31 Mayıs 2017 Çarşamba

asosyal mecraya sosyal medya mı diyoruz?

Sahiden öyle galiba.
Herkes kendi yalnızlığını tabak içinde sunuyor.
Buyrun, çok yalnızım ben herkes içinde...

gülümsüyorum işte! nasıl olmuş?
Bir daha gülümseyim mi acaba?
Nasıl çekmişim/çekmişin?

Aaaa, olmamış. Silelim bunu. Burnum iyi çıkmamış.
Bir daha, bir daha, bir daha...

Burnumuz iyi çıkana, mutlu olana kadar...

Peki, iyi çıkan burun bizim burnumuz mu?

Nasreddin'in Torunları

Hoca Nasreddin, pratik zekalı Türklerin piri.
Boşuna değil.
Bu küçük kasabadaki ender dostlarımdan birinin
doktora gidip yakın gözlüğü alması gerekiyor.

Gitmiyor. Almıyor.
Ya ne yapıyor?

Cep telefonuyla okuyamadığı sayfanın fotosunu çekiyor.
Sonra fotoyu cep telefonunda büyüterek okuyor.
İşlem gözlüğe göre biraz uzun sürüyor ama...

olsun doktora gitmedik ya...
Bir de gözlük kullanmıyoruz.

Arkadaşın yaşı?
50 canım, o kadar yaşlı değil yani...


29 Mayıs 2017 Pazartesi

Doğum Günüm

Sosyal medyada yokum.
Bu yüzden sadece doğum günümü bilenler aradı bugün.

Oğlum ve akrabalarım dışında; iki banka, iki yayıncı, bir telefoncu...
yani doğum gününü bildirdiğim dijitaller aradı.
falan...
Halbuki, sosyal medyada doğum gününü yazmışsan, hiç bir dostun
bu mutlu gününü kaçırmazdı.

Artık böyle.

Bozulmaca yok.


23 Mayıs 2017 Salı

geçer zaman

2016 yılının başlarına ait yazıları okuyorum. sanki dün gibi.
halbuki 2017 yılının yarısını yedik bile...

Anam boşuna dememiş ocak ayının ortasında: eh, bu yıl da bitti.

O zaman anlamamıştım bu bilge insanı. Meğerse belli bir yaştan sonra çabucak geçen zamanı
anlatıyormuş.

Nerimancım benim. Kuş gibiydi...
Kaçmasın diye kaç defa sarılmıştım.

Katili en büyük abimdir. Kayıtsız ama kalbimde.

Bir insan anasını nasıl öldürür?
Kitabını yazmıştır işte büyük bilader.

Allah affetsin kendisini.

Ben?

Konu dışıyım.

Zorluyorlar

Zorlanacağız elbet.
Asla teslim olmayacağız bu yavşaklara.

davet


Kemal Türkler anısına...

Burjuvazi,
Kavgaya davet etti bizi
Davetleri kabulümüzdür!
Biz nasıl bilirsek hep bir ağızdan gülmesini,
Biliriz öylece yaşamasını ölmesini
Hepimiz birimiz için,
Birimiz hepimiz için…
Nazım Hikmet

21 Mayıs 2017 Pazar

her neyse...

boşalttığın yere ne koyduysam,
dolmuyor.

aşk denebilir mi buna?
denir.

Alınacak mıyız bundan?

Siz bilirsiniz!

evladım, önce babana bak.

Misal sigara içmek istiyorsun.
dön bak babana.

gerisinde de bakmak istiyorsan babana bak.

istemiyorsan bakma.

yazı

Tura!
Şaka.

Yazı serüveni, utanmamayı gerektiriyor sanırım.
Yani yazdıklarını acaba nasıl falan..

Her duygunun, yazının karşılığı var.


Sende tatil yok mu bilader?

Düşünüyorum desem.
İnandırıcı olabilir miyim acaba?

Söylüyor Ruhum...



ölenle ölünmüyor doğru...

Ancak bazıları var ki,
ölenle ölemediği için, senin yaşamana göz dikiyor.

Üstte anlattığının Türkçesi nedir İskender?

Kapalı konuşuyorsun.
Diyorlar.

İlk defa açık konuştum ayol!

