21 Nisan 2017 Cuma

gelecekten mi ödünç alıyoruz, yoksa geçmişten mi?

bence gelecekten ödünç alıp, har vurup harman savuruyoruz.
Çevre, karbon salınımı falan... Dünya halleri yani.

geçmişten ödünç almak ne peki?
Kuantum...

Hangisi?
Aşk biter mi mesela?

Bak sevmek demiyorum, Aşk diyorum.



Aşıkken kaç yaşındasın diye soruyorlar mı Allasen....



Bu ben miyim? Mişim. Yani benim. Yaşım yok. (Merak edenler için 31)
Çünkü o dönem çarpılmış bir aşığım. Çarpılmamış (aşık varmış) gibi konuşuyorum hayret...






sen beni tanımazsın, severim de söylemem...

"sen beni uzak sanırsın, bilirim söz dinlemem..
ah bu ben kendimi nerelere koşsam, saklansam bir yerlerde gizlice ağlasam...
ah bu ben...
kendimi nerelerde bulsam..."

Mazhar Alanson.

incecik ipleri vardı, onu şimdilik hayata bağlayan.

Başın sağolsun derler ya hani. Halbuki o başı kaybetmişsindir.
Kalıp işte... Babam ölmüş misal. Başın sağolsun bilader falan.
Ulen, bizim peder öldü lan!

...demezsin işte.

Başın sağolsun diyene, dostlar sağolsun dersin.

Başsız yazı olmasın diye başlık atmıştım.
iki satır da karaladım hani.

ihtiyaç varmış demekki...

incecik ipler bağlıyor sahiden.

Şerbetli Roben Hut

Sherwoodlu Robin Hood.

Aslı bu. Ama denize girmek için gittiğimiz çamlık alanın başındaki adam Roben. Ormanın ismi olmuş Şerbet. 'Ya canını, ya malını' diyor önce... Kafası karışıyor, ekliyor: 'Can tatlı, vermezsin sen... malını ver o zaman...'

Tamam tamam diyoruz. Bozuklukları veriyor, geçiyoruz. Geçerken soruyorum: Robin olmasın o?
Yok abi diyor, Roben... Nasıl yani? diyorum.
Çift -b abi diyor. Yani Robben... Sola çekip topu nası taktı doksana...
Sen misin o? diyorum. Bayernli Robben.

Şüphen mi vardı abi? diyor.

Giriyoruz Şerbet ormanına.

Nefes bile almadan.


kendi kendine...

Kendi kendine konuşuyorsun, sonra yazıp şişeye koyuyor, bu internet denizine atıyorsun...
Kim bilir ne zaman bulurlar?
İşaret koymuyorsun bu yüzden.

Bakan görsün. Seven baksın diye...

orta yaş ergenliği


orta yaş ergenliği diye bir şey var mı?
yok. ben uydurdum. galiba, ya büyüyorsun ya da kulakların Midas'ın kulağı...

2009'dan. kimse okumamış. halâ geçerli ama...

hiç şikayetlenmeden, (varsa bile kendime saklayarak) yeni bir çizgideyim.
genel kabul gören hiçbir kire bulaşmadım. her insanın kiri vardır elbette. buna bir itiraz olabilir mi? genel kabul gören kirden ne kastettiğim belli: insanlık onurunu ayak altına alan her tür davranış...
şunu farkettim: bu kir ne olursa olsun bana bulaşmayacak, bulaşmaması için tüm zorluğu göze alırım. alıyorum. sanıyorum bu nedenle, oldukça yalıtılmış, dağ başı sayılabilecek bir yerde yaşıyorum. biri diyebilir: yahu sen kaçmışsın gerçeklerden hacı? Evet kaçtım. Kaçmayan ne diyecek buna karşı? ben kaçmadım çünkü... Diyene rasladım, demeyene de... Diyecek gücü bulamayana da...

bulunduğum nokta iyidir. ben iyiyim. kendimi iyi hissediyorum. arada bir şikayet ediyor olabilirim. bu hakkım olsun yahu. sütten çıkan ak kaşık değilim sonuçta.

zaten ailenin en sulu zırtlak, duygusal ve fevri üyesiydim. değişmedi.
kalıbın giderek ailenin en çok sevdiklerine evrilirken ve de orta yaş dönemi ergenliği yaşarken başka türlüsü olamazdı gibime geliyor.

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...