13 Temmuz 2017 Perşembe

gözlerinize dikkat edin.

sigara içmeyin, içkiyi çok kaçırmayın.
katarakta doğrudan etkisi var. dinlemediniz beni. duman gibi savurdunuz hatta.
madem beni dinlemiyorsunuz, bu konuda yapılmış en iyi sosyal reklama bakın:

https://www.youtube.com/watch?v=sL7pZ4LFVCg

Madem bu da değil.
Ece kuzum, hatırla Burak'ın kızıyla bisikleti cipten çıkarmaya gitmiştik. Çıkardık. Zeynep iki pedal çevirdikten sonra, benim ciğerlerim bitmiş, nefes alamamış, siz Burakla farkına varmadan eve girmiştik.

Ertesi gün ise, dünyanın Astım ilacını falan, ayrıca Steroid almıştım falan...

Sigarayı hemen bırak!

bir emir değildir, daha çok yaşa demektir.

/ Not/

Tarık Akan, Hakan Balamir ve Fikret Hakan, Okay Gönensin, sigara sevgileri yüzünden öldüler.



Hay Allah!

mesela, yarın cumartesi değil de, cuma imiş...

Beni benden çok sevdi./Redd

tütsüdür o, tütsü...

Ece'nin feribotu, 19.25 bilemedin 19.30 gibi gelir. Evden Eceabat, 5 dakka. Genellikle 15 dakka önce inerim kasabaya... Bazen 30 dakka önce. Artık kafama göre.

İskeleyi gören dükkana konuşlanırım, iki satır muhabbet ederiz esnafla bu arada.
Hepsini tanırım, hepsi beni tanır.

Sokak arasından bir koku aldım geçenlerde.
Noluyor bilader dedim.

Tütsü yapıyorlar abi dedi biri.
Hakkaten tütsü koktu. Bin yıldır bu kokuyu aldığım yoktu.

Sigarayı bıraktığımdan beri, komşunun yaptığı yemeğin içindeki baharat kokusunu aldığım yetmediği gibi...

Yaşlı bir bilge şunu dedi bunun üzerine adet olduğu üzere: 
"Her koku, sahibine bağlıdır. Sahibi istemezse hiç bir yere gitmez."

Bildiğin esrar kokusu ama edebiyat yapıyorum işte.
sokak arasına girip takip edecek halim yok.

Sahibi iyi hayaller görsün inşallah!

Bu kadar.

Onlar bile üzülür, bize bunu kim yapıyorsa mesela...

Aslında hem kakara kikiri yapar, hem üretir, hem sever hem de hüzünlenirdik.
Patronlar hep kazanmak ister, biz de dur bakali acık derdik. Grev falan yapardık.
Beğenmiyorlarsa onların da bir takım yaptırımları olurdu.
-Ne diyon İsko?
-Bunları demenin zamanı geçeli çok oluyor.
-Ne yapçaz peki?
____

Direneceğiz elbette.

“...Anam beni bu çadırda ölsün diye doğurmadı.”

Türk milletinin değişmeyen hasleti*, aceleciliği/ataklığı, coşkulu milli duyguları ve illede vatan sevgisi... Vatanın tırnağına halel geldiğini görsün, çıkmayın karşısına! Gözünü kırpmadan canını vermeye hazırdır. Dün de öyleydi bugün de...

Başlıktaki cümle 102 yıl önce yazılmış bir asker mektubundan. Çanakkale Savaşları sırasında Kastamonulu İsmail, anne ve babasına yazmış.** Ancak bu cümle ona ait değil. Memleketlisi (Aynı zamanda mektubu da yazan) Mehmet Mustafa Çavuş’a ait.

İsmail’in mektubunu okumaya devam...
Birliğiyle Gelibolu’ya (Saros) gelmişler ve çadırlara yerleştirilmişler. Geceleri top sesleri duyuyorlar, gündüzleri düşman gemilerinin top atışlarını görüyorlar ama cepheye uzaktalar. Bu duruma üzülüyorlar. Komutanları, kardeşleri için savaşının gerisinde bulunmaları gerektiğini söyleyerek teselli etmeye çalışıyor.