Arzu ile Kamber

Bundan asırlar önce Anadolu’nun değil de Suriye taraflarından bir köyde bir fakir Kamber yaşarmış. Babası ölüp yetim köye Daraz Beyleri köyünden gelin gelmiş olan garip anası ile köyde biçare kalmışlar. Köyde bulunan ve babasının dayısının bolca olan koyunlarını güdermiş. Adam Kamber’i çok sever ve üç tane kızı olan adam yeğeninin oğlu olan ve babası öldükten sonra ona emanet kalan Kamber’e “Oğlum benim koyunlarımı güt, ben başka bir yabancı çoban tutmayayım, sen de kızlarımdan hangisini beğenirsen onu sana nikâhlayayım” demiş.

Bir müddet bu işi yapan Kamber’in bu arada annesi de vefat etmiş. Kamber tek başına yapa yalnız kalıvermiş koca köyde. Dayısının koyunlarını güdüyor, gününü gün ediyormuş ama çok da güzel bir karayağız delikanlı imiş Kamber. Bu köyde bir de güzelliği dillere destan bir kız varmış. O da anadan babadan yetim, ninesi (babaannesi) ile birlikte yaşıyormuş.

Kamber’in yakışıklılığını o da duyar, Kamber de onun güzelliğini duyar ama Arzu’yu nerede görecek, bir türlü göremez… Ama Arzu onun koyunları suladığı köy çeşmesine bir gün testisini doldurmaya gider ve Kamber’i çeşme başında yatarken görür. Testiyi doldurur ve biraz gürültü çıkarır ve Kamber’in uyanmasını sağlar. Ama Kamber bu kıza bir şey söyleme cesaretini kendinde bulamaz. Kız kolundan bileziğini çıkarır ve çeşmenin testilik taşına koyar
(böyle testileri kadınlar dalına kolay yüklenebilmesi için özel testi taşları vardı çeşme başlarında) ve gider. Yarım saat sonra gelir ve bileziğini bulup bulmadığını, görüp görmediğini Kamber’den şu şekilde sorar:

Ben testimi doldurdum
Doldu diye kaldırdım
Yıkılası şu pınarda
Ben bileziğimi çaldırdım.

Kamber:
Ben pınara varmadım
Elimi yüzümü yumadım
Gözüm kör olsun Arzu
Ben bileziğini bulmadım.
Ama bileziği aslında almış olan Kamber cesaretlenir kıza bir beyit atar:
Evimizin önü suluk
Su çekerler tuluk tuluk
Bileziğini bulana gelin Arzum
Ne var acaba muştuluk(müjde).

Arzu da şu cevabı verir hemen:
Evimizin önü suluk
Su çekilsin tuluk tuluk
Bileziğimi sen bulduysan Kamber ağam
Arzu kız sana muştuluk.

Kamber de bileziği verir ve Arzu ile tanışırlar. ÇEŞME BAŞINDA SOHBET
Her gün o çeşme başında buluşurlarmış. Bu durumu Arzu’nun ninesi olan cadı karı duyar ve Arzu’yu bu sevdadan vazgeçirmeye çalışır. Bu arada Kamber’in dayısı da duyar. Bu olayları dayıkızları Kamber’e Arzu’yu kıskanmalarından dolayı kötülük yapmak isterse de akıllı ve olgun bir insan olan dayı buna müsaade etmez. Kamber’i koyun çobanlığından uzaklaştırır. Ama Kamber’i yanına çağırıp “Kamber oğlum eğer başın sıkışırsa maddi manevi senin her zaman destekçin ve yanında olacağım, sen bana yeğenimin emanetisin” der.

Kamber artık Arzu’nun sevdasından dağlarda, köylerde gezer olur, gözü başka kimseleri görmez. Bir gün Arzu’nun ninesi cadı kadın bunların sevdasına engel olamayacağını anlayınca Arzu’ya der ki: “Arzu kızım, bugün Kamber’i yemeğe çağır ona bir yemek yedirelim ve sizin işinizi konuşalım.” Aslında fikri Kamber’i zehirlemekmiş… Arzu sevinçle Kamber’e koşar ve der ki: “Kamber ağam, ninem seni bu akşam yemeğe çağırdı, nihayet gönlü seni sevdi. Bizim sevgimize saygı gösterdi.” Eve gelir nine çeşitli yemekler hazırlıyor… Köyde bir tanıdıklarının çırağı olan Arap Arzu’nun evine girer… Arzu bu Arap ile ninenin konuşmalarını duvarın ardından dinler. Arap çok şiddetli bir zehir getirmiştir. Yemeklere bu zehir atılacak ve o gece Kamber zehirlenip öldürülecek. Nine Arap’ı da kandırıyor… “Arzu’yu bu Kamber’den kurtaralım sana veririm” diyormuş. Akşam Kamber sevinçle Arzu’nun evine gelir ve bakar ki yemekler sofraya konmuş, envai çeşit hepsi türüm türüm, birbirinden güzel ama Arzu bir kenarda surat asmış duruyor.
Kamber aşk dili ile Arzu’ya bir beyit atar:
Arzum yasa batmışsın
Kaşını gözünü çatmışsın
Sofraya teklif olmuyor gelin Arzum
Sen sofraya yan bakmışsın.

