mesele futbol değilse, herkes kendine baksın.
3 Aralık 2007 Pazartesi
16 Kasım 2007 Cuma
yalnızlık
sıçrarım ben. buca'dan oraya buraya.Ece, biraz yardım et....
ikindirik bir dünya bu. dünyanı nasıl kurarsan öyle...
gerisini bilmiyoruz.
içimize sinmeyeni reddediyoruz biz.
farket.
ikindirik bir dünya bu. dünyanı nasıl kurarsan öyle...
gerisini bilmiyoruz.
içimize sinmeyeni reddediyoruz biz.
farket.
buca-4
köklerimi bulamasam bile,
annemi ve babamı toprağa verdiğim bu yer,
içinde barındırdıklarıyla benim yatağım artık.
abilerimin hesapçılığına inat etmem gerek. ben en küçüğüm.
hep inatçı, hep aykırıydım. salaklar.
ben öyle değildim.
hadi yüklenin mülklerinizi, götürün bakalım öte yere.
Ece'yi bu yüzden çok seviyorum işte.
mülksüzlük duygusu nedeniyle.
annemi ve babamı toprağa verdiğim bu yer,
içinde barındırdıklarıyla benim yatağım artık.
abilerimin hesapçılığına inat etmem gerek. ben en küçüğüm.
hep inatçı, hep aykırıydım. salaklar.
ben öyle değildim.
hadi yüklenin mülklerinizi, götürün bakalım öte yere.
Ece'yi bu yüzden çok seviyorum işte.
mülksüzlük duygusu nedeniyle.
buca-2
germencik/aydın kökenli pastör, buca ingiliz şapelinde bana bir incil verdi. hayatım değişti.
buca
izlerden biri bu. sanmayın kolay buldum. meğerse burnumun dibindeymiş.
yok yok, bir kelimeyle anlatmam. bu kadar kolay değil.
çok kelimeyle anlatırım.
plastik diz kapaklı aile büyüğümün (annem taraflı), isyanını anlamak kolay mı sanıyorsunuz?
birilerine göre çok kolay. bana göre değil.
peki o zaman acık açıklık getireyim:
ağustos ayıdır. bizim ailenin anne tarafındaki erkekler çok çapkın olduklarından, üst akrabalarda sayısal olarak bir takım karışıklıklar sonucunda ben teyzelerimi, ece, benim akrabalarimi kaybetmistir.
ancak ECE hem annemden hemde akrabalarımdan geçer not almıştır. Ece, canımdır, keşke daha önce karşılaşsaydım dediğim bir kişidir. tarih ece'yi aldatmayan olarak beni tespit etmiştir. ancak ece bunu bilmemektedir. olsun. bu da bir heyecan.
buca hikayesi devam edecek...
yok yok, bir kelimeyle anlatmam. bu kadar kolay değil.
çok kelimeyle anlatırım.
plastik diz kapaklı aile büyüğümün (annem taraflı), isyanını anlamak kolay mı sanıyorsunuz?
birilerine göre çok kolay. bana göre değil.
peki o zaman acık açıklık getireyim:
ağustos ayıdır. bizim ailenin anne tarafındaki erkekler çok çapkın olduklarından, üst akrabalarda sayısal olarak bir takım karışıklıklar sonucunda ben teyzelerimi, ece, benim akrabalarimi kaybetmistir.
ancak ECE hem annemden hemde akrabalarımdan geçer not almıştır. Ece, canımdır, keşke daha önce karşılaşsaydım dediğim bir kişidir. tarih ece'yi aldatmayan olarak beni tespit etmiştir. ancak ece bunu bilmemektedir. olsun. bu da bir heyecan.
buca hikayesi devam edecek...
anılacak olan nedir?
isko bilader cankuş.. falan filan.. insan gitmeden önce merak ediyor doğrusu.
anılacak olan nedir benlen ilgili?
iki satır daha bırakmak için çaba harcayacağım.
anılacak olan nedir benlen ilgili?
iki satır daha bırakmak için çaba harcayacağım.
kofana
12 Kasım 2007 Pazartesi
dışarda sel, içerde fırtına, neyleyim dünya?
bu foto, altınoluk/balıkesir'de çekildi. çanakkale-izmir, izmir-denizli, denizli-izmir, izmir çanakkale iş gezisinden dönüyordum. toplamı 1200 km'lik bir yol. ancak kendi yolumda derin izleri olan, bir kez daha durup düşünmeme yolaçan, içinde şiddet barındıran ve mehmet sezai oğlunun babasından gelen makus talihini yenemeyeceğine dair ağır yenilgi duyguları yaşatan bir seyahatti bu... resimde görülenler zeytin ağaçları. rüzgarın etkisiyle sağa yatmışlar. bir süre sonra bu şiddetle kopmuş kalın dallar da görecektim. arabamın içindeyim. dörtlüleri açmış, arka sis lambasını yakmışım. 15 km süratle şoktan kurtulmaya çalışıyorum. 10 kasım 2007. (benim çok içtiğime dair ağır bir hissiyat ve yargı var. doğrudur. ancak yıllar önce oyuncu iki kızkardeşin sohbet masamıza tecavüzü sırasında, küçük olana söylediğim dikkate alınmalıdır: "sizin gibilere katlanmak için içiyorum.") ilki 12 saat süren ve taşra psikolojisiyle dışardan-büyükşehirden gelenlere duyulan hayranlıkla beslenen (ki, artık büyükşehirde değil, küçükşehirde yaşıyorum),ve bu durumu 'satın almış' olmakla doruk yapan bir iş görüşmesi yaptım. buna karşı tarafın mastürbasyonu demek daha doğru olur. ado bilader ve sıcak yuvaları biraz olsun duygusal kaynak yarattı ama fiziksel olarak çökmüştüm. sabahın köründe yola düştüm. bla bla bla... diğer şehirdeki görüşmem tam bir şoktu. çünkü görüşme yaptığım iyi niyetli çocuğu (25 yaşında) gözümün önünde ve odadan beni kovarak, işten attılar siyasi çıkar uğruna... (neyse bugün itibarıyla, bir özür telefonu aldım.) sonra yıllar öncesinin çok ender bir şahsiyetini gördüm. bir an önce eve (çanakkaleye) dönüp, üstümü başımı bu kirden arındırmak istiyordum. 25 yıldır görmediğim sevgili dostumla bile 1 saati aşamadı buluşmamız. izmirde abimlere gitmeliydim. gittim. biraz daha nefes alıp, kendimi annemin evine attım. evin mülkiyetini büyük büyük biladerimle yarı yarıya paylaşmama rağmen bu benim için hala annemin ve babamın evi. böyle daha rahatım. sanki onlar yaşıyormuş gibi. onlar bir geziye gitmişler de, anahtar bendeymiş de, işim düşmüş izmire de, ol nedenle orda bulunuyormuşum gibi... neyse annem gece uyurken geldi üstümü örttü, rahatladım. gelmeyecek sandımdı. sabah kalkıp, kirden arınmaya doğru yola çıktım. gördüğünüz resimdeki bir durumla ve ida dağındandan uçma tehlikesi yaşayarak (bu tamamen yukarı-dik ve uzun bir viraja çok hızlı ve sert girmemle ilgiliydi. nasıl fren yaptım, nasıl çevirdim direksiyonu... bilmiyorum. gördüğüm, karşıdan gelen-inişteki aracın bir süre sağa çekip durduğu.) feribota vardım.
telefon çaldı. oğluma annesiyle ortak aldığımız bilgisayarı satan çocuk arıyor. abi diyor, "kalan 125 lirayı ne zaman alacağım?" 125 lira laf mı? laf. eziliyor, büzülüyor ve en kısa zamanda alacağını söylüyorum. bunun gibi şeyler çok geçmedi hayatımdan. yüzümü eğdiğim, boynumu büktüğüm sayılı durum var. geçmiş ticari hassasiyetlerimin hatırına çocuk üstüme varmıyor. dostmuş. iyi bir seçimmiş benimkisi. sonra bla bla bla.
anladın mı oğlum?
