bir önce dil tutmuyor demiştim.
açayım: aynı dili, türkçeyi konuşuyor olmamıza rağmen sanki yabancı bir dil konuşuyormuşum gibi
tepkiler alıyorum karşımdaki insanlardan. şimdi kalkıp bu 'tepki' sözcüğünü neyin yerine koyduğumu da anlatmalıyım galiba... anlatmayım, kelimeyi yanlış seçtiğimi kabul edip düzelteyim: lütfen ilk cümleyi 'tepkiler' yerine 'izlenimler' koyarak okuyunuz.
anaaaa, bu yazının içinden de çıkamayacağım.
nick cave dinliyor olmam bir sebep sayılabilir mi?
25 Kasım 2008 Salı
23 Kasım 2008 Pazar
19 Kasım 2008 Çarşamba
dertleşme -1-
çok fazla şey istemedim hayattan.
46 yaşındayım ama bir türlü büyüyemedim.
itiraz ederken bir çocuk haylazlığındayım hep.
belki de bu yüzden; değiştirmek, dönüştürmek isterken, araştırır-soruşturur ve ileri gitmek isterken
yanımdakilerle bağım koptu. hala kopuk.
1981'den beri mahallemden, 'benim' dediğim yerden uzaktayım.
Dönsem de durum değişmeyecek. aradaki yıllar asla beni bir daha mahallenin üyesi yapmaz.
önce dedem, sonra anneannem, sonrasında babam ve annem öldü.
doğuranları doğuranlar gitti önce, sonra da benimkiler. referans noktamı kaybettim.
Çok hüzünlü bir hikayesi var ailemin her iki tarafını oluşturan büyükleri hakkında.
bu hüzünlü hikayeden kendini kurtaranlar, (ki, abilerimdir) bunu çok derine inmeyerek başardılar.
ben başaramadım.
hayal ve gerçek üzerinde bir denge tutturamadım.
sonuç olarak hasbelkader burdayım.
duygu olarak.
temas ettiğim, neden böyle yaptı diyecek bütün insanların haklı
olduğunu, hepsini çok sevdiğimi, çabalarını ve sevgilerini görmediğini söyleyemem.
ele avuca sığmamak beni tanımlamaz.
aksine çok kolay ele avuca sığacak ve bundan kolayca sıkılacak bir yapıda olduğumu bilirler.
kolay bir şekilde, kendine ait bir kale inşa edecekken,
kalelerin korumasını reddetmek nasıl bir travma sonucudur acaba?
her sesi duyup yetişme çabası mı, her sese kulak verip kendi acılarını unutma çabası mı?
bunu anlıyorum. ne kendine yar oluyorsun ne başkasına.
boynuz kulağı geçer demişler. belki de bu yüzden rol modelini gözleyen oğlum,
kendine göre en iyi çözümü üretmiş görünüyor. evden çıkmamak.
korunması kalkmış (ailesi parçalanmış) bir birey olarak,
bu vahşi dünyaya çıkmak istemiyor. iletişimin (internet) yaygın olduğu bir dünyada,
kendine bir adacık oluşturmaya çalışıyor.
dertleşme devam edecek....
46 yaşındayım ama bir türlü büyüyemedim.
itiraz ederken bir çocuk haylazlığındayım hep.
belki de bu yüzden; değiştirmek, dönüştürmek isterken, araştırır-soruşturur ve ileri gitmek isterken
yanımdakilerle bağım koptu. hala kopuk.
1981'den beri mahallemden, 'benim' dediğim yerden uzaktayım.
Dönsem de durum değişmeyecek. aradaki yıllar asla beni bir daha mahallenin üyesi yapmaz.
önce dedem, sonra anneannem, sonrasında babam ve annem öldü.
doğuranları doğuranlar gitti önce, sonra da benimkiler. referans noktamı kaybettim.