Arzu Kamber’e dönerek:
Arzun yasa dünden battı
Kaşını gözünü çattı
Sofraya yan bakılmaz amma Kamber ağam
Domuz ninem ağu kattı.

Bunları işitince Kamber sofraya tekmeyi vurur, evden çıkar gider. Ve o yemeği yemez. Yine dağlara çıkıp gidecektir… Arzu ile son bir kez konuşmak isterler ve kapı önünde gizlice buluşurlar… Arzu “Kamber ağam senin Daraz beğleri köyünde dayıların yok mu?” “Var”, “Eee git onları alıp gel, beni onlarla kaçır” der. Kamber bu fikre sıcak bakar ve doğru Daraz beğleri köyündeki dayılarına gider ve yardım ister. Onlar da “hay hay yeğenim gidelim” derler. Birkaç atlı gelirler ama köy uzak olunca 8-10 günde ancak gelirler.

O gece Arzu ile kamberin konuşmalarını duyan cadı karı köyün mezarlıkları arasına bir ateş yakar, elinde bir yağ tavası orada pişi yapmaya başlar. Ve Kamber dayıları ile yanına gelir sorar “ne oldu nine ne yapıyorsun burada böyle?” Cadı karı yalandan, numaradan başlar ağlamaya ve derki “hay Kamberim sen gidince Arzum senin buralardan kaçıp gittiğini düşünerek gara sevdandan yataklara düştü ve öldü, onun pişisini pişiriyorum” der. Gamber buna çok üzülür ve dayılarına der ki, “Dayılarım size çok eziyet oldu ama kusura bakmayın, ne yapalım bu bizim kaderimiz, siz gidin artık size ihtiyacım yok, Arzum ölmüş” der. Dayıları atları ile geriye dönerler giderler. Ertesi gün Kamber köyde üzgün dolanırken bir de bakar ki Arzu karşısına çıkar ve şöyle bir beyit atar:
Evimizin önü badem
Çıkam dallerin ufadem (ufak ufak kırmak)
Seni Daraz beğlerine gitti derler Kamber ağam
Hani senin ile gelen Adam.

Sözü Kamber alır:
Evimizin önünde badem
Çıkam dallerin ufadem
Daraz beğlerine gitim amma gelin Arzum
Geri döndü gelen Adam. BAŞKA KÖYE HABER SALINIRArtık bu kadar uğraşmadan sonra kavuşamayacaklarını akıllarına koyan gençler başka başka bahaneler ararken Arzu’nun ninesi başka bir köye haber salar. Orada nüfuzlu ve zengin bir adamın oğluna arzuyu nişanlamak ister. Kim istemez Arzu kızı; çok güzel dillere destan bir kız ve o köyde habire dünürcüler gelip gitmektedir… Nihayet iş tamam olur o yabandan gelenlerin oğluna Arzu nişanlanır. Yine Arzu ile Kamber bir buluşmalarında şu kararı alırlar: Kız o köye gelin giderken “ben Kamber’in atından başka ata binmem” diyecek ve Kamber de atını gelinin altına çekecek, giderken yolda bir fırsatını bulup beraber kaçacaklar.

Nihayet gün gelir çatar, Arzu kayınpederi olacak adama der ki “ben Kamber’in atından başka ata binmem, benim gelin atım Kamber’in atı olacak.” Kayınpederi olacak adam da buna rıza gösterir ve nihayet Arzu, Kamber’in eyerlenmiş atına biner. Önde çalgılar çengiler o damadın köyüne doğru gelin alayı yürür. Burada Kamber hüzünlenir ve şu beyti atar:
Altaylar doru taylar
Geçilen coşkun çaylar
Yiğit garip olursa
Nişanlısını el paylar

Kız atın üstünden bu kaçışın bu kalabalıkta zor olacağını tahmin edince şöyle bir beyit de o atar:
Vay mengiler mengiler
Çalmaz olsun çengiler
Sana yaramayan ak topukları Kamber ağam
Goy sıksın şu üzengiler.

