16 Aralık 2008 Salı

iskender k. fotosu

o benim mahallemde çekildi. izmir kahramanlar'da. 1967 ya da 1968.
yusuf bilader çekmişti sanırım. çünkü içimizdeki en 'artist' ve bir fotoğraf makinesine sahip tek kişiydi kendisi.

kısa pantolum biraz kırışık kusura bakmayın.
annem yaşasaydı ve bunu ona söyleseydim, yani pantolunun kırışık olduğunu,
bilmem ne derdi? ama kimsenin lafının altında kalmayan bir cevap vereceğine eminim.

hiç bok altında kalmadık, hiç laf altında kalmadık.
yoksulluk nedir bilmedik. şehrin en eskilerinden biriyseniz, yoksulluğu bilir ama bilmezsiniz.

geçen gün istanbula giderken, Truva turizmin 2 numaralı koltuğunda,  iki elim birbirine dokunduğunda başlıktaki fotoyu hatırladım. 
eve geldiğimde tekrar baktım.

evet, 46 yaşında iki elim aynen böyle birleşmiş.


makbule

bunlardan insan çıkmaz demişti galiba biri.
bunlar dediği kürtler.

diyenin peşinde değilim. aynaya bakmayandan insan çıkmaz bilirim ben.
görüş dediğin sağda-solda-din olur, türlü türlü görüş var.
aslında kürt yok, insan var.
anne var.

her ne kadar kassa da insan dediğin faça verir.
yeni hapishanemde, bir ileri bir geri dolaşırken ben...
oğul oğul, oğul oğul... diye kahrederken.
belki de oğulsuz yalnızlığımı gördü makbule. anne o. 

neyse ben bir iş için gittiğimde koçumu gördüm. yeni evini gördüm. kendisini gördüm.
annesine ve ailesine şükrettim.
koçum koç gibiydi.
başka kelimem yok.
nasıl rahatladım anlatamam.
gene doyamadan geldim buraya.

demek içim içime sığmıyor, fotoğraf makinemdeki oğul fotosunu gösterdim eve geldiğinde makbule'ye.
güldü.
o gülüşü şimdi bir daha hatırlıyorum.
rahatlamış gibiydi.

benim gibi.
benim oğlum onun yeğeni çünkü.

bunu makbule'den dinlemedim. Türkçesi zayıf, insanlığı kuvvetli.
bunu türkçesi daha bir kuvvetli hamdullah'tan dinledim.

Abe dedi, makbule seni daha bir iyi görmüş.
Daha bir gururluymuşum. Daha bir mutluymuşum.

Elbette bu kelimelerle söylemedi.
kusurum onun insana has kelimelerini hatırlamamam.

bir ana yüreğiyle makbule'nin beni gözlediğini ve hiç bir şey yapmıyor gibi görünmesine rağmen nasıl bir destek verdiğini anladım.

en çaresiz noktada bile sahipsiz değiliz.

sanırım insanlığımızı hatırlamak gerek.

oğlum bilader, seni nasıl seviyorum bir bilsen...




6 Aralık 2008 Cumartesi

temas -6-

her kim gönülden anlamaya çalışmaz,
çıldır çıldır olduğum nokta budur.

doğru bilinenler -6-

yanlış bilinenler -5-

araya bayram girdi -4-

girdi de, bu bayram kurban bayramı değil.
benim bayramım.
sevgili oğlumu gördüm aylardan sonra. belli ki bu saatten ve bu yaştan sonra
zırt pırt oraya buraya zıplamak yok benim için. 
çok değişmiş buldum sıpamı. fidan boyuna, saçlarını ensesinde bağlayarak (güzel ve aydınlık) yüzünü de eklemiş. elbette 1 gece ve sınırlı saatte oğluma doyamadım.
bilerek ve isteyerek yalıttığım hayatımın güzel anlarından birini yaşadım.

ve
üstüne azo biladerin sesi. askere gitmemiş. Kanada'ya da... ajans da kurmamış. bildiğimiz gibi yani. ikinizi de çok özlemişim biladerler.
bir yere kaybolmayın.

benim bayramım da bu işte.


25 Kasım 2008 Salı

dertleşme -3-

bir önce dil tutmuyor demiştim.
açayım: aynı dili, türkçeyi konuşuyor olmamıza rağmen sanki yabancı bir dil konuşuyormuşum gibi
tepkiler alıyorum karşımdaki insanlardan. şimdi kalkıp bu 'tepki' sözcüğünü neyin yerine koyduğumu da anlatmalıyım galiba... anlatmayım, kelimeyi yanlış seçtiğimi kabul edip düzelteyim: lütfen ilk cümleyi 'tepkiler' yerine 'izlenimler' koyarak okuyunuz.

anaaaa, bu yazının içinden de çıkamayacağım.
nick cave dinliyor olmam bir sebep sayılabilir mi?

23 Kasım 2008 Pazar

19 Kasım 2008 Çarşamba

dertleşme -1-

çok fazla şey istemedim hayattan.
46 yaşındayım ama bir türlü büyüyemedim.

itiraz ederken bir çocuk haylazlığındayım hep.
belki de bu yüzden; değiştirmek, dönüştürmek isterken, araştırır-soruşturur ve ileri gitmek isterken
yanımdakilerle bağım koptu. hala kopuk.

