11 Aralık 2009 Cuma

kaldırımda yalnızız hep birlikte...

bize şu öğretilmişti ilkokul öğrencisiyken (40 yıl önce): bir caddede karşıdan karşıya geçerken, önce sola, sonra sağa, sonra tekrar sola bakınız. eğer bir araç gelmiyorsa hızlı adımlarla karşı kaldırıma geçiniz.
geçemiyoruz bir türlü.
ben kürtleri çok iyi anlıyorum ama...
kürtler beni anlamıyor...
kürtler beni çok iyi anlıyor ama...
türkler beni çok iyi anlamıyor...
sonu hep üç noktayla biten cümleler, saptamalar bunlar.
geçemiyoruz karşıya.
bir etnik milliyetçiliktir gidiyor, her iki tarafta da.
hassiktir diyorum ben buna. hassiktir yaa.
ulen çocuklarımız ölüyor! donumuzdan mı düştü bunlar?
sıçtık mı bunları?
hayır. severek, bilerek, bilmeyerek, sevmeyerek her neyse... bu çocukları doğurduk, doğurttuk.
bu çocukların yüzüne baktık. adlarını kulaklarına söyledik. şimdi salıyoruz çayıra mı?

kahroluyorum bu duruma.
iki halk karşı karşıya.

bizim sınırlarımız misak-i millidir. değişemez. bizim sınırımızı atamız çizdi.
bugün heykelini taşlamış bazı aklı evveller.
işte kulağına isimlerini söylediğimiz çocuklar büyük ihtimalle.
kahroluyorum bu duruma.

yapmayın benim türk halkıma bunları...
yapmayın.
bu nasıl bir oyunsa, düşünün karşıdan karşıya geçme ürkekliğini.

9 Aralık 2009 Çarşamba

ahmet yiğit

bizim kuşak da sapır sapır dökülüyor mu ne? 1958 sonrası, 50'li yaşlar ya da o yaşlara ulaşmaya yakın... iyi yetişmiş, bilgili, zeki bir arkadaşımı kaybettim. gördüklerinden acı duyan ve hissetmeyi bilen, işinde titiz bir insandı. bu detaycılık ve titizlik, bu karınca ezmez halimiz mi sonumuzu getiriyor acaba? kimseye eziyet etmeye kıyamadan, kendimize kıyıyoruz. şiddetle. evet sevgili arkadaşım da kendisine şiddet uygulamış. çoğumuzun, benim yaptığım gibi. herşeyin acısını kendi gövdesinden çıkararak.
daha bir kaç yıl öncesiydi, buraya da yazdım galiba. kendinden bile habersiz bir tiyatro oyuncusu kız çocuğu: "çok içiyorsun abi" demişti. "senin gibilere katlanmak için" diye cevap vermiştim.

canım ahmet, içmeyi ve kendini kaybetmeyi çok istemiş. kaybettik sonunda.
allah rahmet eylesin. toprağı bol, hatırlayanı çok olsun.

7 Aralık 2009 Pazartesi

kimliksiz

terkede terkede iki bankaya hayır demedim tembelliğimden. bu iki herzeden kredi kartım var.
o yüzden hem cep telefonu hem de sms mesajlarıyla müşerref oluyoruz. yeri geldiğinde arıyorum bu ibne bankaları. telefondaki işe yeni girmiş, işe yeni girmişliği henüz geçmiş ya da orta vadede iş geçmişi olan "seslerle" muhatap oluyorum. bu bir mesele evet. ama burdan bir yere gitmeye çalışıyordum. unuttum. sanırım dün seyrettiğim into the wild filminin etkisindeyim hala.
bu yüzden bu yazıda kimliğim yok. bu yüzden kimliksiz yazdım başlığa.

mutlaka ve mutlaka bağlantısız, kimliksiz, bankasız vesairesiz olamıyorsun.
bir servetin varsa kimliksizsin, yoksa evsiz...
bu filmde de yoldan çıkan ölmedi mi?
öldü.

çok düşünüyorum bu meseleleri, çok...






3 Aralık 2009 Perşembe

saldım toprağa, mevlam kayıra...

simdilik daha minicik.
ağustos ayında alıp dikmiştim galiba. kökü belli belli belirsiz, uzun yapraklı şeylerdi. toprağı delip çıktılar bir süre sonra. nah parmağım kadar tırtıllar yedi yapraklarını. 4 tanesi direndi. bu fotodakini de elden geçirmişti o tırtıl herzeleri. şu anda patlamış mısır görünümündeler, gördüğünüz gibi. büyüdüklerinde yani çarşı pazardan alınır boya geldiklerinde unutmazsam
fotosunu çekerim.
peki bu karnabaharı yer miyiz? hemde nasıl. ne gübre var, ne de başka bir şey...

peki, bu işi ciddiye alıp bissürü büyütsen abi... olm manyak, hangi çiftçi bir karnabahara bu kadar kelime yazar? İ

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...