Ve üzengiye ayağını sıkıştırır(üzengi atın eyerindeki ayak basacak alet) ve artık güveyinin köyüne yaklaşılmıştır, ayrılık yakındır.

Alır Kamber sözü diline:
Arzum gelin atında
Elleri eyer kaşında
Seni eller saracak gelin Arzum
Saçlar savrulur başımda

Bu hüzünlü havaya ağlayan Arzu atın üstünden şöyle seslenir:
Eyer kaşına yatayım
Nasıl çalım satayım
Atımı çeken Kamber ağam
Dön de yüzüne bir bakayım.

Kamber döner Arzu’ya bakar ve şöyle der:
Yel eser kum savrulur
Can başıma çevrilir
Eğil de bir yol öpeyim gelin Arzum
Şimdi yolumuz ayrılır.

Ve gelin kalabalıkta kimseler görmeden bir öpücük verir Kamber’e…
Ve Kamber o anda kendinden geçer, gözleri yaşarır, içten bir ses ile şöyle der:
Koyun kuzudan olur
Ekmek pazıdan olur
Bunlar Allah’ın emridir gelin Arzum
Her şey yazıdan olur.

Kadere rızadan sonra da şu bedduada bulunur Kamber:
Vardığın gün yârin ölsün
Ak topuklar bana kalsın
Kavuşmak mahşere kaldı Gelin Arzum
İki beden birbirini bulsun. DONA KALIR
Böylece atın yularını salıveren Kamber gelin kafilesinden ayrılır ve oracıkta yol kenarında adeta taş gibi donar kalır.

At gelini götürür ve güvey evine indirir. Gece güveyi gerdeğe katılır. Ve geleneklere uygun olarak hemen iki rekât namaz kılmak için zifaf odasında hazır olan seccadeye namaza durur. Bir müddet durduktan sonra odanın bir kenarında oturmakta olan Arzu güveyiye namazın bitmedi mi elin oğlu der ve hafifçe dokunur. Damat olduğu yere yığılıp kalır, adam ölmüştür. Arzu hemen evden dışarı seslenir, “gelin ağalar oğlunuz öldü” der onlar da acılarından Arzu geline filan bakmazlar… Arzu evden çıkar, dağlara doğru koşmaya başlar. O güveyinin öldüğü anda Kamber de o atı bırakıp kaldığı yerde o da ölmüştür.

Arzu dağa gider at ise Kamber ağasının başına gider başlar orada acı acı kişnemeye başlar. Bu atın sesini duyan Arzu gelin bakar ki at kişneyip durur. “Bu… Kamber’in atının sesi” diye ses gelen yana varır, bakar. Kamber yerde yatıyor. Arzu da dua eder “Allah’ım benim canımı da şuracıkta al, beni Kamberimden ayırma” der. Allah duasını kabul eder ve o da Kamber’e sarılı vaziyette ölür. Arzu’dan hiç haber alamayan nine cadı karı Arzu’yu verdiği köye gider. Ve acı durumu öğrenir… Kamber’in kayıp olduğu yere koşarak gelir bakar ki Arzu ile Kamber orada, kucaklaşmış ölü vaziyette yatıyorlar. Onların bu sevda durumunu hiç kendi içine sindiremeyen cadı karı da Allah’tan o anda ölüm ister ve Arzu ile Kamber’in aralarına yatar. Onunda isteği Allah tarafından kabul edilir, o da oracıkta ölür. “Arzu ile Kamber iki gül ağacı olurlar tam büyüyüp birbirlerine kavuşacakları zaman aradan cadı karının cesedi diken olarak çıkar, onları asla kavuşturmazmış” derlerdi eski atalarımız.