1981'den beri mahallemden, 'benim' dediğim yerden uzaktayım.
Dönsem de durum değişmeyecek. aradaki yıllar asla beni bir daha mahallenin üyesi yapmaz.
önce dedem, sonra anneannem, sonrasında babam ve annem öldü.
doğuranları doğuranlar gitti önce, sonra da benimkiler. referans noktamı kaybettim.
Çok hüzünlü bir hikayesi var ailemin her iki tarafını oluşturan büyükleri hakkında.
bu hüzünlü hikayeden kendini kurtaranlar, (ki, abilerimdir) bunu çok derine inmeyerek başardılar.
ben başaramadım.

hayal ve gerçek üzerinde bir denge tutturamadım.
sonuç olarak hasbelkader burdayım.
duygu olarak.

temas ettiğim, neden böyle yaptı diyecek bütün insanların haklı
olduğunu, hepsini çok sevdiğimi, çabalarını ve sevgilerini görmediğini söyleyemem.

ele avuca sığmamak beni tanımlamaz.
aksine çok kolay ele avuca sığacak ve bundan kolayca sıkılacak bir yapıda olduğumu bilirler.

kolay bir şekilde, kendine ait bir kale inşa edecekken,
kalelerin korumasını reddetmek nasıl bir travma sonucudur acaba?

her sesi duyup yetişme çabası mı, her sese kulak verip kendi acılarını unutma çabası mı?
bunu anlıyorum. ne kendine yar oluyorsun ne başkasına.

boynuz kulağı geçer demişler. belki de bu yüzden rol modelini gözleyen oğlum,
kendine göre en iyi çözümü üretmiş görünüyor. evden çıkmamak.
korunması kalkmış (ailesi parçalanmış) bir birey olarak,
bu vahşi dünyaya çıkmak istemiyor. iletişimin (internet) yaygın olduğu bir dünyada,
kendine bir adacık oluşturmaya çalışıyor.

dertleşme devam edecek....

15 Kasım 2008 Cumartesi

vazgeçtim

kardeşim gelmiyor. uzaksın diyor.
oğlum gelmiyor, sen beni bıraktın gittin diyor.

bu hayat itibariyle elimden gelen bu.

gerisi çok ağrıma gitti doğrusu.

9 Kasım 2008 Pazar

ne şanslı bir şiir objesi kendisi

Sadece senin için.

Sadece seni için vazgeçerim delilikten.
Sadece senin için vazgeçerim.
Ece.

Sen ki, annem, toprağım ve ölümümsün.
Ölümden doğan eşimsin.

Güzel bakanım,
Gözlerine söz geçiremediğim,
Teslim olanımsın.

Adını bilmeden şiir yazdığım,
Adını bildikten sonra,
Deliler gibi şiir yazdığımsın.

Masumiyetimsin.
Son durağımsın.
Helalimsin.
Sırtımı yere getirmeyensin.

Sevgine kırmızı halılar serdiğimsin.
Aşkımsın.
Kıskanılan.

Boynumu uzattığım,
Kıldan ince kılıçtan keskince.
Teslimiyetimsin Ece.
Bilerek.

Aşkolsun.

03.11.2008/eceabat

karton ve emanet

eskiden, çok eskiden küçükler büyüklerin ayakkabılarını giyerdi.
çünkü büyükler büyür, ayakkabıları küçülürdü. küçülen ve eskimemiş ayakkabılar da küçüklerin olurdu.

tek çocuklu aileler için olası bir durum değil tabi.

ben, benden bir hayli büyük abilerimin ayakkabılarını giydim elbette. yoksa bu yazıyı neden yazayım?
ancak şöyle ara durumlar olur. büyümüş abinizin ayakkabısı tam olmaz ayağınıza.
bildiniz. o zaman karton konur ayakkabının altına.
bu yüzden belki de, kösele tabanlı ayakkabı giymem ben.
o yüzden ayakkabı almayı severim.
aldığım ayakkabılar, bana dayatılan (zorunlu) modellerden farklıdır hep. Elastik tabanlıdırlar.
Emanet olayı da şudur: aynen büyüyen abilerin bazı ceketleri (seneye de giysin diye hep büyük alınırdı o tür şeyler), size ceket olarak geri döner. Terzi düzeltmemişse, o ceketi aynen giyersiniz. üstünüze bol gelir, rengini seçmemişinizdir. üstünüzde emaneten durur. Emanetçiden alınmış gibi. Bazen en büyük abiniz şöyle bir espri yapar: ooo rahmetli epey kiloluymuş...
anladınız mı, meseleyi? devam edeyim mi?
işte o gün bugündür etnik müzik dinler, ezik ezik dolaşır, hakarete uğramış halklarla yakınlık hissederim.

yarın 10 kasım. abimden arta kalan küçülmüş ve karton konmuş ayakkabının benzeri bir ayakkabıyla,
(kahverengi ve hasır örgülü) Ulu Önder'in büstüne çelenk koyacağım.
Annesi sevgili oğlum için, onunla daha çok sohbet etmelisin demişti.

Kelime sayım senden daha çok oğlum, üstelik kelimeleri boşu boşuna kullanmadığıma inanıyorum.
anlamlı cümleler kurarken hepsinin içinde bir oğul hasreti var.

ne yapalım sana da bu düşmüş olmalı allah affetsin.

3 Kasım 2008 Pazartesi

hastayım çok fena!

bu sene ikinci kez yakaladı beni bu hastalık.
ki, ben hasta olmamakla ve hiçbir şekilde bir ilaç kullanmamakla övünürdüm.
ilk önce günde bir aspirin, 1/2 tablet tansiyon ilacıyla tanıştım.
şimdi de gençliğimin Ankara'sının kirli hava yoluyla tetiklediği farenjit...
çanakkale hala kötü kömür yakıyor. bir de maçın oynandığı stad maşallah,
kara kışa taş çatlatır bu havada. eh annem yokki uyarsın 'evladım o gömlekle gitme, yanına bir kazak al' diye. hoş ecesi, ceketini unutmuşun dedi ama... eşşeklik bende.
el kızı dedim dinlemedim kadını.
haaa karşı takımın amına koydu bizim çocuklar. bizim maçtan önce gidip izlemiştim karşı takımın maçını.
iri yarı, kalıplı, nah deve gibiydiler. eyvah demiştim maçtan önce, "aman kuzuuuuum şeytan sike bunnarrr."
devede de boy var demişti tanıdıklar. dk 1. 1-0 öne geçtik. hakkaten deve tipi gol yediler. develerin hepsininin üstünden geçen 1.70'lik kaptanımız, defansı birbirine çaptırıp kafayla kaleye itekleyiverdi topu.
www.eceabatspor.org sitemiz.
aziz ben sana bi şey demiyom artık.
ya aradığım numara artık senin değil ya da numara doğru ama artık sen değilsin.
hangisi?
bu meret telefonlarda cevapsız arama gösteriliyor.
hani iki el kanda olsa falan filan, sonrasında bakılabilir.

ece'ye şiir

Ece.
O.