5 Kasım 2007 Pazartesi
lüfere devam
30 Ekim 2007 Salı
iki lüfer
fotodakiler, değişik zamanlarda doğmuş iki lüfer. Bazı kendini bilmez spikerler insana ilişkin sayılandırmayı hala "adet" üzerinden yapsa da biz oğlumla iki adet değiliz.iki kişiyiz, iki lüferiz. atalarımız yenmiş.ben diyorum ki, önümüzdeki maçlara bakacaz... Not: Bu resmi Hamdullah çekti. sayfayı ona gösterince "bunu ben çektim" dedi. hakkını yemeyelim.
18 Ekim 2007 Perşembe
anakin skywalker
eh be güzel çocuğum, iyiliğin masumiyetini belki de zaman içinde star wars'suz göreceksin.
kötülük de bir masumiyet. şu önemli, masumiyet birini öldürdüğünde, hala masumiyet midir?
bir insan öldüğünde hala çocuk musun? can cana filmlerde kıyarken, iki ateş arasında kalmış filistinli babanın görüntüsünü hiç mi görmedin? yapmayın demişti kucağındaki çocukla. ateş ettiler. babanın kucağındaki bebek önce düşmüştüde ölüme, bizim gördüğümüz babanın televizyon karşısında uykuya dalar gibi, başını yatırışıydı. bu arada üstünden toz silker gibi, kurşunların ete saplanmasıyla, elbiselerinin tozundan çıkan minik dumancıklar vardı babanın ve oğlunun üzerinde.
karanlık. siyah. kara.
aman aman! diyorduk biz evde bu haber filmini seyrederken. oysa, baba ve oğlu ölmüştü biz seyir halindeyken... onlar bir sokağın köşesine sıkışmışlardı.
babanın başı usulca yanına düşmüştü.
bu büyük bir ayıptı anakin.
hepimize düştü.
lanet televizyon, bir haber olarak geçti işte onları...
birden hatırladım onları ve baba-oğul oldukları için kendime yakın görüp ağladım.
hala da ağlıyorum.
dünyanın en güzel otobüs yolculuğu
dünyanın en güzel otobüs yolculuğu oğlunuzla yapılandır.
neden derseniz; bikere, koridorda oturdum vay efendim pencere kenarı benimdi derdiniz olmaz.
yer değiştirirsiniz sorunsuz. ayrıca, ocak ayından beri görmediğiniz oğlunuz isterse tepenizde bile oturabilir. bunu otobüsçülere anlatmanızda bir sıkıntı olabilir ancak, oğlum böyle bir şey yapmaz. yani tepeme oturmaz. 18'lik oğlum sigarayı bırakmış, istanbul dönüşünde keşan'da ufak mola vereceğiz. eğer hala içmiyorsa burda iki nefes çekerim ben. duruma bakar çekmem de...
insanın oğlu gibisi yoktur.
çünküm, önünde sonunda bakacaktır senin hayatına,
ben kulağım, dedesinin oğlunu geçmek isteyecektir...
türkiyemin kurbanlık koyunları içinde, koç olanlar, boynuzun kulağı geçmesinin ne demek olduğunu bilir.
var mıdır bir mirasım? yoktur.
ama benim bebemin dedesi, ilkokul mezunu idi.
iyi anlatmalıyım...
babasının bu kadar sulugöz olmasının nedenlerini anlatmalıyım oğluma.
1. istiklal marşı'nda neden ağlıyor bu adam?
2. neden itiraz etmişti ve neye itiraz ediyor hala?
3. kendi dünyasını mı diretmeye çalışıyor, yoksa dış dünyaya karşı kendini mi korumaya çalışıyor?
4. kırmızıyı neden bu kadar çok seviyor?
5.
6.
7.
8.
9.
10.
gümbede güm güm!
16 Ekim 2007 Salı
15 Ekim 2007 Pazartesi
Aziz de Souza'ya gelecek raporu.
fenerbahceyi anlamak icin,
en cok satilan formanin kime ait oldugunun yanisira, arkasinda (isim yazmasa da) hangi numaranin yazdigina bakmaniz lazim.
bildiniz: 10!
Aziz de Souza, beraber kiliseye gidip dua ettiğimiz 10 numara bir fenerlidir.
en cok satilan formanin kime ait oldugunun yanisira, arkasinda (isim yazmasa da) hangi numaranin yazdigina bakmaniz lazim.
bildiniz: 10!
Aziz de Souza, beraber kiliseye gidip dua ettiğimiz 10 numara bir fenerlidir.
Lüferdir, atalarini yemislerdir. Kardesimdir. Ben cimbomluyum.
De Souza'ya ahana burdan gelecek planlarimi acikliyorum.
şimdiki görevim, her sene 2.5, bilemedin 3.5 ton olarak gerceklesen zeytin rekoltesinin artmayacağını, ağaç cinsinin buna elvermediğini söyleyenlere inat, ve dötüm iki kanat, bu rekolteyi çıkarabildiğim kadar çıkarmaktır. aşağıdaki 75 metrekarelik depoyu bir butik zeytinyağı imalathanesi yapmak, ham camdan şişelere doldurup, metres ciplerinde gezen sarışınlara çatır çatır satmaktır.
De Souza'ya ahana burdan gelecek planlarimi acikliyorum.
şimdiki görevim, her sene 2.5, bilemedin 3.5 ton olarak gerceklesen zeytin rekoltesinin artmayacağını, ağaç cinsinin buna elvermediğini söyleyenlere inat, ve dötüm iki kanat, bu rekolteyi çıkarabildiğim kadar çıkarmaktır. aşağıdaki 75 metrekarelik depoyu bir butik zeytinyağı imalathanesi yapmak, ham camdan şişelere doldurup, metres ciplerinde gezen sarışınlara çatır çatır satmaktır.
ayrıca, kasabamıza tiyatro, sinema, ve radyo ile bir gazete kazandırmak için de gecemi gündüzümü harcamak istiyorum. bunun için gerekirse belediye meclis üyesi bile olmaya razıyım. spor kulübümüzü canlandırıp, doğuştan fenerli bir kasabadan, eskiden olduğu gibi fenerbahçe'de oynamış bir eceabatlı yaratmak da düşlerim arasında. bunun için sevgili göztepemin yolu gibi 4 yila ihtiyacimiz var (en az)...
e bu sene (kök salmak için) ektiğimiz 750 adet zeytin fidanını da düşünmek gerek. nerden baksan 4 sene de o yer...
yapılacak çok iş var anlayacağın. bu yüzden ağzımın suyu akıyor ya.
hazır toprak da yakın bu kez...
en iyisi sana durumu anlatmak icin bir video koyayım buraya.
not: kezman iyi topçu harcamayın adamı.
12 Ekim 2007 Cuma
bitirmek isteğiyle, aziz'in aziz halkına ithafla ve bir gün bütün bunları açık açık açık yazmak dileğiyle.
Lüfer Izgara
Önsözleri severek:
Bazen gerçek olup olmadığım, rüyada olup olmadığım, sevip sevmediğimi bilmediğim, aynaya bakmadığım zamanlarda dudağımı ısırırım. Bana göre çok yeni, hayata göre artık etimin sarkmaya başladığı zamanlarda ise,
dudağımı ısırmayı bıraktım. Tanrı affetsin.
02.09.2007/iskender-eceabat
“Her ikisi de balık olarak doğmuştu.
Ancak, birinin ataları diğerinin atalarını yerdi. Sürekli yenilen balığın annesi de yenilmekten şans eseri kurtulmuştu.
Babası sizlere ömür.
Bir lüferin içinde bulmuş insanlar babasını.
Çoğu gitmiş azı kalmış. Hamur gibi olmuş, sindirilmek üzereymiş.
Yazık demiş balığı temizleyen kadın, bunun içinde bir balık daha var. Ölmüş hayvanların etini mundar sayan topraklarda, ölü balığın içinden çıkan balık bile yenmezmiş. Diğer balığa av olan balığın babası bu yüzden çöpe atılmış.