Hacca giden hacıların yolu üzerinde imiş bu mezarlar, her yıl hacılar bu çatla dikeni denen cadının dikenini aralarından keserlermiş ama öbür yıl yine büyürmüş… Allah onlara gani gani rahmet eylesin. Masala göre onlar erememiş muradına ama biz yine de çıkalım kerevetine. Eskiden çok dinlediğim bu masalları hatırlarken bana yardımcı olan İstanbul’da ikamet eden kız kardeşim Hafize Sakman’a teşekkür ederek sevgilerimi sunarım. Onun zekâsı benden daha çok yerinde; sağ olsun var olsun canım kardeşim. Saygılarımla…  

Kapadık gidiyoruz mu?














Biri gelip üzerimize kilit vurdu. Öyle mi?
Bu kadar zavallı mıyız?

Atatürk böyle mi bırakmıştı?
Tüh bize mi?

Tüh.

neden?

Neden Yusuf Abimi aramıyorum... İnsan abisine falan...
Hop diyelim, burda duralım.
Bi kere abilerime karşı son derece saygılı, bir dediklerini iki etmeyen,
onlara layık olmaya çalışan biriyimdir. Şahidim çok.
Hiçbiri de bozacı değil.
Ben de şıracı...

O halde neden?

İnsan yorgunluğu diyelim. Metal yorgunluğu gibi değildir.
Metal yorgunluğunu eski uçaklardan biliriz. Kaza geçirirler mesela...
Bakım falan süperdi ama ah işte metal yoruluyor bir yerde...

İnsan yorgunluğu öyle değil.

Bir yere düşmüyorsun uçak gibi.
Parçalarına ayrılıp, yeniden dolaşıma girmiyorsun ayrıca...
Yoruluyorsun ve aslında o insanın (Büyük biladerinin) yıllarca -mış gibi davrandığını...
sana, annene, babana, diğer biladerine...
ve kendi yakın çevresine, eski karısına-çocuğuna, falanına filanına, alayına...
bilerek yorulduğunu farkediyorsun.

Tık diyor bi şey içinden.
Asfalyan atıyor.
Tek bir vukuatını hatırlamak yetiyor artık.
Anneni 2 gün morgda bekletip dalga geçmesi mesela. (aynı zamanda kendi anası la!)

Artık görmek, işitmek, devamlı parasızlık hikayesini dinlemek, şudur budur...
bitiyor.
Hep aralık bir kapısı vardı nezdimde. 71 yaşına geldi o aralık kapıyı da göremedi...
O kapının aralığından bakmayı becerebilse, akıl etse, cesaret etse...

Beni görecekti.

İşte bundan, cancağızım...








17 Mayıs 2017 Çarşamba

başlıksız ama mavi terlikli...

durduğum yeri idrak ederek yazıyorum. 55 yaş yani.
arkası önü bilmem. tozlu bir gezi sırasında, köy kahvesinde çay içerken gördüm işte bir yazı... bilmiyoruz sanki, hatırlatıyordu: bu yaştan sonra 15, bilemedin 20 yıl kaliteli bir ömür kalıyormuş. geri kalan 55 yaşın ne çabuk geçtiğine dikkat çekerek diyor ki, önünüzdeki yılların hızla geçmesi falan...

Bir de, tura çıkarken yeğenine uğrayan Muharrem Abi'nin hikayesi var.
Yeğeni berber. Dedem burda diye aramış Muharrem Abi'yi. Abimiz tura yetişirim diye gitti. Geldi.
Pufluyor. Ne oldu Abi dedim. Babam, bizim yeğene gelmiş köyden, taa uzaktan geliyor bu kadar soğukta. bu soğukta giydiği yazlık mavi açık terlikler. Şimdi biri görse ben ne derim dedi. demezsin dedim. gitmiş yeğene ayakkabı parası vermiş. bulunduğumuz yer mahrumiyet bölgesi. cep telefonu kabı buluyorsun ama bir tek ayakkabı satıcısı yok.

Bütün gün babası için ayakkabı almayı organize etmeye çalıştı Muharrem Abi.
Sonuçta ne oldu diye sorsam şimdi. Ayıp olur.

Hayattan hikayeleri bir yere bağlamasak da olur.
hem bağlasan ne olur?

kendini iyi mi hissedersin?

"Ne olacak canım" üzerine, altına, üstüne...

İlgili yerlerde, N'olcak canım! cümlesini duyarsanız, hemen oradan uzaklaşın.
Ne olacak yani? başka bir versiyonudur bunun. aynı şekilde geçin karşı kaldırıma ordan bakın.

