11 Aralık 2009 Cuma

kaldırımda yalnızız hep birlikte...

bize şu öğretilmişti ilkokul öğrencisiyken (40 yıl önce): bir caddede karşıdan karşıya geçerken, önce sola, sonra sağa, sonra tekrar sola bakınız. eğer bir araç gelmiyorsa hızlı adımlarla karşı kaldırıma geçiniz.
geçemiyoruz bir türlü.
ben kürtleri çok iyi anlıyorum ama...
kürtler beni anlamıyor...
kürtler beni çok iyi anlıyor ama...
türkler beni çok iyi anlamıyor...
sonu hep üç noktayla biten cümleler, saptamalar bunlar.
geçemiyoruz karşıya.
bir etnik milliyetçiliktir gidiyor, her iki tarafta da.
hassiktir diyorum ben buna. hassiktir yaa.
ulen çocuklarımız ölüyor! donumuzdan mı düştü bunlar?
sıçtık mı bunları?
hayır. severek, bilerek, bilmeyerek, sevmeyerek her neyse... bu çocukları doğurduk, doğurttuk.
bu çocukların yüzüne baktık. adlarını kulaklarına söyledik. şimdi salıyoruz çayıra mı?

kahroluyorum bu duruma.
iki halk karşı karşıya.

bizim sınırlarımız misak-i millidir. değişemez. bizim sınırımızı atamız çizdi.
bugün heykelini taşlamış bazı aklı evveller.
işte kulağına isimlerini söylediğimiz çocuklar büyük ihtimalle.
kahroluyorum bu duruma.

yapmayın benim türk halkıma bunları...
yapmayın.
bu nasıl bir oyunsa, düşünün karşıdan karşıya geçme ürkekliğini.

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...