Akşam yemeği sırasında, Rıfkı demiş kadın, bugün balıkları temizlerken bir balığın içinden başka bir balık çıktı. Rıfkı gülmüş, olur canım olur, sen merak etme? Ay niye merak edeyim ayol, beğendin mi balığı. Şaane şaane demiş kocası.
Babasız büyüdü yenen balık.
Biri babasız büyüdü de, diğeri akrabalarıyla mutlu-mesut bir hayat mı yaşadı? Nerdee…
Lüfer dediğin denizlerin kralı değil ki…
Hanımefedinin kestiği balık vardı ya. Lüfer.
Onun karnından palamut çıkmıştı ya… Bizim balığın babası.
Balıkların bile bilmediği bir sır size: karnından balık çıkan balık, diğer hikaye kahramanımızın babası.
İki baba varmış, biri diğerini yemiş. İşte bu kadar basit dedi.
Allah cezanı versin, bunu mu anladın şimdiye kadar dedim.
Abi sen okuyorsun ben de fikirlerimi söylüyorum dedi.
Sana da bir şey anlatılmıyor ki dedim.
Abi doğru dürüst anlatsan ben de anlarım dedi.
Bak şimdi dedim. Evet abi dedi.
Üç balık var;
1 babasız balık
2 karnından balık çıkan balık.
3 balığın karnından çıkan balık.
Olmadı abi dedi. niye dedim.
“Her ikiside balık olarak doğmuştu.” Demiştin ya.
Peki dedim.
4 Babasız balığı yiyen balık.
Abi dedi, seninle başedilmez. Estağfurullah dedim.
Yok yok abi dedi.
Ne yok dedim.
Ne dese köftehor borsacı: “Abi 4. Balık” dedi.
Takvimler mevsim sonunu gösterirken bu konuya açıklık getirmek boynumun borcudur dedim. Başladım anlatmaya.
Kulağımda bir ses: Abisi bu hikayeye başlamadın mı sen?
İyi de, ben bu hikayeye başlarken sen yoktun ki dedim.
Şapa oturdu eşoğlusu…
Önsözleri severek:
Bazen gerçek olup olmadığım, rüyada olup olmadığım, sevip sevmediğimi bilmediğim, aynaya bakmadığım zamanlarda dudağımı ısırırım. Bana göre çok yeni, hayata göre artık etimin sarkmaya başladığı zamanlarda ise,
dudağımı ısırmayı bıraktım. Tanrı affetsin.
02.09.2007/iskender-eceabat
“Her ikisi de balık olarak doğmuştu.
Ancak, birinin ataları diğerinin atalarını yerdi. Sürekli yenilen balığın annesi de yenilmekten şans eseri kurtulmuştu.
Babası sizlere ömür.
Bir lüferin içinde bulmuş insanlar babasını.
Çoğu gitmiş azı kalmış. Hamur gibi olmuş, sindirilmek üzereymiş.
Yazık demiş balığı temizleyen kadın, bunun içinde bir balık daha var. Ölmüş hayvanların etini mundar sayan topraklarda, ölü balığın içinden çıkan balık bile yenmezmiş. Diğer balığa av olan balığın babası bu yüzden çöpe atılmış.
Akşam yemeği sırasında, Rıfkı demiş kadın, bugün balıkları temizlerken bir balığın içinden başka bir balık çıktı. Rıfkı gülmüş, olur canım olur, sen merak etme? Ay niye merak edeyim ayol, beğendin mi balığı. Şaane şaane demiş kocası.
Babasız büyüdü yenen balık.
Biri babasız büyüdü de, diğeri akrabalarıyla mutlu-mesut bir hayat mı yaşadı? Nerdee…
Lüfer dediğin denizlerin kralı değil ki…
Hanımefedinin kestiği balık vardı ya. Lüfer.
Onun karnından palamut çıkmıştı ya… Bizim balığın babası.
Balıkların bile bilmediği bir sır size: karnından balık çıkan balık, diğer hikaye kahramanımızın babası.
İki baba varmış, biri diğerini yemiş. İşte bu kadar basit dedi.
Allah cezanı versin, bunu mu anladın şimdiye kadar dedim.
Abi sen okuyorsun ben de fikirlerimi söylüyorum dedi.
Sana da bir şey anlatılmıyor ki dedim.
Abi doğru dürüst anlatsan ben de anlarım dedi.
Bak şimdi dedim. Evet abi dedi.
Üç balık var;
1 babasız balık
2 karnından balık çıkan balık.
3 balığın karnından çıkan balık.
Olmadı abi dedi. niye dedim.
“Her ikiside balık olarak doğmuştu.” Demiştin ya.
Peki dedim.
4 Babasız balığı yiyen balık.
Abi dedi, seninle başedilmez. Estağfurullah dedim.
Yok yok abi dedi.
Ne yok dedim.
Ne dese köftehor borsacı: “Abi 4. Balık” dedi.
Takvimler mevsim sonunu gösterirken bu konuya açıklık getirmek boynumun borcudur dedim. Başladım anlatmaya.
Kulağımda bir ses: Abisi bu hikayeye başlamadın mı sen?
İyi de, ben bu hikayeye başlarken sen yoktun ki dedim.
Şapa oturdu eşoğlusu…
belki bitiririm. belki...
Nasıl olsa bitiremeyeceksin.
"Başla, başla...
Nasıl olsa bitiremeyeceksin.
Kan. Kokusu... Kurban bayramlarından ya da
kan kardeşliğinden ya da...
Yaz bakalım. Ne yazacaksın...
Bana meydan okuma dedi yazar.
Beni kızdırıyorsun.
O, görelim, görelim diyordu. Ne yazacaksın bakalım?
Kavganın başıydı ve kan kokuyordu yemin ederim...
Aslında dedi yazar, ürktüğünü belli etmemeye çalışarak, sonuna cesaretsiz... Oysa biliyordu O. Neyi sonuna kadar... dedi. Sen, neyi sonuna kadar devam ettirdin?
Çaresi yoktu yazarın. Çaresiz yazdı.
Hadi bakalım dedi öteki. Hadi...
Yazar, boncuk maviden daha açık gözlerini hatırladı bunu yazarken. Haklıyım dedi. Benim gözlerimin nazarı insana değer.
İki satırla yazar oluyor, iki gözle nazar veriyorsun… Sen komiksin dedi, cellat. Doğruları söylemek ne zamandır doğruyor insanları dedim. Cellat doğramaz diye cevap verdi. Susmuştum. Celladın görevi tek darbede işini bitirmektir. Biliyorum dedim. Ben de dedi. Cevap vermedim.
••••
Bir yanda siyah... Bir yanda beyaz...
Ortada gri. Gri kim?
Belki pembe, belki açık sarı, sorarlarsa gök mavisi…
Ortada duruyorum. Karışmışım. Belki de açılmışım asıl rengimden. Ama yine de ben, bir rengim. Neden dedi. Görünüyorum dedim. Görünmeyen renk var mıdır ? dedi. Yeterince açıkladım dedim.
••••
Ya da renklerin kesişme noktası. Ben onu genellikle her iki köşeyi gördüğüm yer olarak tanımlarım. Hani Fransız karikatürlerde gördüğümüz...
Hani, adam elinde bir paketle yürümektedir. Adamın göremeyeceği, bizim gördüğümüz köşede gözleri siyah bir maskeyle gizlenmiş 'hırsız' durur. Ya hani...
İşte öyle. Biz ikisini de görürüz.
Köşe noktası, pembe, gri, leylak, pantone bilmem kaç… İşte o.
İyi gidiyorsun, devam et, dedi o bana.
Aldırmamaya karar verdim. Öyle ya, ben bütün karışımların
orta noktası, sonsuz sabırlı, açık...
Yani, gerekirse pantone bilmem kaç!
Beğenmiş olmasına sevinmedim diyemem.
Devam et demişti.
Devam etmeliyim.
Kafama takılıyor bazı şeyler. Köşedeki o mu, olacakları gören o mu?