Ne olcak canım, her şeyin aynen devamı üzerine kuruludur. meraksızdır, standarttır.
Pasifisttir aynı zamanda.

Ne olcak yani ben mi değiştirecem bunu?

mesela.

12 Mayıs 2017 Cuma

ha kafa kesmişsin...



ha bu çocukların taleplerine duyarsız kalmışsın. belliki ölsün istiyorsun.
bu çocuklar ölmeyecek!

11 Mayıs 2017 Perşembe

bir yüzyılda kaç kez ağlarsınız?

insanlığınıza...

2007'den Anakin.

eh be güzel çocuğum, iyiliğin masumiyetini belki de zaman içinde star wars'suz göreceksin.
kötülük de bir masumiyet. şu önemli, masumiyet birini öldürdüğünde, hala masumiyet midir?
bir insan öldüğünde hala çocuk musun? can cana  filmlerde kıyarken, iki ateş arasında kalmış filistinli babanın görüntüsünü hiç mi görmedin? yapmayın demişti kucağındaki çocukla. ateş ettiler. babanın kucağındaki bebek önce düşmüştüde ölüme, bizim gördüğümüz babanın televizyon karşısında uykuya dalar gibi, başını yatırışıydı. bu arada üstünden toz silker gibi, kurşunların ete saplanmasıyla, elbiselerinin tozundan çıkan minik dumancıklar vardı babanın ve oğlunun üzerinde.

karanlık. siyah. kara.

aman aman! diyorduk biz evde bu haber filmini seyrederken. oysa, baba ve oğlu ölmüştü biz seyir halindeyken... onlar bir sokağın köşesine sıkışmışlardı.

babanın başı usulca yanına düşmüştü.

bu büyük bir ayıptı anakin.

hepimize düştü.

lanet televizyon, bir haber olarak geçti işte onları...

birden hatırladım onları ve baba-oğul oldukları için kendime yakın görüp ağladım.

hala da ağlıyorum.

Berabere.

kimse kazanmazsa böyle deniyor: berabere...
ama kimsenin beraber olduğu yok.

Olumlu Abi.

olumlu abi iyidir. her şeyi olumlar.
moral verir, gönül yaralarına pansuman yapar.
bahçeyi sular, kirli yara bandı satan markete savaş açmaz,
kendi sağlığını düşünür.

Olumlu Abi, iddia kuponunda 1 veya 2 yazmaz, onun bütün maçları beraberedir.
maksat dostluk kazansın der, olumlar gider...

Faşiste Faşist demenin cezası nedir?

Faşiste faşist dersen seni öldürür.
ancak faşiste faşist dediğin için ölürsen, kimse seni unutmaz.

unutmayanlar faşistleri devirir.

faşistlerin kaderi de budur.
boktan heriflerdir, insanlığın gelişimini yavaşlatırlar.

ülkemizin güzide insanlarına epeydir teşne oldular.

def edileceklerdir.

bir yaşamdan bir ölümden

daha fazlası yaşamdan. keşke hep birlikte olsak.
mesela babama anlatmışım projelerimi hızlı hızlı...

(Gözlerini kısarak bir gülüşü var ya.. hayatım boyunca taklit ettim yemin ederim. sanmıyorum ona benzetememişimdir... bilge bir insan değildi babam. bilge olan, anamdı. galiba çapkın olan pederdi. yazdım lan bunu daha önce...)

babam, hızımı durduruyormuş elime dokunarak. Bir sigara uzatıyormuş. içmiyorum baba diyormuşum. biliyorum içtiğini diyormuş. eskidendi baba diyormuşum. biliyorum diyormuş.
insan babasına hiç bir zaman götünü yiyim ayağı yapamıyormuş.

babamın avucu ne kadar sıcak dokunuyor elimin üstüne...
kendi avuçlarıma bakıyorum.

şimdi.

Mehmet Sezai, harika bir babaydın.
seni hiç unutmayan oğlun iskender.

Yaşa Mustafa Kemal Paşa!


Yaratıklar

Tek sermayesi Atatürk'e hakaret olanlara yaratık diyoruz.

9 Mayıs 2017 Salı

bak bi daha diyom!

yıllar önce, arkadaşın mekanındaydık. genç bir tip, niye bu kadar içiyorsun demişti.
benimle hiç bir alakası olmayan bu kişinin burnumun dibinde bitişine sinirlenmiştim. istemediğin ot burnunda biter misali... 'Seni gibilerine katlanmak için içiyorum' demiştim.

ne zaman projektör beni aydınlatsa sinirlenirim zaten.

