11 Aralık 2009 Cuma

kaldırımda yalnızız hep birlikte...

bize şu öğretilmişti ilkokul öğrencisiyken (40 yıl önce): bir caddede karşıdan karşıya geçerken, önce sola, sonra sağa, sonra tekrar sola bakınız. eğer bir araç gelmiyorsa hızlı adımlarla karşı kaldırıma geçiniz.
geçemiyoruz bir türlü.
ben kürtleri çok iyi anlıyorum ama...
kürtler beni anlamıyor...
kürtler beni çok iyi anlıyor ama...
türkler beni çok iyi anlamıyor...
sonu hep üç noktayla biten cümleler, saptamalar bunlar.
geçemiyoruz karşıya.
bir etnik milliyetçiliktir gidiyor, her iki tarafta da.
hassiktir diyorum ben buna. hassiktir yaa.
ulen çocuklarımız ölüyor! donumuzdan mı düştü bunlar?
sıçtık mı bunları?
hayır. severek, bilerek, bilmeyerek, sevmeyerek her neyse... bu çocukları doğurduk, doğurttuk.
bu çocukların yüzüne baktık. adlarını kulaklarına söyledik. şimdi salıyoruz çayıra mı?

kahroluyorum bu duruma.
iki halk karşı karşıya.

bizim sınırlarımız misak-i millidir. değişemez. bizim sınırımızı atamız çizdi.
bugün heykelini taşlamış bazı aklı evveller.
işte kulağına isimlerini söylediğimiz çocuklar büyük ihtimalle.
kahroluyorum bu duruma.

yapmayın benim türk halkıma bunları...
yapmayın.
bu nasıl bir oyunsa, düşünün karşıdan karşıya geçme ürkekliğini.

9 Aralık 2009 Çarşamba

ahmet yiğit

bizim kuşak da sapır sapır dökülüyor mu ne? 1958 sonrası, 50'li yaşlar ya da o yaşlara ulaşmaya yakın... iyi yetişmiş, bilgili, zeki bir arkadaşımı kaybettim. gördüklerinden acı duyan ve hissetmeyi bilen, işinde titiz bir insandı. bu detaycılık ve titizlik, bu karınca ezmez halimiz mi sonumuzu getiriyor acaba? kimseye eziyet etmeye kıyamadan, kendimize kıyıyoruz. şiddetle. evet sevgili arkadaşım da kendisine şiddet uygulamış. çoğumuzun, benim yaptığım gibi. herşeyin acısını kendi gövdesinden çıkararak.
daha bir kaç yıl öncesiydi, buraya da yazdım galiba. kendinden bile habersiz bir tiyatro oyuncusu kız çocuğu: "çok içiyorsun abi" demişti. "senin gibilere katlanmak için" diye cevap vermiştim.

canım ahmet, içmeyi ve kendini kaybetmeyi çok istemiş. kaybettik sonunda.
allah rahmet eylesin. toprağı bol, hatırlayanı çok olsun.

7 Aralık 2009 Pazartesi

kimliksiz

terkede terkede iki bankaya hayır demedim tembelliğimden. bu iki herzeden kredi kartım var.
o yüzden hem cep telefonu hem de sms mesajlarıyla müşerref oluyoruz. yeri geldiğinde arıyorum bu ibne bankaları. telefondaki işe yeni girmiş, işe yeni girmişliği henüz geçmiş ya da orta vadede iş geçmişi olan "seslerle" muhatap oluyorum. bu bir mesele evet. ama burdan bir yere gitmeye çalışıyordum. unuttum. sanırım dün seyrettiğim into the wild filminin etkisindeyim hala.
bu yüzden bu yazıda kimliğim yok. bu yüzden kimliksiz yazdım başlığa.

mutlaka ve mutlaka bağlantısız, kimliksiz, bankasız vesairesiz olamıyorsun.
bir servetin varsa kimliksizsin, yoksa evsiz...
bu filmde de yoldan çıkan ölmedi mi?
öldü.

çok düşünüyorum bu meseleleri, çok...