Sevgisi taşkındır sel gibi,
Dokunmaz kimseye tutkusu,
Kum gibi.

İşte şimdi, bulaşık yıkıyor ben burda yazarken,
Kimbilir ne sevgili tilkiler vardır kafasında,
Ellerini kurularken bana bakıyor kaçamak,
Görmediğimi sanıyor sevgili tilkilerini.

Onu görmediğimi sanıyor.

Halbuki
Kaçamak,
Birbir kestim,
Tilkilerinin kuyruklarını.

Sevgisinin kuyrukları,
Uzun kışların sıcaklığı,
Kısa yazların serinliği,
Yüreğimde.

Ece o.
Bilmeden şiir yazdığım,
Çocuksuzluğum.

Tilkim, kürküm, sıcaklığım.

Eceabat/07.10.2008

16 Ekim 2008 Perşembe

bayrak

bayrağımı seviyorum.
ayına yıldızına, al rengine aşığım.
ölen genç çocukların boşu boşuna, pisi pisine ölmediklerine inanmak istiyorum.

hiç bir ırkçı gaye gütmeden,
evimin direğine astığım bayrağımı buraya da koyuyorum.
bu topraklara aşık, fikri hür vicdanı hür, kendini bu ülkeye ait hisseden herkesin bayrağını.

4 Ekim 2008 Cumartesi

yeter artık!

canlar gidiyor.
anneler, babalar, dayılar amcalar gidiyor bu savaşta.
her kim ne biliyorsa, her kim nasıl durduracaksa bu ateşi.
durdursun.
yetti artık!
gözümdeki yaşlar kurumadan, yenilerine ağlıyorum.

15 asker, 23 terörist öldü diyor haberler.
ben sayıyı, sayıyla hesaplamak istemiyorum.

onlar evlatlarım.
sayıyla ayıramam.
ölüyorlar.
namussuz bir savaşta.

yeter artık.
amına koduklarım!
yeter artık.
her ne biliyorsanız yapın,
bu çocukları öldürmeyin.

çocukları öldürmeyin.

27 Eylül 2008 Cumartesi

debriyaj teli

109 bin km boyunca basa basa anasını sikmişiz debriyaj telinin.
tel tel olmuş. muş.
söyleyenin yalancısıyım. yoksa kendi yalanımı harbi harbi, -mişli, -muşlu demez söylerim.
alet edavat olunca son sözü ustalar söyler. ustalar ne derse o olmaz ama, işin düşerse ne derlerse o olur. demekki, tartışmayacağız. Ustalarla.

allah korudu dersek abatır mıyız? hayır.
bayır yukarı sarmışken çift yukarı gidiş şeridine, ortaya karışık bir otobüs çıkıncana debriyaja asılıp vitese yüklendim. ahanda ossaat debriyaj pedalı dibine kadar girdi. çıkmaz.
bu durumu onlarca kez yaşamadım. panikledim tabi.
ne demek debriyaj pedalı dibine kadar takılı kaldı?

hemen sağa çekip durdum.
telefonlar, telefonlar....
telefon kurtarmıyor seni ağam.
telefondaki sesler kurtarıyor.

her yer karanlık, TIRlar vızır vızır geçiyor.
ürkmedim harbiden. bu talihsizliğin amına koyayım dedim.
bıçak kınından çıkmış, kimden ürkecem? gelip bu kim diye koklayan orman canlısı bir mahluk mu bana korku verecek? çakal olur, kurt olur, kirpi olur....
hiç.

telefondaki seslerin tanıdığı seslerden bir ses geldi, beni kurtardı.
çanakkalede bir yerde bırak arabanı dediler. bırakmadım.
arabanın amına koyayım ama ben bu citroen kızıma kıyamam.

silkeleye, kalka, silkeleye kalka, ama ona hiç kızmadan eve kadar getirdim.
insanların kullandıkları nesnelerle mutlaka bir iletişimi olur diyenlerdenim.
bunun için gönlüm rahatça citroen kızımla bir bağımız var diyebilirim.

9 yıldır hiç yolda bırakmadı beni.

köfte akrabalarınız varsa, köpekten ve bir arabadan çok sıkı dostlar edinebiliyorsunuz.

bir de şu kıl bi tip gibi görünmek muabbetinden sıkıldım artık.
örnekle: debriyaj telini takan usta, debriyaj telini satan parçacı ortaktılar.
tel kısa kaldı. çünkü tam da araca uygun değildi. parçacı bunu biliyordu ama benden 65 YTL alacaktı. bunun için kritik zamanlarda kayboldu. ne zaman arayıp gerçek servise uygun parçayı sorayım desem, acele etmeyelim, ortalığı velveleye vermeyelim dedi. bakındı hele. citroen servisi kim isko kim? velveleymiş...

çok zaman harcadılar. terlediler. bir contayı öne alarak işi çözdüler.
tamirci, abi yolun uzun mu dedi. hayır kısa dedim.
neden diye ekledim. cevap vermedi.
üsteledim.

hayır orijinal olmadı da dedi.
ben orijinalci hastalardan değilim dedim.
tamam o zaman dedi.
güvenli olsun yeter dedim.
haaa güvenli dedi.

neden uzun yola gidecen mi diye sordun demedim bir daha.

kartını aldım. çileye son diye paramın son damlasına kadar içki alıp eve geldim.