Ben, 'hırsızın' gözleriyle uğraşırken... Neden iyi gidiyorsun devam et dedi bana.
Ah! Bir de yüzündeki o meşum gülümsemeyi unutabilsem. Sanki ayna gibi. Onu hiç görmedim ama barışık sabahların çoğunda bana bakmış gibi geliyor.
••••
Kahkahalarını duymamanın yolunu arıyorum. İnsan içinden gelen seslere karşı nasıl bir önlem alabilir?
Deniyorum. Bitireceğim. Bu... Hikayeyi...
Gülümsemeyi, kahkahayı, dudağının kenarındaki o ifadeyi... Sesini. Kimliğini. Onu...Bitireceğim.
••••
Köşe noktasında, Onu daha fazla dinlemeye karar verildi. Çünkü, farkettiğiniz gibi uzun zamandır, (anlarsınız; yazma süreci okuma sürecinden daha uzundur.) 'O', Sen neyi sonuna kadar devam ettirdin?, demiyor...
Okuyucu, sesle yazar arasındaki diyalogdan şu an gelir sıkılır. Yazar yeni bir hamle yapmazsa, okuyucu şah çekmek üzeredir. Ama ya bu düellonun nasıl sonuçlanacağını merak etmiyorsa… Yazar şimdiden mat olmuştur. Kaybetmiş bir yazarın savaşımını merak edenler için devam ediyorum.
Bir hamle yapmaya karar verdim. Üstüne gittim. (herşeyi biliyor nasıl olsa.)
Bana bir örnek ver neyi bitiremedim? Bu kez gülmedi. Gülmüyordu evet… Sakindi. Başından beri sakindi sanırım. Ama bu sakinlik, bir başkaydı. İlk kez korkmuştum. Hemen anladı. Çok çalıştın, kurudun, ağzının pasını sil istersen dedi. Bir su iç…
Baskın vermeye kalktım: Ben neyi bitiremedim? Yüzünü, gözlerini görmeye çalışmam boşunaydı. Benimle bir tülün arkasından konuştu hep… Çeliğin pırıltısı sesindeydi. Sakin ve kesici. Kesti. Beni bitiremedin? Dedi.
Uzun bir sessizlik oldu aramızda.
Kalktım yazı masamdan. Koridordaki saate baktım. Geç olmuş. Sabah oturmuştum bilgisayarın başına. Çalıştığım mekanlarda saat barındırmam. Ev ödevini hemen bitirmemi söyleyen teyzemi hatırlatır çünkü. Gözleri yakını görmez teyzemin. Yakın gözlüğü de yoktur. Ödevimi yaptım deyip defterimi göstersem, sadece başıyla onaylar. Soru sormaz, didiklemez. Kandırmazdım ben de. Sarı topuzundan korkardım. Ödevini yapmayanları, cetvelin dik tarafıyla cezalandıran Sümer Öğretmen’in benzeri bir topuzdu teyzeminki. Benim saatim o topuz işte.
Topuz, saçı yirmiiki geçiyor. Geç olmuş. Sabah otogarda kimseyi karşılamayacağım.
SSK Okmeydanı Hastanesi’nde kuyruğa girmem de gerekmiyor. Sınavım var ama iş görüşmem yok. Niye geçti yelkovan akrebi o zaman…
Nerdesin dedim.
Cevap vermedi. Düello yerine dönmem gerektiğini anladım.
Çünkü kağıt üstünde hesaplaşacaktık. Susamıştım, buzdolabını açtım.
Ha, bir de erkenden gömleğimi ütülemem gerekmiyordu.
Sevindim. Ben de dedi. İnsanın içinde günler günlere, saatler topuzlara, topuzlar kanlara, kanlar renklere, benler senlere, karışır mı? Bilmiyorum. Benim başıma ilk kez geliyor. Benim de dedi. Artık aldırmıyorum. Biçimini sevdiğim için atmadığım meyve suyu şişesinin içindeki hayatı içtim. Serinledim.
Karşılaşmanın yapılacağı stadyumdan uğultular geliyor. Seyirciler, bizim evdeki maçın farkında olmadan korna çala çala, bağıra çağıra, kavga dövüş geçiyor. Çalışma odasının pencereleri açık kalmış desene şuna, ne uzatıyorsun... Dolmabahçe’de maç var bu akşam. Onlar taraftar. Severler ve döverler.
Ayazpaşa’da oturmanın bir cilvesi de stadyumun gürültüsüne yakın olmanız. Kader’in cilvesi ise beni hep güldürmüştür. Kader, bizim temizlikçi.
Zamanınız varsa anlatayım.
…
Bayım, ben ve siz. Evet! Aynı kokuları… Evet. Aynı sesi… Evet! Aynı sevgiliyi… Aynı sesleri ve aynı bitirememe duygusunu… Tamam tamam… Tamamlamaya çalış mıyor muyuz? Nedir beni kan kokusu ve bayramlara yakınlaştıran? Sizi masamda bekliyorum bayım. Sen bana, gerçeği söyleyene kadar hakimdin. Beni, masana bekleyemezsin. Kader, belki bizim kaderimiz değil, ancak cilvesi bilinmeli. Bir de nedir bu Fransız filmleri ağzı. Sizli bizli konuşmalar? Söylememeliydim.
Neyi?
Biz, Kader’i bilmez miyiz?
Biliriz…
Biz, biziz dostum.
Üstüme gelme. Üstüne gelmiyorum. Beni ele geçirdin. Ben ha… Kahkahaların kulağımda oysa. Sustum. Onlar benim kahkahalarımdı. Benim de…
Klavyenin “K” tuşuna bastım. Ne yazacağını bilmeden.
Kerim yazdı.
Bizim Kader’in kader arkadaşı. Kerim, çok esmer.
Karaderili yani. Kızılderili gibi.
“Burası Türkiye. Burdan çıkış yok!”
Maç yabancılarla mı oynanıyor?
Kerim, kara olduğu için çıkışı hiç görmedi. Onun tek gördüğü, bizim Kader’in apartmanıydı. Apartmanın kapıcısı Rüstem’in bütün gıcıklığına rağmen Kerim, Kader’in cilvesine cilve katıyordu. Rüstem, Kürt’tü. Okumamıştı. Nasıl okusun?
Harran yıllardır çorak…
Rüstem, elbette Amerika’daki zencileri bilmiyor ancak Türkiye’deki zencileri kendinden biliyor. Rüstem’e rağmen bizimkiler birbirini seviyor aynı zamanda.
Barışmıştık hani. Çok zorladın. Kimliğimiz konusunda açıklamalar oldu. Evet. Barış konusunu hatırlamıyorum. Devam ediyorum.Et! Sana bakmıyorum artık. Biliyorum. Nerden biliyorsun?
Bana biraz izin verir misin? Evet.
Sonra şöyle oldu. Sanırım…
Kader geldi. Elinde Rüstem’in yazdığı kağıt… ”Senin için karıyı boşarım.” Sen bak dedim. Gördüm.
Meğerse, Kader’in cilvesi başkasınaymış. Bizim evde gizli gizli görüşürlermiş o çocukla. Rüstem ve Kerim, aynı kapta olduklarını bilmiyorlar. Ne Kerim’in derisinin suçu var bu işte, ne de ikimizin. Rüstem’e gelince… Ne zaman karaderili olduğunu merak edecek? Ne zaman okuyacak? Kimbilir? Kader’in cilvesinin adı meğerse Ali’ymiş. Hep beraber tanımıyoruz. Anlaştık!
Sabah erkenden ayrılmaya karar verdik. Yorgunduk ve nem canımızı sıkıyordu. Bindiğimiz takside, taksicinin adını hatırlamıyorum, bize şah mat çekerse diye…
Demirel’in açtığı köprüye geldik. Dur dedim. Durdu hikayesiz taksici. Polisler dedi. Boşver dedik.
Ama abi dedi. Hemen gelmezler dedik, köprüden atlayacağımızı düşünüyordu.
Atlayacaktık. Başka türlü ayrılmanın imkanı yok.
