bunlardan insan çıkmaz demişti galiba biri.
bunlar dediği kürtler.
diyenin peşinde değilim. aynaya bakmayandan insan çıkmaz bilirim ben.
görüş dediğin sağda-solda-din olur, türlü türlü görüş var.
aslında kürt yok, insan var.
anne var.
her ne kadar kassa da insan dediğin faça verir.
yeni hapishanemde, bir ileri bir geri dolaşırken ben...
oğul oğul, oğul oğul... diye kahrederken.
belki de oğulsuz yalnızlığımı gördü makbule. anne o.
neyse ben bir iş için gittiğimde koçumu gördüm. yeni evini gördüm. kendisini gördüm.
annesine ve ailesine şükrettim.
koçum koç gibiydi.
başka kelimem yok.
nasıl rahatladım anlatamam.
gene doyamadan geldim buraya.
demek içim içime sığmıyor, fotoğraf makinemdeki oğul fotosunu gösterdim eve geldiğinde makbule'ye.
güldü.
o gülüşü şimdi bir daha hatırlıyorum.
rahatlamış gibiydi.
benim gibi.
benim oğlum onun yeğeni çünkü.
bunu makbule'den dinlemedim. Türkçesi zayıf, insanlığı kuvvetli.
bunu türkçesi daha bir kuvvetli hamdullah'tan dinledim.
Abe dedi, makbule seni daha bir iyi görmüş.
Daha bir gururluymuşum. Daha bir mutluymuşum.
Elbette bu kelimelerle söylemedi.
kusurum onun insana has kelimelerini hatırlamamam.
bir ana yüreğiyle makbule'nin beni gözlediğini ve hiç bir şey yapmıyor gibi görünmesine rağmen nasıl bir destek verdiğini anladım.
en çaresiz noktada bile sahipsiz değiliz.
sanırım insanlığımızı hatırlamak gerek.
oğlum bilader, seni nasıl seviyorum bir bilsen...