15 Eylül 2008 Pazartesi

ibocan

almanyada yaşar.
türkiyeyi özler.
kadim dostum.

benim büyük bilader yusufcan, izin vermedi muhabbetimize. ibocanı görmüyorum var bir 5 yıl...
eğilmiş bükülmüş, artık hatıra olmaktan çıkmış yusufcan hikayelerine saygı duydu ibocan.
çay dediler çay verdim. kahve dediler elim arkada kalmadı.

ulen bu adam benim misafirim diyemedim yusufcana.
misafir umduğunu değil, bulduğunu yedi.

kaldı arada bir 5 yıl.

dar kesim, geniş kesim. kesim

şimdi Ece'den kimse bir şey anlamadı biliyorum. O anlamayanlar yok bu arada.
anlatmak niyetinde de değilim.
çünkü yaşıyorum. kendisine şiir yazdığım ender şahsiyetlerdendir.
Severim ben onu çok severim. Sırtına maaj yapmam ayrı.
Biraz önce, kendisine iki hikaye girişi anlattım. daha doğrusu iki hikaye başlangıcı.
Biri evimizin önüne bırakılmış Ford, diğeri internetten sipariş edilmiş kocaman teknenin evin önüne getirilişi..
yazar kesimi dedi bana.
aklımıza geliyor işte ne yapayım?

Ece, 2001'den beri sevgilim.
can dostum, yoldaşım.
en geniş kesim onun.
hikaye neki?

kafadan sakat

bu siteye girişte uyarıyorlar. burda terbiyesizlik var diye.
bu uyarıyı ben koydum.
sonra da silemedim.
nasıl kodum bilemiyorum.
bir satır çıkmıştı karşıma sanırım. okey demiştim.
alllahın gavuru nerden bilcek küfrü.
şimdi gerim gerim geriniyor google, ahana ben bunu kodum diye.

bir kafamı döndürsem ben senin...
o kutuyu işaretlemesem yarrağımı uyarırdı sizi o google.

bilin diye.
uyarı baştandı.
türkçe küfür dünyanın en iyi küfür dilidir. fatih terim hariç.
o bizim utancımızdır, küfür dilimiz değil.

gülayşe tadı

taşağa taşak demeyeceksem,
yeri geldiğinde elbette...
ne diyeceğim? testis mi?

taşak (ki, aslında taşşak şeklinde doldura doldura söylenmelidir.)
bir organımızdır ve küfür niteliği, aynen gol değeri kazanmayan futbol topu gibi bir şeydir.

zaten taşak, futbol topuna benzer de hani...

gülayşe tadı, bu organı asla söylememeniz gereken bir tattır.
konumuzla ilgisi yoktur, başlık gereği burdadır kendisi. Hatırladığımız için dua etsin yeter.
okuldan arkadaşımdır, severim ve asla söz ettirmem kendisine.

sureti önünde asla bu kelimeyi kullanmadım.
fazla dallandırıp, dallamalık yapmadan,
ufak ufak tüymece benden yanaca...

1 Eylül 2008 Pazartesi

Dünya Barış Günü

aynı zamanda Ramazan ayının da birinci günü.
kendimle şimdilik barıştım. yeni bir kavgaya kadar yazacağım.
barış günü boş geçmesin.

son dönemdekiler:
• aslan oğlum beni aradı. 45 dakka konuştuk. tadından yenmez dakkalardı.
• sevgili kardeşimle atlayıp ermenistan maçına gitsek ne güzel olurdu.
• aceto balsamico//bülent timurlenk galatasaray dergisi'nden ayrılmış, habertürk'e misafir olmuş. kaçırdım.
• gaziantep çok iyi.
• geçen sene eylülde yaptığım sardalya tuzlamasını çıkardım. sabahtan akşama uğraştım. 1 lt'lik kavanoz kadar ayıklayabildim. zormuş işçiliği. ancak deli bir lezzeti var. (hınzır kardeşim aziz, kulakların çınlasın)
• kayınvalde teröründen sıyrıldıktan sonra, sanki hayat daha bir canlandı.
• bu kasabaya iyice alıştım. delilik (tıbbi anlamda) burada hayli yüksek bir yüzdede. onun için mi acaba?
• kibir ve aşağılanma arasındaki seyahatimi noktalamak üzereyim. kibir: 1999'da tavan yapmıştı. aşağılanma ise 2006'da. kibrin cezasını kendimi aşağılayarak gidermek gibi bir iç serüven yaşadım.
normalleşme 2-3 yıl sürebiliyor.
• tanrı henüz tokat atmadı bu eylemlerime.
• içinden geldiği gibi konuşmak değil, gerektiğinde konuşmak gibi bir erdemi yeniden keşfetmek sanırım efes pilsen'e yaradı.
• bu yüzden oldukça büyük bir göbeğim var. bira göbeği diyorlar buna.
• irma şahane bir kız. bütün yaz dışardaydı. havalar biraz serinleyince ev kapısındaki tel kafese dayanıyor beni eve alın artık diye. şaha kalkıp iki patisiyle göğsüme yaslanıyor, burnuyla boynunum kuytusuna giriyor ve aaaah! ahhh! diye sesler çıkarıyor.
• bozo oğlan sırım gibi oldu. gece salıyorum. ancak bir süre koştuktan sonra o da eve geliyor. dün futbol takımının (evde duruyor bütün malzemeler) tekmeliklerinden ikisini yürüttü. buldum ama birinin lastiğini parçalamış. erkek köpek, haylaz ve oyuncu. bu kadar bağlı kalmaya gösterdiği sevgiye hayran kaldım. bozo irmadan çok önce bağlanmaya başladı çünkü.
• evin yanına kurduğumuz bahçeden çakır domatesleri alarak turşu kurdum. çakır domatesler bu filmde mavi gözlü değil. beyaza yakın, su yeşili olmaları gerekiyor. köylü buna çakır diyor. domatesin mavi gözlüsü yani.
• yarım saat sonra beşiktaş maçı başlayacak.
• bu sene ikinci kez beşiktaşı seyredeceğim. ilkinden bir şey anlamamıştım.
• gassaray'ı da anlamadım.
• fener deplasmanlarda kötü.

uzar gider...