3 Aralık 2009 Perşembe

saldım toprağa, mevlam kayıra...

simdilik daha minicik.
ağustos ayında alıp dikmiştim galiba. kökü belli belli belirsiz, uzun yapraklı şeylerdi. toprağı delip çıktılar bir süre sonra. nah parmağım kadar tırtıllar yedi yapraklarını. 4 tanesi direndi. bu fotodakini de elden geçirmişti o tırtıl herzeleri. şu anda patlamış mısır görünümündeler, gördüğünüz gibi. büyüdüklerinde yani çarşı pazardan alınır boya geldiklerinde unutmazsam
fotosunu çekerim.
peki bu karnabaharı yer miyiz? hemde nasıl. ne gübre var, ne de başka bir şey...

peki, bu işi ciddiye alıp bissürü büyütsen abi... olm manyak, hangi çiftçi bir karnabahara bu kadar kelime yazar? İ

22 Kasım 2009 Pazar

dardanel-adana

Hava güzel. Zemin muhteşem. Seyirci uygar. Maç temiz. Bir ara hakem saçmalar gibi oldu. Seyirci buna çok güldü. Halbuki bolca küfür edilmesi gerekirdi değil mi? Hayır. Edilmedi. Bir pozisyon sonrası, sesi oldukça gür çıkan seyircilerden biri, Çanakkale Dardanel teknik direktörüne bir şeyler söyledi demeyeceğim, bir şeyler bağırdı. Ya hocam şunlar, bunlar mealinde bir şeyler. Hoca, tirbüne döndü, yahu bırakın da işimi yapayım dedi. Ben duydum. Seyirci de duydu. Sustu. Tribün bunu alkışladı. Maç devam etti. Bizimkilerin (benim 3. takımım Dardanel) bir topu direkten döndü. Maç sıfır sıfır bitti. Şehir emekli şehriyse, burdan bir başka gerçeklik çıkmaz. Ziyadesiyle mutlu edici. Ne kan var, ne intikam... Sonrasında, Adana kafilesiyle aynı feribotla Eceabat'a döndük. Başkan, hadi bize yemeğe gidelim dediyse de, benim evde köpekleri (4 nüfus, ikisi yavru sayılır) beslemem lazım gerektiğini, sonrasında mutlaka evine misafir olmamız gerektiğini, çünkü onların bizi ziyareti sebebiyle kendilerine borçlu olduğumuzu ifade ettim.
yaklaşık 10 yıldır bir maçı canlı seyretmediğimi belirtip, kendisine teşekkür ettim.
bebelere ekmek+süt, büyük canavar bozoya özel karışım yemek, sevgili irmaya ise kuru mama vererek, dörtlüyü doyurdum.

KADER AĞLARINI ÖRÜYOR

kader örümceğin adı değil. Örümceği görmedim bile. 21 Kasım'da evden dışarı çıktığımda kurumuş dikenlerin arasında beyaz beyaz parıldayan taçlar gördüm. Çiğ yağmış, örümcek ağlarını belirginleştirmiş meğerse... Ağın üzerinde su damlacıkları var, boncuk boncuk. Ben oldum olası annem sevdiği için örümcekleri severim. Annem onları terliğiyle öldürseydi sevmezdim sanırım. Örümcekleri. Galiba, Peygamberimizi sakladıkları için seviyordu. Ben de seviyorum. Bunun için gittim fotosunu çektim ağlarının.

29 Ekim 2009 Perşembe

And İçerim.

Cumhuriyetin bekçisiyiz. Sonsuza kadar...

BÜYÜK ADAM

Cumhuriyetin bekçisiyiz. Sonsuza kadar...

9 Ekim 2009 Cuma

iyidir

hiç şikayetlenmeden, (varsa bile kendime saklayarak) yeni bir çizgideyim.
genel kabul gören hiçbir kire bulaşmadım. her insanın kiri vardır elbette. buna bir itiraz olabilir mi? genel kabul gören kirden ne kastettiğim belli: insanlık onurunu ayak altına alan her tür davranış...
şunu farkettim: bu kir ne olursa olsun bana bulaşmayacak, bulaşmaması için tüm zorluğu göze alırım. alıyorum. sanıyorum bu nedenle, oldukça yalıtılmış, dağ başı sayılabilecek bir yerde yaşıyorum. biri diyebilir: yahu sen kaçmışsın gerçeklerden hacı? Evet kaçtım. Kaçmayan ne diyecek buna karşı? ben kaçmadım çünkü... Diyene rasladım, demeyene de... Diyecek gücü bulamayana da...

bulunduğum nokta iyidir. ben iyiyim. kendimi iyi hissediyorum. arada bir şikayet ediyor olabilirim. bu hakkım olsun yahu. sütten çıkan ak kaşık değilim sonuçta.

zaten ailenin en sulu zırtlak, duygusal ve fevri üyesiydim. değişmedi.
kalıbın giderek ailenin en çok sevdiklerine evrilirken ve de orta yaş dönemi ergenliği yaşarken başka türlüsü olamazdı gibime geliyor.

