağı sallanacak.
Benim ki de laf…

Annemin bana anlattığına göre, en yakın zamanda sormuş babama “Sezai Bey o neydi?” diye…
Babam, “iş yemeğine gittik Nevzat beylerle” demiş.
O kadar.

Yıllar geçti. Kazık kadar adam oldum.
Bir aşk yorgunluğunda, tekrar karşılaştım babamın ruj lekesiyle. Sevgili karım (o zamanki)
Akrabamın annesi vasıtasıyla.
Babamı tanır. Kendi halinde bir adamdır babam.
Sonra anlatırım uzun uzun…

renk 4

Rektör, silahla yakalanan bir öğrenciyi korumakla yeterince yasadışı olduğuna, en çok da diyetini ödediğine inanarak iyi günler hocam dedi.

renk3

Rengim insanmış.
önceki 1-2'deki yani, bukalemun.
eleman (ben) renk ve rengim üzerine, renk değiştirme üzerine gidip gelmiş.
oldu mu şimdi?
durup dururken açıklamak.

dahası var:

Buyrun hocam dedi, Rengim’in babası.
Kızınız, bu okulda barınamaz artık hocam dedi rektör. Barınırsa… dedi Cumhuriyet çocuğu.
Rektörün hem zamanı yoktu, hem de enstitülünün yaptığı iyiliğin üzerinden çok zaman geçmişti. Polise bildirmek
zorundayım o zaman dedi. Küçük kardeşi polis olan eski voleybolcu, marangoz, demirci, eğitimci ve Rengim’in babası diğer koluna baktı.
Verdi gönül rızasıyla. Bir kolum Cumhuriyete diğeri canıma.
Peki dedi. Odadan çıkarken şöyle bir döndü, son sözü söylemeden çıkmak, bütün bir kuşağa haksızlıktı. Hocam dedi, şimdi her ne oluyorsa, bize öğretilen gibi değil…
Yardımlarınız için teşekkür ederim yine de.

renk 2

Masanın üzerindeyim. Çay bardağının yanında.
Kaşık yüzünden farkedilmiyorum belki de.
Rengim çayı çok sever. Bardağı uzun uzun seyreder.
Soğumasına izin vermez çayın.
Şimdiye kadar kaşığa baktığını görmedim.
Beni bu yüzden göremedi.
Ben kaşık rengiyim şimdi.

renk

Rengim için özür dilerim.

Yanlış anlamayın. Rengim, benim sahibim.
Yoksa benim rengim yok.
Var aslında bir rengim, ama bizim Rengim değil…
Yine de Rengim’i üzdüğüm için özür dilerim.

Rengim için de özür dilerim. Çünkü bu benim asıl rengim değil.

problemi çözdüm

nah çözdüm. yok öyle dava.
bu amına kodumun başlık dünyasında öyle gerektiği için öyleydi başlık.
ilgi çekmek için.
başlıkla nah çözersin problemi.
- dayı!
- ne var!
- problemi söylemedin.
- haklısın bilader, problemi söylemedim.

1 Ağustos 2008 Cuma

arada bir

tebdili mekanda ferahlık vardır.
bundan sonraki mekanda var mıdır özlenen?

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...