9 Ağustos 2008 Cumartesi

açıklama

susmaya bir açıklama getirmek gerek diye düşündüm.
o yüzden.

bi kere burada yazdıklarım kesinlikle birer (iç) konuşmadır.
(dış) ile ilişkilendirilmemelidir.
yamuk, sarhoş (kibarca adlandırırsak esrik), hayali, alıngan ve gerçektirler.
tamamında elbette sorun vardır. itiraf etmenin bir aşağılamaya dönüştüğünü görerek,
bilinçle ve bilinçaltıyla yazılmışlardır. yazdıklarımın masum olup olmadığına dair değerlendirme yapmak konusunda sakatım. bilemiyorum.

bildiğim, artık susmam gerektiğidir.
çünkü artık cevapsızlıktan da yoruldum.

bu kadar yalnızlık susmam için yeterli diye düşünüyorum.

yazdıklarım, eylediğim hayat, monologlarımı aktarmak değildi aslında. öyle gibi göründü.
en az iki kişinin konuşmasını gerektiren  diyalog gerçekleşmedi. uno-dio-trio...

benim için hayat bir monoblok anlamsızlığa dönüştü.
yani tek gövdeli.

anneme sağken, kırklı yaşlara girdiğimi ve bana bi şey olduğunu söylemiştim.

o da bana bununla ilgili bir şeyler söylemişti. bende saklı kalsın.

kusura bakmayın, o kadar salak olmadan bu kadar salak olmak yorucu.
hadi eyvallah!




susuyorum

susuyorum.
ödünç alınmış hayatlardan bıktım.
benim aldığım, benden alınan...

sevgili aziz, abin geri dönmeyecek. kendiyle kavga ettiğinden değil.
bir kavgaya taraf olmadığından. tarafmış gibi algılanmasından.
-mış gibi olan davranış biçimlerinden rahatsız ve öyle kalacak.

sevgili oğlum, ahana malzeme bu. haykırsam da değişmeyecek, hönkürsem de...
bu siktirici labirentte benim yolum çıkmaza düştü.

benden bu kadar.
tek taraflı iletişimin diğer tarafına şimdilerde cevapsız çağrı diyorlar.

aynen öyle.

hakkaten sıkıldığım için, hakkaten öyle.
susuyorum.

6 Ağustos 2008 Çarşamba

bilader oglum

bir süre sonra hepsi senin dışında gelişiyordur.
annem söylemişti.
bu nasıl kahredici bir itilmişliktir ve ben ne yaptım sahiden?
anamın dediği şu: tüm oğullar kendilerinin yoluna gider.
iyi de anacım ben ana değilim ki... ben babayım.
en iyisi kapanenzi.
saklanenzi.


4 Ağustos 2008 Pazartesi

babam ve ben

Çok Baba bir Hikaye
ya da japon kalesi’nin devamı.

Bu hikayenin duvardaki resimle kalmayacağını biliyordum.

-Gece hepinizi bizden aldı baba.

-Al şu mendili burnunu sil oğlum.

Verdiği mendili aldım, burnumu sildim. Ağlamaktan ağzım burnum karışmıştı ya. Annemin yıkadığı mendil, yatak odasındaki çekmecelerde türlü sabunla ehlileştirilmiş. Ben yetişkin olduktan sonra, babam ilk kez bu mendili veriyordu burnumu silmem için. Demekki mendil artık bir miras, bildiğimiz kağıt mendillerden öte. Katlayıp ceplerine koyuyor babalar. Ne kadar eski.

-Mendilimi geri ver.

Geri verdim.
Babamın, mendili, işini gördükten sonra özenle katladığını ve arka cebine koyduğunu görmüştüm. Şimdide özenle, kat yerinin tersine katladı mendili.
Babam daha bir farklı artık. Gördüğümü gördü;
- Bir daha ağlarsan diye aldım. Sümüklerinle karşılaşma diye katladım.
- Ya bir daha ağlarsam?
- Diğer tarafına katlarım mendili. (şefkat)

-Bana kendini anlat Mehmet Sezai.
-Sen kendini bensiz anlat oğlum.

“kimimiz en sevdiği yemekleri yaptık
kimimiz en sevdiği kokuyu sürdük
kimimiz “en” severek
kimimiz mendili en ve en çok ıslatarak
bilinmez bir ufka bakarak
bekledik.
terleyen avuçlarımızı ve gözyaşlarımızı silerek ve ağaç yapraklarına
habersiz öten kuşlara ve
habersiz karıncalara
bakarak
bekledik…”

565

soldaki yeşil bantta bu rakam yazıyor.
silemedim.
vardır bir çaresi.
ben bilemedim.
amına koyum.

bayrak

Kordonun Akordiyonu
Babamın aşkına merakla…

Bir gece yarısı, beyaz gömleğinin yakasındaki rujla eve getirdi aşkını babam.

Hayal meyal hatırlıyorum. Yaş ayrımızı gözetmez, paylaşırdı annem bizimle. Ortanca abim (benden büyüktü ve daha iyi anlayabiliyordu) ve benle…
Benim anlamayacağımı düşünmüş annem.

İşe bakın hala hatırlıyorum.