5 Ekim 2009 Pazartesi

mangal

bu akşam mangal yapacağım.
hurda tavuk eti aldım. üzerinde hurda yazmıyor elbette. ünlü bir markanın ıskartası olduğunu
bunu satan iyi müsterisi olduğum market sahibi söylemisti. ordan biliyorum. yoksa biz herşeyi bilen kuşaktanız yargısı doğru değil. söyleneni iyi anlıyoruz, unutmuyoruz. unutanlar utansın.
çeşitli baharatla bu ıskartayı hal yoluna sokacağım. tuz, karabiber, köri, biber salçası, sarmısak, zeytinyağı... (yahu bir haftasonu atlayıp gelmedin aziz)
kömür yakmak için bir borum var. ızgarayı soğanla silip, yarım kesilmiş soğan, yeşil biber, yarım kesilmiş domates atacağım ateşe. mis gibi kokacaklar. kokuyu hatırlıyorsunuz değil mi?
en çok tavuk kokar ben ızgarada mis gibi pişiyorum diye. değme başka büyükbaşa değişmem bu kanatlıyı. rakım yok. ızgara arası rakıyı sevmediğimi farkettim. ben içkiciyim. içkimi ya önce içerim, ya sonra... tavuk mangal-ıskarta, alkollüyken daha bir damağıma yakın. falan filan.
ancak rakı sofrası denen adaba uyarım. mezenin olmadığı yerde benim içkim özgür. kafam da...

10 Nisan 2009 Cuma

kazandık

eceabat belediye başkanlığı seçimlerini kazandık.
eceabat bundan ne kazandığını kendi görecek.
yok öyle tek taraflı bir kazanma duygusu...

işimiz mi/işleri mi zor bilemiyorum.
olumlu düşünen insan sayısı fazla.
bu durumda daha bir başardık sanırım...

hizmet sektörü boktandır.
bunu da biliyorum.
belediyecilik bir hizmet sektörü.

zor ama imkansız degil.
kristal elma'dan sonra aldığım en iyi ödül bu...

13 Mart 2009 Cuma

4.

bir kisi daha varmış beni yalnız bırakmayan.
figen.
benim sınıf arkadaşlarım has insanlardır.
25 yılın tortusu budur.
iyi bir tortudur. 
dik ve dogrudurlar.
kimi devlet tiyatrosu sanatcisi olup,
egilip bükülse de,
bizim sınıf diger sınıflara fark atar insanlıkta...

7 Şubat 2009 Cumartesi

yalnız olmak şövalyelik sanılmasın

çok zordur, yalnız olmak. çelişkili ve yalındır. paradoksaldır.
bir kere insan (benim gibi ikizler burcu olursa eğer) kendine karşı
bile yalnız değildir. ama yalnızlık bir duygudur ve çok acıdır.

19 Ocak 2009 Pazartesi

rontgen/çokgen/gözlem

burası benim günlüğüm değil mi,
istediğimi söylerim.

öncelikle atalarıma, anneme-babama ve onların ana-babalarına teşekkür ederim.
beni iyi yetiştirdikleri için değil. (maalesef bugün itibariyle iyi yetiştirilme koşulları farklı.
bu nedenle önceki cümleyi kurdum.)
temel insani doğruları varlıklarıyla yaşattıkları için.
her çelişkilerini kabul ettikleri, açıksözlü oldukları, özür dilemeyi bildikleri,
çoğu zaman kafalarına göre hareket etmeyi sevdikleri,
kötülük tarafından işlenmemiş ham zekaya sahip oldukları için onlara minnettarım.
annem-babam ilkokul mezunudurlar bu arada.
vasıfsız işçidirler.
babam 63, annem 76 yaşında öldü.
birinde 30, diğerinde 42 yaşındaydım.
her iki tarihte de evliydim. her iki tarihte de tek bir oğlum vardı.
şimdilik 3 okurum var. biraz da rontgenci pozisyonundalar.
'haberleri' burdan alıyorlar. garip buluyorum bunu.
bunlar haber değil, ruh fışkırmaları.
iç sesimi okuyorlar. ancak bu ses bu sayfalara sıçramalı yansıyor.

tek taraflı ve beni talihsiz hissettiren okumalar bunlar.
1. oğlum
2. kardeşim aziz
3. abim ibrahim (iboyla arkadaş gibi konuşsak bile benim yaşça büyüğümdür, abimdir.)

bu yüzden yalnızım işte. en değer verdiğim 3 insanla kurulan duvar ilişkisi.
bunun için rontgen dedim ilk olarak.
devam edeceğim....

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...