Sıcak bir yaz gecesi (Temmuz), çadırlarının bulunduğu kampa gelen bir süvari cepheden haberler getiriyor: “Seddülbahir denen bir kale civarında kardeşlerimizin şan ve şerefle sıcak bir savaşta olduğunu, bizim ve onların mutlaka zafere ulaşacağımızdan bahsetti. O gittiği zaman uyuyamadık.”

İşte o sırada, İsmail’in mektubunu da yazan memleketlisi Mehmet Mustafa Çavuş ayağa fırlıyor ve bağırmaya başlıyor: “İnşallah, kerim olan Allah’ın da inayetiyle, anam beni bu çadırda ölsün diye doğurmadı. Sizden kim adamsa beni takip etsin.”
Silah taşımayan, ilaç şişeleri olan bir çanta taşıyan yaşlıca bir adam,
Ahmed: “... müsaade almadan nasıl bu adamları dışarıya götürüyorsun?” diyor ama Mehmet Çavuş: “Bizim subaylardan değil, yüksek komutandan, Alman Liman Paşa’dan müsaade almaya gidelim.” Diyerek Ahmed’i razı ediyor.

Başta Mehmet Mustafa Çavuş, İsmail ve diğer askerler, sabah ağarmadan önce sırt çantalarını yüklenip saatlerce yol kenarından yürüyorlar. Yaptıkları, askerlikte firar etmek demek. Ama umurlarında değil. (Bu arada cepheye yapılan yürüyüşlerin düşman uçaklarının saldırısından sakınmak için gece yapıldığını not edelim.)
Sabahın bir saatinde cepheye intikal eden pek çok askerin buluşma noktası olan bir yerde duruyor, Liman Paşa’nın karargâhını öğreniyor ve buluyorlar da...
Gerisini, askerin ismini tam telaffuz edemediği için ‘Kalınkeser Paşa’ dediği Kannengiesser’in anılarından öğrenelim (O’na da Liman Paşa aktarmış):
“ Çadırdan dışarı çıktığımda, terden sırılsıklam olmuş, toz-toprak içinde kalmış, altı piyadenin karşımda ‘Hazır-olda’ durduğunu gördüm. En yaşlısı tercüman aracılığıyla diyordu ki: ‘Paşa’, bizim birlik, savaş yapılmayan bir yer olarak, Saros Körfezi’nin üstünde bulunuyor. Burada ise, kardeşlerimiz ağır bir savaşın içindeler. Senin bizi burada bir cepheye yerleştirmeni rica etmek için, Alayımızdan kaçtık.”

Devamı İsmail’in mektubunda:
“O bize bir baba şefkatiyle davrandı, yemek verdi ve bize’ Siz kötü bir harekette bulunmuşsunuz. Subay ve birliğinizden izin almadan, orayı terk etmişsiniz. Fakat, size yine de kahraman savaşçılar gibi işlem yapılacak. Çünkü siz, kardeşleriniz savaşırken, boş ve serbest kalamazsınız. Bu gece, benim çadırımda kalınız ve yarın sabah sizi düşmana karşı göndereceğim.’ Dedi.”

Kalınkeser (Kannengiesser) Paşa anılarında, askerlerin ricalarının uygun görüldüğünü ve gönderildikleri birlikte üçünün hemen vurularak şehit olduklarını yazıyor. Hayatta kalan ise İsmail’dir. Onun mektubu sayesinde biz de bu kahramanlık hikayesini öğrenmiş oluyoruz...

Çok değil, 1 yıl önce, 15 Temmuzda vatana kast eden hainlerin saldırısına uğradık.
Türk milleti hasletlerini unutmadığını bir kez daha gösterdi. Mehmet Mustafa Çavuş gibi en önde kurşunlara göğsünü siper etmekten, tankın önüne yatmaktan sakınmadı.
Çanakkale ruhu, 15 Temmuzda Demokrasi ruhuyla tekrar tezahür*** etti.

Bir Temmuzdan diğerine, tüm Şehitlerimizi minnet ve şükranla anıyoruz.
                                                                       
* Haslet: Kişinin yaradılışından gelen özelliği, huyu.
** Çanakkale Mektupları, Dr Ömer Çakır, Akçağ-2009/Çanakkale’de Türklerle Beraber,
Hans Kannengiesser, Timaş-2009

*** Tezahür:  Ortaya çıkma, belirme.

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...