Annem de hemen yıkamış babamın gömleğini.
Sanırsınız yıkamasa görecektim…. Elbette öyle değil.
Bir kere annem, yaşıtları gibi bu tarz hadiseleri uzatmak istemez.
Ele geçirilmiş bir gemide olmayı hangi kaptan ister (annem ele geçirilmiş olduğunu düşünmüyordur),
bir de tepesinde rujlu korsan bayrağı sallanacak.
Benim ki de laf…

Annemin bana anlattığına göre, en yakın zamanda sormuş babama “Sezai Bey o neydi?” diye…
Babam, “iş yemeğine gittik Nevzat beylerle” demiş.
O kadar.

Yıllar geçti. Kazık kadar adam oldum.
Bir aşk yorgunluğunda, tekrar karşılaştım babamın ruj lekesiyle. Sevgili karım (o zamanki)
Akrabamın annesi vasıtasıyla.
Babamı tanır. Kendi halinde bir adamdır babam.
Sonra anlatırım uzun uzun…

renk 4

Rektör, silahla yakalanan bir öğrenciyi korumakla yeterince yasadışı olduğuna, en çok da diyetini ödediğine inanarak iyi günler hocam dedi.

renk3

Rengim insanmış.
önceki 1-2'deki yani, bukalemun.
eleman (ben) renk ve rengim üzerine, renk değiştirme üzerine gidip gelmiş.
oldu mu şimdi?
durup dururken açıklamak.

dahası var:

Buyrun hocam dedi, Rengim’in babası.
Kızınız, bu okulda barınamaz artık hocam dedi rektör. Barınırsa… dedi Cumhuriyet çocuğu.
Rektörün hem zamanı yoktu, hem de enstitülünün yaptığı iyiliğin üzerinden çok zaman geçmişti. Polise bildirmek
zorundayım o zaman dedi. Küçük kardeşi polis olan eski voleybolcu, marangoz, demirci, eğitimci ve Rengim’in babası diğer koluna baktı.
Verdi gönül rızasıyla. Bir kolum Cumhuriyete diğeri canıma.
Peki dedi. Odadan çıkarken şöyle bir döndü, son sözü söylemeden çıkmak, bütün bir kuşağa haksızlıktı. Hocam dedi, şimdi her ne oluyorsa, bize öğretilen gibi değil…
Yardımlarınız için teşekkür ederim yine de.

renk 2

Masanın üzerindeyim. Çay bardağının yanında.
Kaşık yüzünden farkedilmiyorum belki de.
Rengim çayı çok sever. Bardağı uzun uzun seyreder.
Soğumasına izin vermez çayın.
Şimdiye kadar kaşığa baktığını görmedim.
Beni bu yüzden göremedi.
Ben kaşık rengiyim şimdi.

renk

Rengim için özür dilerim.

Yanlış anlamayın. Rengim, benim sahibim.
Yoksa benim rengim yok.
Var aslında bir rengim, ama bizim Rengim değil…
Yine de Rengim’i üzdüğüm için özür dilerim.

Rengim için de özür dilerim. Çünkü bu benim asıl rengim değil.

problemi çözdüm

nah çözdüm. yok öyle dava.
bu amına kodumun başlık dünyasında öyle gerektiği için öyleydi başlık.
ilgi çekmek için.
başlıkla nah çözersin problemi.
- dayı!
- ne var!
- problemi söylemedin.
- haklısın bilader, problemi söylemedim.

1 Ağustos 2008 Cuma

arada bir

tebdili mekanda ferahlık vardır.
bundan sonraki mekanda var mıdır özlenen?

28 Temmuz 2008 Pazartesi

aziz3

ipler kimin elinde bilemem.
ipin altındaki kukla olmaya itiraz ederken, sevgili aziz'e fazla yüklenmişim.
zor zamanlar geçerken zor, geçtikten sonra acı hatıralar olur.
hasan hüseyin buna "acıyı bal eyledik" demişti.
insana ait dirence inanmak, inattan yana olmak lazım.

yoksa acıdan bal, koruktan helva olur mu?
ilki alevi şairin, ikincisi annemin en ünlü sabır cümlesi.

kardeşim, kusura bakma afra tafra degil ama azıcık safra kaçtı senden yana.
özür dilerim.

26 Temmuz 2008 Cumartesi

aziz 2

bu lafları ettiğim,
sitem ettiğim için beni aramazsan,
bil ki fenerin oynadığı ilk basketbol maçındaki pota direği kıçına girsin.

aziz

eğer senin hayatını çocukluk yönetmeseydi,
inan olsun aziz bilader sana fena ilenirdim.

ikimiz de aynı  kavrukluk içinde debelenirken,
beni büyük sanıp gösterdiğin ilgisizliğe sitem ederim.

ağzına bakıp söz dilendiklerinde,
umarım aynı sitemi bir başkasına etmezsin.

eşşek herif seni.

92

gün ağarır...
hayat...
falan filan derken,
aslında dilimin altındaki baklayı çıkarmadığımı,
son derece sıradan sözcükler kullandığımı,
şiir akışı gibi birbirine eklenen bu sözcüklerin bütün
duygusu yaratmadığını, sözcük-sezercik  naifliği yarattığını farkediyordum.

haa  birbirine çarptırılmış sözcüklerle daha anlamlı bir hayranlık yaratma çabam da olmadı.
öyle olsa oyuncu olmak isteyerek başladığım hayatım, montaj asistanı, yönetmen asistanı, yönetmen, metin yazarı, reklam yazarı, kreatif direktör, kendi işinin sahibi ve hiç aklımda olmayan bir şekilde grafiker olmaya yönlenmezdi. oyunculuk dışında sayılan bütün mesleklerde kendi sözcükleriniz ve cümleleriniz olmak zorundaydı. adamlar buna para veriyordu. söyleyene değil, söyletene bak. seyirci asla söyletene değil, söyleyene bakar.