Kader’in, Rüstem’den ve sonrasında da Kerim’den korktuğu kadar korkmuş görünmeyerek…
Putrel nedir bilmeyiz. Nazım söylerdi.
Galiba köprünün çelik halatları bunlar. Bir yakından bakalım, elimizi sürelim.
Bu kadar alkolle, karşı şeride geçip,
Kuleli’yi görmeye hakkımız var değil mi? dedim taksiciye. Tabi de… İyi misin abi? Dedi. İyiyiz dedim.
Şimdi polisler gelir dedi taksici… bu kadar içkiyle atlamasak bile dert anlatmak zor olurdu. Hakverdik…
Hikayesini bilmediğimiz taksiciye devam et dedik.
Ama, dedi taksici biz hayretle bakarken.
Kader’in kaderini anlatmadınız. Kader’in kaderi kendi ellerinde dedik. Eyvallah abi, dedi taksici.
İmrendim taksicinin hiç duyamayacağımız hikayesine…
Biz zaten bitirmeye çalışıyorduk dedim.
Anladım Abi. Dedi.
Verdi iki milyonu taksici,
geçtik köprüden…"
Not: Yazıldığı dönemde köprü geçiş ücreti yazıyla ikimilyonTürkLirasıydı.
iskender
"Başla, başla...
Nasıl olsa bitiremeyeceksin.
Kan. Kokusu... Kurban bayramlarından ya da
kan kardeşliğinden ya da...
Yaz bakalım. Ne yazacaksın...
Bana meydan okuma dedi yazar.
Beni kızdırıyorsun.
O, görelim, görelim diyordu. Ne yazacaksın bakalım?
Kavganın başıydı ve kan kokuyordu yemin ederim...
Aslında dedi yazar, ürktüğünü belli etmemeye çalışarak, sonuna cesaretsiz... Oysa biliyordu O. Neyi sonuna kadar... dedi. Sen, neyi sonuna kadar devam ettirdin?
Çaresi yoktu yazarın. Çaresiz yazdı.
Hadi bakalım dedi öteki. Hadi...
Yazar, boncuk maviden daha açık gözlerini hatırladı bunu yazarken. Haklıyım dedi. Benim gözlerimin nazarı insana değer.
İki satırla yazar oluyor, iki gözle nazar veriyorsun… Sen komiksin dedi, cellat. Doğruları söylemek ne zamandır doğruyor insanları dedim. Cellat doğramaz diye cevap verdi. Susmuştum. Celladın görevi tek darbede işini bitirmektir. Biliyorum dedim. Ben de dedi. Cevap vermedim.
••••
Bir yanda siyah... Bir yanda beyaz...
Ortada gri. Gri kim?
Belki pembe, belki açık sarı, sorarlarsa gök mavisi…
Ortada duruyorum. Karışmışım. Belki de açılmışım asıl rengimden. Ama yine de ben, bir rengim. Neden dedi. Görünüyorum dedim. Görünmeyen renk var mıdır ? dedi. Yeterince açıkladım dedim.
••••
Ya da renklerin kesişme noktası. Ben onu genellikle her iki köşeyi gördüğüm yer olarak tanımlarım. Hani Fransız karikatürlerde gördüğümüz...
Hani, adam elinde bir paketle yürümektedir. Adamın göremeyeceği, bizim gördüğümüz köşede gözleri siyah bir maskeyle gizlenmiş 'hırsız' durur. Ya hani...
İşte öyle. Biz ikisini de görürüz.
Köşe noktası, pembe, gri, leylak, pantone bilmem kaç… İşte o.
İyi gidiyorsun, devam et, dedi o bana.
Aldırmamaya karar verdim. Öyle ya, ben bütün karışımların
orta noktası, sonsuz sabırlı, açık...
Yani, gerekirse pantone bilmem kaç!
Beğenmiş olmasına sevinmedim diyemem.
Devam et demişti.
Devam etmeliyim.
Kafama takılıyor bazı şeyler. Köşedeki o mu, olacakları gören o mu?
Ben, 'hırsızın' gözleriyle uğraşırken... Neden iyi gidiyorsun devam et dedi bana.
Ah! Bir de yüzündeki o meşum gülümsemeyi unutabilsem. Sanki ayna gibi. Onu hiç görmedim ama barışık sabahların çoğunda bana bakmış gibi geliyor.
••••
Kahkahalarını duymamanın yolunu arıyorum. İnsan içinden gelen seslere karşı nasıl bir önlem alabilir?
Deniyorum. Bitireceğim. Bu... Hikayeyi...
Gülümsemeyi, kahkahayı, dudağının kenarındaki o ifadeyi... Sesini. Kimliğini. Onu...Bitireceğim.
••••
Köşe noktasında, Onu daha fazla dinlemeye karar verildi. Çünkü, farkettiğiniz gibi uzun zamandır, (anlarsınız; yazma süreci okuma sürecinden daha uzundur.) 'O', Sen neyi sonuna kadar devam ettirdin?, demiyor...
Okuyucu, sesle yazar arasındaki diyalogdan şu an gelir sıkılır. Yazar yeni bir hamle yapmazsa, okuyucu şah çekmek üzeredir. Ama ya bu düellonun nasıl sonuçlanacağını merak etmiyorsa… Yazar şimdiden mat olmuştur. Kaybetmiş bir yazarın savaşımını merak edenler için devam ediyorum.
Bir hamle yapmaya karar verdim. Üstüne gittim. (herşeyi biliyor nasıl olsa.)
Bana bir örnek ver neyi bitiremedim? Bu kez gülmedi. Gülmüyordu evet… Sakindi. Başından beri sakindi sanırım. Ama bu sakinlik, bir başkaydı. İlk kez korkmuştum. Hemen anladı. Çok çalıştın, kurudun, ağzının pasını sil istersen dedi. Bir su iç…
Baskın vermeye kalktım: Ben neyi bitiremedim? Yüzünü, gözlerini görmeye çalışmam boşunaydı. Benimle bir tülün arkasından konuştu hep… Çeliğin pırıltısı sesindeydi. Sakin ve kesici. Kesti. Beni bitiremedin? Dedi.
Uzun bir sessizlik oldu aramızda.
Kalktım yazı masamdan. Koridordaki saate baktım. Geç olmuş. Sabah oturmuştum bilgisayarın başına. Çalıştığım mekanlarda saat barındırmam. Ev ödevini hemen bitirmemi söyleyen teyzemi hatırlatır çünkü. Gözleri yakını görmez teyzemin. Yakın gözlüğü de yoktur. Ödevimi yaptım deyip defterimi göstersem, sadece başıyla onaylar. Soru sormaz, didiklemez. Kandırmazdım ben de. Sarı topuzundan korkardım. Ödevini yapmayanları, cetvelin dik tarafıyla cezalandıran Sümer Öğretmen’in benzeri bir topuzdu teyzeminki. Benim saatim o topuz işte.
Topuz, saçı yirmiiki geçiyor. Geç olmuş. Sabah otogarda kimseyi karşılamayacağım.
SSK Okmeydanı Hastanesi’nde kuyruğa girmem de gerekmiyor. Sınavım var ama iş görüşmem yok. Niye geçti yelkovan akrebi o zaman…
Nerdesin dedim.
Cevap vermedi. Düello yerine dönmem gerektiğini anladım.
Çünkü kağıt üstünde hesaplaşacaktık. Susamıştım, buzdolabını açtım.
Ha, bir de erkenden gömleğimi ütülemem gerekmiyordu.
Sevindim. Ben de dedi. İnsanın içinde günler günlere, saatler topuzlara, topuzlar kanlara, kanlar renklere, benler senlere, karışır mı? Bilmiyorum. Benim başıma ilk kez geliyor. Benim de dedi. Artık aldırmıyorum. Biçimini sevdiğim için atmadığım meyve suyu şişesinin içindeki hayatı içtim. Serinledim.
Karşılaşmanın yapılacağı stadyumdan uğultular geliyor. Seyirciler, bizim evdeki maçın farkında olmadan korna çala çala, bağıra çağıra, kavga dövüş geçiyor. Çalışma odasının pencereleri açık kalmış desene şuna, ne uzatıyorsun... Dolmabahçe’de maç var bu akşam. Onlar taraftar. Severler ve döverler.