Çok hüzünlü bir hikayesi var ailemin her iki tarafını oluşturan büyükleri hakkında.
bu hüzünlü hikayeden kendini kurtaranlar, (ki, abilerimdir) bunu çok derine inmeyerek başardılar.
ben başaramadım.
hayal ve gerçek üzerinde bir denge tutturamadım.
sonuç olarak hasbelkader burdayım.
duygu olarak.
temas ettiğim, neden böyle yaptı diyecek bütün insanların haklı
olduğunu, hepsini çok sevdiğimi, çabalarını ve sevgilerini görmediğini söyleyemem.
ele avuca sığmamak beni tanımlamaz.
aksine çok kolay ele avuca sığacak ve bundan kolayca sıkılacak bir yapıda olduğumu bilirler.
kolay bir şekilde, kendine ait bir kale inşa edecekken,
kalelerin korumasını reddetmek nasıl bir travma sonucudur acaba?
her sesi duyup yetişme çabası mı, her sese kulak verip kendi acılarını unutma çabası mı?
bunu anlıyorum. ne kendine yar oluyorsun ne başkasına.
boynuz kulağı geçer demişler. belki de bu yüzden rol modelini gözleyen oğlum,
kendine göre en iyi çözümü üretmiş görünüyor. evden çıkmamak.
korunması kalkmış (ailesi parçalanmış) bir birey olarak,
bu vahşi dünyaya çıkmak istemiyor. iletişimin (internet) yaygın olduğu bir dünyada,
kendine bir adacık oluşturmaya çalışıyor.
dertleşme devam edecek....
15 Kasım 2008 Cumartesi
vazgeçtim
kardeşim gelmiyor. uzaksın diyor.
oğlum gelmiyor, sen beni bıraktın gittin diyor.
bu hayat itibariyle elimden gelen bu.
gerisi çok ağrıma gitti doğrusu.
oğlum gelmiyor, sen beni bıraktın gittin diyor.
bu hayat itibariyle elimden gelen bu.
gerisi çok ağrıma gitti doğrusu.
9 Kasım 2008 Pazar
ne şanslı bir şiir objesi kendisi
Sadece senin için.
Sadece seni için vazgeçerim delilikten.
Sadece senin için vazgeçerim.
Ece.
Sen ki, annem, toprağım ve ölümümsün.
Ölümden doğan eşimsin.
Güzel bakanım,
Gözlerine söz geçiremediğim,
Teslim olanımsın.
Adını bilmeden şiir yazdığım,
Adını bildikten sonra,
Deliler gibi şiir yazdığımsın.
Masumiyetimsin.
Son durağımsın.
Helalimsin.
Sırtımı yere getirmeyensin.
Sevgine kırmızı halılar serdiğimsin.
Aşkımsın.
Kıskanılan.
Boynumu uzattığım,
Kıldan ince kılıçtan keskince.
Teslimiyetimsin Ece.
Bilerek.
Aşkolsun.
03.11.2008/eceabat
Sadece seni için vazgeçerim delilikten.
Sadece senin için vazgeçerim.
Ece.
Sen ki, annem, toprağım ve ölümümsün.
Ölümden doğan eşimsin.
Güzel bakanım,
Gözlerine söz geçiremediğim,
Teslim olanımsın.
Adını bilmeden şiir yazdığım,
Adını bildikten sonra,
Deliler gibi şiir yazdığımsın.
Masumiyetimsin.
Son durağımsın.
Helalimsin.
Sırtımı yere getirmeyensin.
Sevgine kırmızı halılar serdiğimsin.
Aşkımsın.
Kıskanılan.
Boynumu uzattığım,
Kıldan ince kılıçtan keskince.
Teslimiyetimsin Ece.
Bilerek.
Aşkolsun.
03.11.2008/eceabat
karton ve emanet
eskiden, çok eskiden küçükler büyüklerin ayakkabılarını giyerdi.
çünkü büyükler büyür, ayakkabıları küçülürdü. küçülen ve eskimemiş ayakkabılar da küçüklerin olurdu.
tek çocuklu aileler için olası bir durum değil tabi.
ben, benden bir hayli büyük abilerimin ayakkabılarını giydim elbette. yoksa bu yazıyı neden yazayım?
ancak şöyle ara durumlar olur. büyümüş abinizin ayakkabısı tam olmaz ayağınıza.
bildiniz. o zaman karton konur ayakkabının altına.
bu yüzden belki de, kösele tabanlı ayakkabı giymem ben.
o yüzden ayakkabı almayı severim.
aldığım ayakkabılar, bana dayatılan (zorunlu) modellerden farklıdır hep. Elastik tabanlıdırlar.