92 kilo olmuşum. bu kadar şişkinlik yeter dedim kendi kendime.
göbeğim büyüdü de, büyüdü. önceleri işerken göremiyordum küçük turgutu.

daha sonra büyüyen bu göbek yüzünden, ağzıma giren lokmaların büyük bir kısmını da üstüme/gömleğime/tişörtüme dökmeye başladım. küçük turgutla aramdaki bağı artık unutmuş bir haldeydim.artık pis-pasaklı ve kopmuşum...

son bir hamle peşindeyim.
bir araya geldiklerinde anlam yaratan sözcüklerle,
(yazarken acı çeksem de) okurken de aynı acıyı çektiren bir roman.

bu kez ne biliyorsam, ne hissediyorsam kendi cümlelerim yanısıra bir başka disiplinle yazacağım.

matematik ve geometri yol gösterenim olsun.

okuyanlara da selam...



14 Temmuz 2008 Pazartesi

bir önceki yazıdaki eksikler

mesela şeyleri unutmuşum.
belgesellerdeki konuşamayan canlıların görüntülerini.
geyikleri, kedileri, su samurlarını, penguenleri ve ayıları...
şimdi ekledim.

ihanetsizlikleri babından bir hatırlamayla.
siz hiç eşine ihanet etmeyen bir tilki gördünüz mü?
bütün tilkiler eşlerine ihanet eder.

bu kadar bilinçle ihanet etmemiştim.

bu başlığı neden yazdım allah kahretsin.
gel şimdi altını doldur.
sıç yani...

ihanet.
çok severim mesela.
ihanet insanı insan yapar.
gerçekten.
insanın doğası ihanete açıktır.
ayrıca ihanet doğadaki bir kavram değil, zihinlerdeki kavramdır.
suç ortağı ise ahlak'tır.

uygarlık terbiye etmeye çalışırken bu ilkel güdüyü,
bir fırsatını bulup (hatta toplumsal kasta yakışır mazeretler üretip) düzüşen cinslere
ihanet tanımı yakışır mı?
yakışmaz!

o zaman, ister bok konservesi atsın, ister kem gözlerden kapatsın kadını bu ilkel içgüdü.
erkek kadını seçer, kadın da erkeği.

yatak odası mahrem.
oldu mu?





alaçatı mavisi, gökyüzü hüznü...


ne kadar köfte bir başlık. kesinlikle benim zihnimden çıktı ve kesinlikle köfte.
biraz kafa yapayım dedimdi. ama yiyorlar işte. hayatın anlamı kalmayınca, sözcüklerin içi boşalıyor ya da yanlış ellere düşerek boşaltılıyor.
lacivert perçemlere asılı ömrümün, turuncu bekleyişi gibi...
ne kadar baba cümle dimi?
içi?
yok.
dışı?
var.

not'ilyano:
foto, ado bilader tarafından alaçatı'da çekildi.
(lacivert) percem değil, pencere. (turuncu) bekleyiş değil, şort.
renk ilgisini kuranlar içindi bu salak açıklama.salaklık baki değil, kimi zaman ayna. aynalama, ayna tutma.
haaa, gözümdeki kapak ne ola?



27 Haziran 2008 Cuma

geldim, gördüm, yenildim

aslında başka bir sonuç beklemiyordum doğrusu.
gelip, görüp yenmek için başka hasletlerin olduğunu bilmiyor muydum sanki?

ailemin toplamda üçüncü, tek baba bazında ikinci küçük evladıyım.

gücüm yokmuş.
keşke, abimle paylaştığım o odada, divana uzanıp yerdeki romanları okumasaydım.

hem kalbim yumuşadı hem de toz alerjim hayat boyu devam etti.

herkesi dinleme-anlama konusunda master diplomam var ama hiç bir kurum bunu kabul etmiyor.
küçük çamlık ve 3 numara fişek gözüme daha dost görünüyor.

bakalım nolcek?

bırakalı çok oluyor

sigarayı, içkiyi değil.

hayatı.

umarım biter

umarım biterim.
ya da diyorum, şu sana ait olmayan dünyada,
git sana ait olmayan av tüfeğini al.

sana ait olmayan (olmasına da gerek olmayan) küçük çamlık dibine git.
miğfer dibi savaşlarının mağlubu say kendini.

3 numara tüfek fişeğin var evin olmayan evinde.
tetiğe bağla bir ip. çek ipi, tam da boğazına koy namlu alsın canını.

ne geleceğine inandığın kanserle savaşırsın böylece,
ne de kendinle...

seni sevmediklerini anladığında ne yaparsın?

hiç.
aslında seni sevdiklerini söyleyip sana sirk maymunu muamelesi yapanlara ne dersin?
hiç.
daha önce kendi yaptıklarına sayarsın.
sonra sen ne olursun iskender?
hiç.
sen hiç olursan, ne yaparsın iskender?

kahramanlar camii sokağıdır başlık resmi

bu sokakta çekilmiş bir resmimdir. binyıllar sonra bu fotoğrafın çekildiği sokağa (hatta tam fotonun çekildiği yere) götürdüğümde 1989 doğumlu oğlumu, yüzünü başını ekşitmiş, ne işimiz var burda mealli hareketlerde bulunmuş idi.
bu, benim danayla bir haftalık izmir serüveninin (ille grafiker olacam diyerek babasını kazıkladığı sene) kısa bir durağı idi.

benim dananın böyle bir mahalle-sokak, deneyimi olamayacağı gibi bir daha da,
yaşayan son sokak sakini Perihan Teyzeyi (ki, Cem Akgün'ün annesidir tanıyana)
göremeyecektir ömründe.

bazı tren tarifeleri tektir. tek kalkış vardır.
bazı sinema seanslarının 3-5-7-9-11 olduğunu sananlara duyurulur.

