9 Kasım 2008 Pazar

ne şanslı bir şiir objesi kendisi

Sadece senin için.

Sadece seni için vazgeçerim delilikten.
Sadece senin için vazgeçerim.
Ece.

Sen ki, annem, toprağım ve ölümümsün.
Ölümden doğan eşimsin.

Güzel bakanım,
Gözlerine söz geçiremediğim,
Teslim olanımsın.

Adını bilmeden şiir yazdığım,
Adını bildikten sonra,
Deliler gibi şiir yazdığımsın.

Masumiyetimsin.
Son durağımsın.
Helalimsin.
Sırtımı yere getirmeyensin.

Sevgine kırmızı halılar serdiğimsin.
Aşkımsın.
Kıskanılan.

Boynumu uzattığım,
Kıldan ince kılıçtan keskince.
Teslimiyetimsin Ece.
Bilerek.

Aşkolsun.

03.11.2008/eceabat

karton ve emanet

eskiden, çok eskiden küçükler büyüklerin ayakkabılarını giyerdi.
çünkü büyükler büyür, ayakkabıları küçülürdü. küçülen ve eskimemiş ayakkabılar da küçüklerin olurdu.

tek çocuklu aileler için olası bir durum değil tabi.

ben, benden bir hayli büyük abilerimin ayakkabılarını giydim elbette. yoksa bu yazıyı neden yazayım?
ancak şöyle ara durumlar olur. büyümüş abinizin ayakkabısı tam olmaz ayağınıza.
bildiniz. o zaman karton konur ayakkabının altına.
bu yüzden belki de, kösele tabanlı ayakkabı giymem ben.
o yüzden ayakkabı almayı severim.
aldığım ayakkabılar, bana dayatılan (zorunlu) modellerden farklıdır hep. Elastik tabanlıdırlar.
Emanet olayı da şudur: aynen büyüyen abilerin bazı ceketleri (seneye de giysin diye hep büyük alınırdı o tür şeyler), size ceket olarak geri döner. Terzi düzeltmemişse, o ceketi aynen giyersiniz. üstünüze bol gelir, rengini seçmemişinizdir. üstünüzde emaneten durur. Emanetçiden alınmış gibi. Bazen en büyük abiniz şöyle bir espri yapar: ooo rahmetli epey kiloluymuş...
anladınız mı, meseleyi? devam edeyim mi?
işte o gün bugündür etnik müzik dinler, ezik ezik dolaşır, hakarete uğramış halklarla yakınlık hissederim.

yarın 10 kasım. abimden arta kalan küçülmüş ve karton konmuş ayakkabının benzeri bir ayakkabıyla,
(kahverengi ve hasır örgülü) Ulu Önder'in büstüne çelenk koyacağım.
Annesi sevgili oğlum için, onunla daha çok sohbet etmelisin demişti.

Kelime sayım senden daha çok oğlum, üstelik kelimeleri boşu boşuna kullanmadığıma inanıyorum.
anlamlı cümleler kurarken hepsinin içinde bir oğul hasreti var.

ne yapalım sana da bu düşmüş olmalı allah affetsin.

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...