Ayazpaşa’da oturmanın bir cilvesi de stadyumun gürültüsüne yakın olmanız. Kader’in cilvesi ise beni hep güldürmüştür. Kader, bizim temizlikçi.
Zamanınız varsa anlatayım.
…
Bayım, ben ve siz. Evet! Aynı kokuları… Evet. Aynı sesi… Evet! Aynı sevgiliyi… Aynı sesleri ve aynı bitirememe duygusunu… Tamam tamam… Tamamlamaya çalış mıyor muyuz? Nedir beni kan kokusu ve bayramlara yakınlaştıran? Sizi masamda bekliyorum bayım. Sen bana, gerçeği söyleyene kadar hakimdin. Beni, masana bekleyemezsin. Kader, belki bizim kaderimiz değil, ancak cilvesi bilinmeli. Bir de nedir bu Fransız filmleri ağzı. Sizli bizli konuşmalar? Söylememeliydim.
Neyi?
Biz, Kader’i bilmez miyiz?
Biliriz…
Biz, biziz dostum.
Üstüme gelme. Üstüne gelmiyorum. Beni ele geçirdin. Ben ha… Kahkahaların kulağımda oysa. Sustum. Onlar benim kahkahalarımdı. Benim de…
Klavyenin “K” tuşuna bastım. Ne yazacağını bilmeden.
Kerim yazdı.
Bizim Kader’in kader arkadaşı. Kerim, çok esmer.
Karaderili yani. Kızılderili gibi.
“Burası Türkiye. Burdan çıkış yok!”
Maç yabancılarla mı oynanıyor?
Kerim, kara olduğu için çıkışı hiç görmedi. Onun tek gördüğü, bizim Kader’in apartmanıydı. Apartmanın kapıcısı Rüstem’in bütün gıcıklığına rağmen Kerim, Kader’in cilvesine cilve katıyordu. Rüstem, Kürt’tü. Okumamıştı. Nasıl okusun?
Harran yıllardır çorak…
Rüstem, elbette Amerika’daki zencileri bilmiyor ancak Türkiye’deki zencileri kendinden biliyor. Rüstem’e rağmen bizimkiler birbirini seviyor aynı zamanda.
Barışmıştık hani. Çok zorladın. Kimliğimiz konusunda açıklamalar oldu. Evet. Barış konusunu hatırlamıyorum. Devam ediyorum.Et! Sana bakmıyorum artık. Biliyorum. Nerden biliyorsun?
Bana biraz izin verir misin? Evet.
Sonra şöyle oldu. Sanırım…
Kader geldi. Elinde Rüstem’in yazdığı kağıt… ”Senin için karıyı boşarım.” Sen bak dedim. Gördüm.
Meğerse, Kader’in cilvesi başkasınaymış. Bizim evde gizli gizli görüşürlermiş o çocukla. Rüstem ve Kerim, aynı kapta olduklarını bilmiyorlar. Ne Kerim’in derisinin suçu var bu işte, ne de ikimizin. Rüstem’e gelince… Ne zaman karaderili olduğunu merak edecek? Ne zaman okuyacak? Kimbilir? Kader’in cilvesinin adı meğerse Ali’ymiş. Hep beraber tanımıyoruz. Anlaştık!
Sabah erkenden ayrılmaya karar verdik. Yorgunduk ve nem canımızı sıkıyordu. Bindiğimiz takside, taksicinin adını hatırlamıyorum, bize şah mat çekerse diye…
Demirel’in açtığı köprüye geldik. Dur dedim. Durdu hikayesiz taksici. Polisler dedi. Boşver dedik.
Ama abi dedi. Hemen gelmezler dedik, köprüden atlayacağımızı düşünüyordu.
Atlayacaktık. Başka türlü ayrılmanın imkanı yok.
Kader’in, Rüstem’den ve sonrasında da Kerim’den korktuğu kadar korkmuş görünmeyerek…
Putrel nedir bilmeyiz. Nazım söylerdi.
Galiba köprünün çelik halatları bunlar. Bir yakından bakalım, elimizi sürelim.
Bu kadar alkolle, karşı şeride geçip,
Kuleli’yi görmeye hakkımız var değil mi? dedim taksiciye. Tabi de… İyi misin abi? Dedi. İyiyiz dedim.
Şimdi polisler gelir dedi taksici… bu kadar içkiyle atlamasak bile dert anlatmak zor olurdu. Hakverdik…
Hikayesini bilmediğimiz taksiciye devam et dedik.
Ama, dedi taksici biz hayretle bakarken.
Kader’in kaderini anlatmadınız. Kader’in kaderi kendi ellerinde dedik. Eyvallah abi, dedi taksici.
İmrendim taksicinin hiç duyamayacağımız hikayesine…
Biz zaten bitirmeye çalışıyorduk dedim.
Anladım Abi. Dedi.
Verdi iki milyonu taksici,
geçtik köprüden…"
Not: Yazıldığı dönemde köprü geçiş ücreti yazıyla ikimilyonTürkLirasıydı.
iskender
yerinde bir alıntı, alıntıdan öte degil midir oğlum?

"İnsanın bu dünyada yaptığı her şeyin, iyiliklerin ve kötülüklerin hesabı, öldükten sonra görülürmüş; sadece ana babasına davranışı dışında... Bunun için yaşarken ödüllendirilir ya da cezalandırılırmış insan!" Amin Maalouf/Yolların Başlangıcı, YKY, sayfa 67.
buraya iki bebek resmi koyuyorum oğlum, ikisine de iyi bak.
biri baban oluyor...
11 Ekim 2007 Perşembe
8 Ekim 2007 Pazartesi
18'lik

başlıkla, bahsedilen farklı olacak.
18'likleri oğlum için uygun görmekteyim.
yarım da olsa bir foto da benden olsun bu yazıda dedim. istedim yani, arzu ettim. 'istedim' dedikten sonra bir virgül iyi olurdu.'yani' arzu... yani şöyle: istedim, arzu ettim yani.
18, 18 kg. Geçen sene yaptığım ürkek zeytinlerin kg olarak sığdığı tenekenin ağırlık olarak tanımı.
ancak, zeytinlerin ürkek oldukları söz konusu olamayacağı için, buna benim ürkekliğim olarak bakmanız daha doğru. Dili dile çevirmek benim için de zor biliyorum. iletişim kurmak için ortak değerleri kullanmamız gerektiğini biliyorum. kusurlarımı bağışlamınız dileğiyle.
bu durumda, şöyle demeliydim giriş cümlesi olarak: başlıktan farklı şeyler söyleyeceğim.
geçen sene, zeytin danelerini yıkayıp bir gün beklettikten sonra, 1,5 su bardağı ayçiçek yağı (günebakan yağı), 1,5 su bardağı sirke, 1 su bardağı tuz koymuş ve 3 ay bekletmiştim.
Konuyu bu kadar uzatırsam, olacağı bu işte...
hasretten ve ölümden bahsedecektim. askeri kosullarda, askerliğini yapmış şahısların nasıl da çelik gibi olacağından... her koşulda nasıl dirençli olabileceğinden...
aklımla çelişenlerle yaşamanın zorluklarından... falan bahsedecektim.
oğlumun babasının...
yok yok, gün farklı devrildi.
bilerek ve isteyerek, daha ağır şeyler söyleyeceğimi farkederek, kendi F Tipi cezaevime kapattım kendimi. Tepemde bir ampül, herkes haklı demeye çalışıyorum.
gittiği yere kadar gidecek.
en iyisi şu resmimi koyayım.
7 Ekim 2007 Pazar
ölmüş olduğu için, vodinalı hikayesine girmeyen babam
Babamın aşkına merakla…
Bir gece yarısı, beyaz gömleğinin yakasındaki rujla eve getirdi aşkını babam.