Emanet olayı da şudur: aynen büyüyen abilerin bazı ceketleri (seneye de giysin diye hep büyük alınırdı o tür şeyler), size ceket olarak geri döner. Terzi düzeltmemişse, o ceketi aynen giyersiniz. üstünüze bol gelir, rengini seçmemişinizdir. üstünüzde emaneten durur. Emanetçiden alınmış gibi. Bazen en büyük abiniz şöyle bir espri yapar: ooo rahmetli epey kiloluymuş...
anladınız mı, meseleyi? devam edeyim mi?
işte o gün bugündür etnik müzik dinler, ezik ezik dolaşır, hakarete uğramış halklarla yakınlık hissederim.
yarın 10 kasım. abimden arta kalan küçülmüş ve karton konmuş ayakkabının benzeri bir ayakkabıyla,
(kahverengi ve hasır örgülü) Ulu Önder'in büstüne çelenk koyacağım.
Annesi sevgili oğlum için, onunla daha çok sohbet etmelisin demişti.
Kelime sayım senden daha çok oğlum, üstelik kelimeleri boşu boşuna kullanmadığıma inanıyorum.
anlamlı cümleler kurarken hepsinin içinde bir oğul hasreti var.
ne yapalım sana da bu düşmüş olmalı allah affetsin.
çünkü büyükler büyür, ayakkabıları küçülürdü. küçülen ve eskimemiş ayakkabılar da küçüklerin olurdu.
tek çocuklu aileler için olası bir durum değil tabi.
ben, benden bir hayli büyük abilerimin ayakkabılarını giydim elbette. yoksa bu yazıyı neden yazayım?
ancak şöyle ara durumlar olur. büyümüş abinizin ayakkabısı tam olmaz ayağınıza.
bildiniz. o zaman karton konur ayakkabının altına.
bu yüzden belki de, kösele tabanlı ayakkabı giymem ben.
o yüzden ayakkabı almayı severim.
aldığım ayakkabılar, bana dayatılan (zorunlu) modellerden farklıdır hep. Elastik tabanlıdırlar.
Emanet olayı da şudur: aynen büyüyen abilerin bazı ceketleri (seneye de giysin diye hep büyük alınırdı o tür şeyler), size ceket olarak geri döner. Terzi düzeltmemişse, o ceketi aynen giyersiniz. üstünüze bol gelir, rengini seçmemişinizdir. üstünüzde emaneten durur. Emanetçiden alınmış gibi. Bazen en büyük abiniz şöyle bir espri yapar: ooo rahmetli epey kiloluymuş...
anladınız mı, meseleyi? devam edeyim mi?
işte o gün bugündür etnik müzik dinler, ezik ezik dolaşır, hakarete uğramış halklarla yakınlık hissederim.
yarın 10 kasım. abimden arta kalan küçülmüş ve karton konmuş ayakkabının benzeri bir ayakkabıyla,
(kahverengi ve hasır örgülü) Ulu Önder'in büstüne çelenk koyacağım.
Annesi sevgili oğlum için, onunla daha çok sohbet etmelisin demişti.
Kelime sayım senden daha çok oğlum, üstelik kelimeleri boşu boşuna kullanmadığıma inanıyorum.
anlamlı cümleler kurarken hepsinin içinde bir oğul hasreti var.
ne yapalım sana da bu düşmüş olmalı allah affetsin.
3 Kasım 2008 Pazartesi
hastayım çok fena!
bu sene ikinci kez yakaladı beni bu hastalık.
ki, ben hasta olmamakla ve hiçbir şekilde bir ilaç kullanmamakla övünürdüm.
ilk önce günde bir aspirin, 1/2 tablet tansiyon ilacıyla tanıştım.
şimdi de gençliğimin Ankara'sının kirli hava yoluyla tetiklediği farenjit...