İçkinin azı keyif, fazlası uyuşmak için.
katlanmak için iyiymiş uyuşmak.

Back to Black

Zümrüt gözlü anam, ki, gözleri nemlenince daha bir canlanırdı renkleri. Bu halde anamın gözlerinde kaybolayım mı, yoksa şıpır şıpır akan yaşlarına derman mı olayım bilemezdim.
Anamı çok erkek terketmedi. Anam da çok erkek terketmedi. 
Anamı terkeden erkekler oğulları. İlk göz ağrısı en büyük oğluna gözü gibi baktıysa da karşılık alamadı hayatı boyunca.

Bu konuya nedensiz girdim. Nedensiz çıkıyorum.
Akla geldi, yazıldı. O kadar.

7 Mayıs 2017 Pazar

O koylar, bir gün gelir birilerine koyar mı?

isyan şundan: şehitlik turlarıyla gelen insanlar o kadar bilgisiz ki...
yorgunluk veriyor sahiden. birilerine iktidar veriyor olabilir.

en basit coğrafi bilgileri defa defa açıklamak mesela.
anlatımlarda kilye koyu, ertuğrul koyu, suvla koyu vs. yerlerden bahsediyorum.
dur bakalım deyip, ilk kez sordum: Koy nedir, bilen var mı?

Şüphelenmekte haklıymışım.
Bilmiyorlar.

Bilmeden gelip, öğrenmeden gidiyorlar.

Şahane.

O koylar gün gelir kimseye koymaz.


2 Mayıs 2017 Salı

ölmek istersem...

Ölmek istesem, Sigara içerdim.

Ölümün çok sakin hallerinden sigara içmek.
Nasıl öldüğünü anlamazsın bile...

Tütün bitkisine,  hiç bir hayvan evladı gitmiyor.
Böylesine çağdışı bir eleman tütün...

onu seviyormuşun veya seviyormuşsun...

Adalet öğretmenin kızı Elif'i çok sevmiştim mesela. Elif'in dişlerinde teller vardı.
İlkokuldaydım. Sonradan çok hımbılmış demiştim ama o zaman seviyordum işte...
Yıl: 1969-1970...

Kıskanılır mı bu şimdi?

Ha?

iki kuruşluk aklım olsa önce kendime vermezdim.

sanırsın ki, bir milyonerim. değilim elbet. of nasıl zor bir iş o...
dünyanın bütün işçilerini sömüreceksin, hatta bunu biliyor olacaksın...
ancak emperyal hanedanın devam etsin diye falan.

bu değil.
akıl dediğin nedir?
püften bi şey.

sandıkları gibi değil.
akıl dediğin nedir?
saftır işte..

yani?

iki kuruşluk aklım olsa önce kendime vermezdim.

yargılama sevgili, yargılama...

Eğer sevmemişsen, hatırlamazsın.
aşk acısı, hatırlanmak üzeredir.

aşk kaybedildiğinde değeri bilinen bir nedir?

şeydir.

sosyal bilgiler hocanızın adını hatırlıyor musunuz?

asosyal toplum, sabah birbirine 'günaydın' demeyi zûl sayan bireyler...
ve..
sosyal medya....

asosyalmişim yahu...

sadece ben değil, şu durumda kim sosyal?
facebook, instagram şu bu gerçekliği var. onun içinde biçimliyorsun kendini.
kendime ait bir günlüğüm var ve kimlerin gördüğünü bilmiyorum.

o 'sosyal' ortamlarda böyle olacak sanmıştım. olmuyor.
muş.

herkesin bir şeyler söyleme ihtiyacı var gibi.
ben burada söylüyorum.

Sağlığın nasıl, kafan nasıl?

tek soruymuş gibi duran bu iki soru, endişeyle soruluyor. kabul edilebilir cevaplar verirsen ne ala...
birinden birine 'şekilli' cevap ver bakayım ne oluyor?
Misal, sağlığım iyi ama kafa gidik dedin...
veya gebermek üzereyim ama kafam sağlam dedin...

tamamen kurgu tabi... böyle bir şey olmadı.
olmamasının garantisi yok. bilinsin istedim sadece.

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...