Hayal meyal hatırlıyorum. Yaş ayrımızı gözetmez, paylaşırdı annem bizimle. Ortanca abim (benden büyüktü ve daha iyi anlayabiliyordu) ve benle…
Benim anlamayacağımı düşünmüş.
İşe bakın hala hatırlıyorum.
Annem de hemen yıkamış babamın gömleğini.
Sanırsınız yıkamasa görecektim…. Elbette öyle değil.
Bir kere annem, yaşıtları gibi bu tarz hadiseleri uzatmak istemez.
Ele geçirilmiş bir gemide olmayı hangi kaptan ister (annem ele geçirilmiş olduğunu düşünmüyordur),
bir de tepesinde rujlu korsan bayrağı sallanacak.
Benim ki de laf…
Annemin bana anlattığına göre, en yakın zamanda sormuş babama “Sezai Bey o neydi?” diye…
Babam, “iş yemeğine gittik Nevzat beylerle” demiş.
O kadar.
Yıllar geçti. Kazık kadar adam oldum.
Bir aşk yorgunluğunda, tekrar karşılaştım babamın ruj lekesiyle.
Akrabamın annesi vasıtasıyla.
Babamı tanır. Kendi halinde bir adamdır babam.
Sonra anlatırım uzun uzun…
Akrabamın annesi, “Aaa dedi, Sezai bey, rahmetli, çok çapkın adamdı. Bizim Sibel’le…”
Öyle kalakaldık ortak akrabamla. Akrabam dediysem sonradan akraba olduk. Abimin eski karısı. Cemile.
Bunu da anlatacağım uzun uzun.
Neri Hanım, bizim hayret ifademize bakarak, “Evet dedi, Sezgin’in babası Sezai değil mi, senin baban?”
“Evet” dedim. “Sibel de öyle dediydi zaten dedi.”
Otel odaları.
Bir gece gelmişler. Elit Otel’e. Babam ve İsbel. Cemile’nin annesi isimleri doğru hatırlamıyor galiba. Ben o kadını Sibel olarak biliyordum.
Neri Hanım artık isimleri, mekanları, tarihleri ve kocalarını iyi hatırlayamıyor. 90 yaşında harika bir çapkın kadın o.
Önce hangisini anlatayım karar veremedim.
Cemile’yi mi, babamı mı, Neri Hanım’ı mı?
Kısa çubuğu çekiyorum.
Kısa çubukta, annem çıktı. Sürpriz.
Annem, vodinalı hikayesinden uzunca bir süre sonra öldü. Vodinalı hikayesi gerçek değildi, annem gerçekten öldü.
Ama ben babamın aşkına merakla yazmak istiyorum.
Düşünsenize bir adamın babası nasıl aşık olur?
Bir gece yarısı, beyaz gömleğinin yakasındaki rujla eve getirdi aşkını babam.
Hayal meyal hatırlıyorum. Yaş ayrımızı gözetmez, paylaşırdı annem bizimle. Ortanca abim (benden büyüktü ve daha iyi anlayabiliyordu) ve benle…
Benim anlamayacağımı düşünmüş.
İşe bakın hala hatırlıyorum.
Annem de hemen yıkamış babamın gömleğini.
Sanırsınız yıkamasa görecektim…. Elbette öyle değil.
Bir kere annem, yaşıtları gibi bu tarz hadiseleri uzatmak istemez.
Ele geçirilmiş bir gemide olmayı hangi kaptan ister (annem ele geçirilmiş olduğunu düşünmüyordur),
bir de tepesinde rujlu korsan bayrağı sallanacak.
Benim ki de laf…
Annemin bana anlattığına göre, en yakın zamanda sormuş babama “Sezai Bey o neydi?” diye…
Babam, “iş yemeğine gittik Nevzat beylerle” demiş.
O kadar.
Yıllar geçti. Kazık kadar adam oldum.
Bir aşk yorgunluğunda, tekrar karşılaştım babamın ruj lekesiyle.
Akrabamın annesi vasıtasıyla.
Babamı tanır. Kendi halinde bir adamdır babam.
Sonra anlatırım uzun uzun…
Akrabamın annesi, “Aaa dedi, Sezai bey, rahmetli, çok çapkın adamdı. Bizim Sibel’le…”
Öyle kalakaldık ortak akrabamla. Akrabam dediysem sonradan akraba olduk. Abimin eski karısı. Cemile.
Bunu da anlatacağım uzun uzun.
Neri Hanım, bizim hayret ifademize bakarak, “Evet dedi, Sezgin’in babası Sezai değil mi, senin baban?”
“Evet” dedim. “Sibel de öyle dediydi zaten dedi.”
Otel odaları.
Bir gece gelmişler. Elit Otel’e. Babam ve İsbel. Cemile’nin annesi isimleri doğru hatırlamıyor galiba. Ben o kadını Sibel olarak biliyordum.
Neri Hanım artık isimleri, mekanları, tarihleri ve kocalarını iyi hatırlayamıyor. 90 yaşında harika bir çapkın kadın o.
Önce hangisini anlatayım karar veremedim.
Cemile’yi mi, babamı mı, Neri Hanım’ı mı?
Kısa çubuğu çekiyorum.
Kısa çubukta, annem çıktı. Sürpriz.
Annem, vodinalı hikayesinden uzunca bir süre sonra öldü. Vodinalı hikayesi gerçek değildi, annem gerçekten öldü.
Ama ben babamın aşkına merakla yazmak istiyorum.
Düşünsenize bir adamın babası nasıl aşık olur?
mehmet sezai, aşkının ruj izini gömleğinde getirmeden önce...
2 Ekim 2007 Salı
fotoğrafsız lahmacun
eğer istenirse, fotoğraflı lahmacun da gösterebilirim bu fakir sitede. ihtiyaç duymadım. çünkü kimseden başka kimse yok burda. sesimi duysunlar diye çaktırmadan bu blog adresini verdiysem de insanlara... yok olmadı bir katılım. bir tek üniversiteden bir dostum çıktı geldi, yorum yaptı. demekki, benim baktığım aynaya o da bakmış dedim. ancak bir arkadaş keser mi yalnızlığı? kesmez. yalnızlık bilerek istenmişse...
yol, şikayet yeri değildir. yolda yürünür. yürüyorsan ve yürürken çok konuşuyorsan,
sana düşen budur. ne eylediğine bak ey fani!
yine değişik değişik mevzulara giriyorum alakası yokken.
kendine kendine, kendinin anlayacağı konuşmalar şeklinde bir blog adı çok uzundu. hem de o zaman aklıma gelmemişti.
konuya ne zaman gircen bilader?
şimdi.
başlık doğru. fotoğrafsız lahmacun. benim zihnimde ama olanlar.
annem yapardı. nice unutulmuş gibi. tavada hamuru kızartır, kıyma, soğan, domates, biber ile iç malzemesini de pişirir, ikisini halvet ederdi. kat kat şimdiki gökdelenler gibi yükselirdi batı işi lahmacunlar. steril. anne işi. bunun için fotoğrafsız işte o lahmacunlar. damakta ve zihindeler.
peki bu yazıyı ne yazdırdı bana?
nusaybinli makbule'nin batıda, çanakkale'de yaptığı annem işi lahmacunlar.
(makbule kürt'tür. kürtler lahmacunun hasını bilir. imkan derseniz annemle aynıdır.)
ev sevdiğim kavram paradoks.
çünkü tersine tersine bakarak, insan oluyoruz.
makbule, lahmacunların ekmek kısmını annem gibi kızartmadı. kuzinede (burda maşinga deniyor) pişirdi. üstüne malzemeyi attı.
biraz soğumuş da olsa birazdan kalan lahmacunu yiyeceğim.
hepimiz hrantız aslında.
yoksa cezaevi aracınının önünde yer alan 'ya sev, ya terket' sloganına nasıl direnirdik?
ben harbi bir türkiyeli olarak, evimizin sol köşesinde faşistlere inat dalgalanan Türk bayrağıyla ülkemi nasıl terkederim?
haa, ben beyaz türküm bu arada.