burası bizim evimiz değil dedim irma'ya

evet öyle dedim.
örgütlü bir kalkışma sonucu böyle dedim: kalk kızım evin içinden burası bizim evimiz değil.
sonra da, gel kızım benim olduğum senin evin değilse neresi deyip, binbir emekle temizlenmiş eve soktum kızımı. sonra da tekrar çık dışarı dedim. korkudan.

neden?
bende saklı kalsın.
47 yaşındayım ve hala gidecek evim yok.
ulen senin gidecek evin yok! var ya... ondan.

boynuz kulağı geçsin, bu tür sahalarımızda görmek istemediğimiz eylemler olmasın.

neden, ben de saklı kalmasın: 1 yıldır yapılmayan temizlik yapıldı evde. eşin yeğeninin köpek kılı alerjisi nedeniyle kızım irma evden dışarı atıldı. benim oğlum tam da bu nedenle muzdaripken köpek kılından, kendi babasına duyduğu öfke nedeniyle bir türlü frekans tutturamadığımız Petek'in köpeği bu alerji işini çözmüştü. oğlum bilader, sunny ile altalta üstüste güreşmiş, kimi zaman aksırsa da, sonuç olumlu olmuştu. arabanın arka koltuğunda güneş gelen yere göre birbirlerini itecek kadar birliktelik sağlanmış, hapşırık ve tıkanmaya karşı büyük bir direnç sağlanmış idi.
canandan önce can varmış. bir de anlayışsızlık.

böyle salak geldim, salak gidecem.
olsun.

13 Mayıs 2008 Salı

zeytine devamla

annemin ve abimin (elbette ondan öğrendiğiyle) "ana kucağı"nda kalmam için öne sürdüğü gerekçeler, "sen bu maçı oynama al sana şu kadar puan" şiarıyla eşit gibi...

olan nedir peki?

bu şiara itiraz edip, yeni sözcükler öğrenme cezası.

yeni sözcükler, yeni aşklar, yeni milliyetler, yeni bir tarih...

bu yeni kavramlara devlet de itiraz ediyor.

n'olcak peki bu vaziyet, nereye kadar?
ailenin senin için uygun gördüğüne itiraz et, devletim diyen bürokrasiye itiraz et....

yalnızlığın dikalası bu durumda benim masumiyetimi kim koruyacak?

aidiyet duygumun onarılması için kime dilekçe vereceğim?




9 Mayıs 2008 Cuma

zeytin

bu sene, çok yağmur yağdı. zeytin ağaçları çok memnun.
hepsi yeni sürgün verdi. hepsinde tomurcuklar açtı. ancak çiçeğe durmadılar hala. endişe içindeyim. şu aralar hava soğudu. zeytin ağaçlarını ısıtmam mümkün değil. hayat berdevam...

acaba, beyhude bir çaba içindemiyim hayata tutunmak için...
bırakayım mı?
uçurtmayı.

iki gün önce izmir' gittim. gittiğim gün, kalorifer peteğinden biri yaşlılıktan koyvermiş suları.
parkeler su aldığından kalkmış acık. Ziya Usta dışındakine gitme dedi alttaki nalbur.
tapa takıp kalorifer borularına, beni özgür bıraktı.

evler, eşyalar, anneler, babalar, annem, babam çağırıyor.
Gel bizi yalnız bırakma diyor.

Gidişata fren yapacak halim yok.
Gidiyorum ufka doğru frensiz.

bu kadar yalnız, bu kadar annemin-teoman abimin yıllarca önce yenilmemi istediği gibi...
demek böyle oluyormuş....


hayat

Bu yazıları iki kardeşim okuyor. kim onlar biliyorum. eh işte, ben de onlara yazıyorum.
biri sahiden kardeşim, diğeri oğlum.

Bi'kere eceabatspor şampiyon oluyor. herşeye rağmen.
Biraz önce kulüp başkanıyla görüştüm. iletişim ne ki abi, dedi.

hiç bi şey. demedim tabi.
yaşasın yenilik! yaşasın yeni fikirler!

Çok şey öğrendim bu kasabada. dün kasabaya giriş tabelasını değiştirmişler.
4800 yazıyordu eskisinde. yenisi 5500.
güzel olmuş yeni yazı. daha bir net, daha bir okunur.

yazanlara helal olsun.

7 Nisan 2008 Pazartesi

eşofmanlar


yeniden hayata dönelim...
tekstilci dostum, bir kelam üzerine en alasından eşofman yaptı bizim 2. amatör kümedeki
sevgili takımımıza.
birini üzerime geçirip, kendi kendime poz verdim.
hayırlı olsun.

30 Mart 2008 Pazar

sahibini bulan mektup

Sikindirik heriflerin/kadınların ağız kokusunu çekerek,
Hayatta kalmak için üç-beş kuruş para kazanıyoruz.
Bu biz, anneni ve beni kapsamaktadır.
Oynamak istediğin/oynadığın oyun her neyse, bize zarar veriyor.
Çünkü kazandığımız her kuruş, alın terimizle ve emeğimizle.
Çok değerli. Ancak oğlumuz sözkonusu olunca kuruşların liraların değeri yok.
Bu işi ana babanın ayrılmış olması mevzuundan çıkarmak gerek artık.
Aklını başına topla.
Hatıralar/anılar nasıl eskirse, ana babalar da eskir ve bir süre sonra mezar taşına dönebilir.
Mezar taşına bakar ve yanında getirmeyi akıl edersen, su dökersin onlara.
Toprak olmuşlardır ve sana sadece anılarını hatırlatırlar.
Hayat, olmuş olanla değil, olacak olanla ilgilenir.
Olmuş olana tarih, olacak olana gelecek denir.
Gelecek sensen, biz geçmiş olanızdır.
Benim için, bizimle oynadığın son oyun bu olsun.
Yoksa baban, senin tabirinle yalan olur!

Beni anladın mı şımarık herif?

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...