26 Eylül 2007 Çarşamba
23 Eylül 2007 Pazar
eski bilet gişesi
sizi bir yerden tanıyorum.doc
adlı hikayeden, ben yazmışım...
"Feribot dolu. Hava kararsız,
'üşütsem mi, üşütmesem mi...'
Havaya karşı gelmek istemedim.
'üşüsem mi, üşümesem mi?'
Hırkalarını giymiş kadınlar, montlarıyla erkekler, anababaları ne uygun gördüyse onu giymiş çocuklar, şortuma bakıyor.
'Cambaz gibi çıkmış sokağa… Üşüyor bu…
Bazıları şüpheye düşüyor; ben kalın mı giyindim acaba…'
Duymuyor akıldan geçenleri… Yüzlerden okumaya çalışıyor. Gözlendiklerini farketmelerine imkan yok. İnsan birini gözlerken, gözlendiğini farkedebilir mi? Ava giden avlanır hikayesi kaçının kulağının arkasında.
Görünen o ki, hiçbirinin…"
"Feribot dolu. Hava kararsız,
'üşütsem mi, üşütmesem mi...'
Havaya karşı gelmek istemedim.
'üşüsem mi, üşümesem mi?'
Hırkalarını giymiş kadınlar, montlarıyla erkekler, anababaları ne uygun gördüyse onu giymiş çocuklar, şortuma bakıyor.
'Cambaz gibi çıkmış sokağa… Üşüyor bu…
Bazıları şüpheye düşüyor; ben kalın mı giyindim acaba…'
Duymuyor akıldan geçenleri… Yüzlerden okumaya çalışıyor. Gözlendiklerini farketmelerine imkan yok. İnsan birini gözlerken, gözlendiğini farkedebilir mi? Ava giden avlanır hikayesi kaçının kulağının arkasında.
Görünen o ki, hiçbirinin…"
20 Eylül 2007 Perşembe
o yasak bu yasak, yeter yahu!

ben eskiden turşunun yüzüne müzüne bakmazdım.
izmir konak meydanı 70'ler sonu-80'ler başı hariç... seyyar turşucular vardı. yarım salatalık turşusunu uzun bardağa koyar, suyunu da boca ederdi üstüne. istersen kırmızı acı biberle soslandırırdı. suyunu içer, hıyarı yer, istersen bir bardak daha turşu suyu içerdin. kuruş cinsinden bir para öderdin. kuruş yine var. ama hazır turşu suyu da var. turşukur mu nedir adı. kurmuyorum onunla arkadaş. itiraz ediyorum. koruyucu maddesi var içinde, turşu kütür kütür oluyormuş... pöh. eski usul bir tarifim var onunla kurdum turşumu resimde gördüğünüz gibi. soldakiler 15 günde oldu. sağdakiler yeni. sağdaki kavanozlarda kornişon ve minik domatesler var. onlara cherry domates diyolar. kıçımı yesinler!. minik domates işte. ölçü şu: 10 birim su, 1 birim tuz (kesinlikle kalın tuz ya da kaya tuzu şeklinde olacak) 1/4 birim sirke, 6 adet kuru nohut (resimde görünen kavanoz 3 litrelik), sarmısak(7-8 adet), isteğe bağlı kereviz sapı... en üste maydanoz (bir avuç) konup kapak kapatılacak. püf noktası, suya tuz konup kaynatılacak ve iyi su kullanılacak, su soğuyunca sirke eklenecek. güneş alan bir yere koyarsanız kavanozu 1 haftada da oluyor turşu. ben 22 derece
civarında bir sıcaklıkta (oda sıcaklığıdır tanımı) güneş almayan bir yerde 15 günde oldurdum.
son tavsiye: az yapın, olmazsa atar, yenisini yapar hevesinizi kırmazsınız.
19 Eylül 2007 Çarşamba
iyisi olsun isterdik
olmadı. sarı-kırmızıyı sevmekten vazgeçmedim.erkan oğur'un dediği gibi, 'niyetimiz iyidir'.
pazar yerlerindeki rozetlerle, giderek yeni yetmelerdeki tişörtlerle, ucundan kıyısından kurşun geçmemiş iktisatçı profesörlerin,
nasıl geçirdik nidalarıyla yaralanıyor gönlüm. arada bir bakmak isteğindeyim. ol nedenle koydum kendisini. har adlı romanı yazan yazarın deyişiyle: 'ihtimaldi ve çok güzeldi'
yorgan, yıldızları görmemizi engeller mi?
ilk defa bilmece gibi konuşmuyorum. defalarca konuşmuşluğum var bilmece gibi.
bu kez, hiç kimse bana bilmecenin cevabını sormuyor.
ne güzel.
kendine ait bir yorganın var demektir bu.
bence yorgan, yıldızları görmemizi engellemez.
ayağımızı yorganımıza uzatmamız gerekmedikçe...
bazı cinler durumun farkına varmış olmalı:
keh keh, ayağını yorganına göre uzattığında, başı açıkta kalıyor.
bu durumda yıldızları görebilir!
peki o zaman, ayağımızı yorgana göre nasıl uzatıyoruz?
18 Eylül 2007 Salı
stüdyo ben...
'foto selattin' derdik stüdyo sahibine.
sinemada ali poyrazoğlu-yeşilçam pornosu bir film seyretmeye
bile gelemiyordu çalışmaktan.
-nasıldı. diyordu.
-komikti. diyorduk.
ne bilelim levent kırca'nın yıllar sonraki tersoluğunu.
bizim için levent kırca, 'oyun treni'ndeki adamdı o zaman.
şimdi nedir, bilmiyorum.
artık TV renkli ve çok kanallı.
bozo

bu arkadas evin disinda yasiyor. irma'yi ameliyat ettirmeseydik sahane cocuklari olacakti.
bozo, kürtce beyaz demekmis. geldiginde beyazdi zaten...
kurtlar vadisi'ndeki özel tim görevlisinin kod adinin 'bozo' oldugunu sonradan ögrendim.
ayni topragi paylastigimiz kürt aile takmisti bu ismi. meger o filmden almislar. asimile mi olmuslar ne?
benimkisi de cahillik.
sisede balik ya da alkollü arac kullanmayiniz
17 Eylül 2007 Pazartesi
16 Eylül 2007 Pazar
gece
ne zaman gündüz olmus bilmiyorum bazen.
eger, gece gündüz icin siyah beyaz seceneginiz varsa,
gece yarisini uykuda geciriyor olmalisiniz.
beyaz sabahlarda iyi bir kahvalti yapiyorsaniz mesele yok.
siyah ekmek yesenizde sabah her zaman beyaz.
geriye kaliyor gece yarisi.
beyaz ekmek, geceleri aydinlatir mi?
hatirla sevgili
sevgili olmanin heyecani,
sünnete giden bir cocugun heyecaniyla esdeger olabilir mi?
ya da regl olan bir genc kizin albasmasiyla...
olabilir.
her kim, olamaz derse, benim kasim catilir.
hep isterim gökyüzü mavi olsun, gerekirse yagmur yagsin...
insan isiriginin en tehlikeli isirik oldugunu bile bile,
öperim iste sevgilimi agzindan.
ece

bu fotografi cektigim icin bana kizacaktir ece. ancak onun adina siirler yaziyorken kizmiyordu. herkes kendini iyi görmek ister. bazilari da kendini iyi göstermek ister. ece bunlardan degil. kizsa da kendini oldugundan daha farkli bir sekilde göstermek niyeti yok. en büyük pamuk ipligimiz bu. yasasin. varligim türk ecenin varligina armagan olsun.
özdenler
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Benim küçük (sevgilim.)
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
Cümlenin başına bu kelime konduğunda eyvah! derim. durun hemen şeytmeyin. basit bir bağlaç bu. Şudur; - Halbuki ben onlardan... - Halbu...
-
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
kardeşim gelmiyor. uzaksın diyor. oğlum gelmiyor, sen beni bıraktın gittin diyor. bu hayat itibariyle elimden gelen bu. gerisi çok ağrıma gi...