çanakkale hala kötü kömür yakıyor. bir de maçın oynandığı stad maşallah,
kara kışa taş çatlatır bu havada. eh annem yokki uyarsın 'evladım o gömlekle gitme, yanına bir kazak al' diye. hoş ecesi, ceketini unutmuşun dedi ama... eşşeklik bende.
el kızı dedim dinlemedim kadını.
haaa karşı takımın amına koydu bizim çocuklar. bizim maçtan önce gidip izlemiştim karşı takımın maçını.
iri yarı, kalıplı, nah deve gibiydiler. eyvah demiştim maçtan önce, "aman kuzuuuuum şeytan sike bunnarrr."
devede de boy var demişti tanıdıklar. dk 1. 1-0 öne geçtik. hakkaten deve tipi gol yediler. develerin hepsininin üstünden geçen 1.70'lik kaptanımız, defansı birbirine çaptırıp kafayla kaleye itekleyiverdi topu.
www.eceabatspor.org sitemiz.
aziz ben sana bi şey demiyom artık.
ya aradığım numara artık senin değil ya da numara doğru ama artık sen değilsin.
hangisi?
bu meret telefonlarda cevapsız arama gösteriliyor.
hani iki el kanda olsa falan filan, sonrasında bakılabilir.
ki, ben hasta olmamakla ve hiçbir şekilde bir ilaç kullanmamakla övünürdüm.
ilk önce günde bir aspirin, 1/2 tablet tansiyon ilacıyla tanıştım.
şimdi de gençliğimin Ankara'sının kirli hava yoluyla tetiklediği farenjit...
çanakkale hala kötü kömür yakıyor. bir de maçın oynandığı stad maşallah,
kara kışa taş çatlatır bu havada. eh annem yokki uyarsın 'evladım o gömlekle gitme, yanına bir kazak al' diye. hoş ecesi, ceketini unutmuşun dedi ama... eşşeklik bende.
el kızı dedim dinlemedim kadını.
haaa karşı takımın amına koydu bizim çocuklar. bizim maçtan önce gidip izlemiştim karşı takımın maçını.
iri yarı, kalıplı, nah deve gibiydiler. eyvah demiştim maçtan önce, "aman kuzuuuuum şeytan sike bunnarrr."
devede de boy var demişti tanıdıklar. dk 1. 1-0 öne geçtik. hakkaten deve tipi gol yediler. develerin hepsininin üstünden geçen 1.70'lik kaptanımız, defansı birbirine çaptırıp kafayla kaleye itekleyiverdi topu.
www.eceabatspor.org sitemiz.
aziz ben sana bi şey demiyom artık.
ya aradığım numara artık senin değil ya da numara doğru ama artık sen değilsin.
hangisi?
bu meret telefonlarda cevapsız arama gösteriliyor.
hani iki el kanda olsa falan filan, sonrasında bakılabilir.
ece'ye şiir
Ece.
O.
Sevgisi taşkındır sel gibi,
Dokunmaz kimseye tutkusu,
Kum gibi.
İşte şimdi, bulaşık yıkıyor ben burda yazarken,
Kimbilir ne sevgili tilkiler vardır kafasında,
Ellerini kurularken bana bakıyor kaçamak,
Görmediğimi sanıyor sevgili tilkilerini.
Onu görmediğimi sanıyor.
Halbuki
Kaçamak,
Birbir kestim,
Tilkilerinin kuyruklarını.
Sevgisinin kuyrukları,
Uzun kışların sıcaklığı,
Kısa yazların serinliği,
Yüreğimde.
Ece o.
Bilmeden şiir yazdığım,
Çocuksuzluğum.
Tilkim, kürküm, sıcaklığım.
Eceabat/07.10.2008
O.
Sevgisi taşkındır sel gibi,
Dokunmaz kimseye tutkusu,
Kum gibi.
İşte şimdi, bulaşık yıkıyor ben burda yazarken,
Kimbilir ne sevgili tilkiler vardır kafasında,
Ellerini kurularken bana bakıyor kaçamak,
Görmediğimi sanıyor sevgili tilkilerini.
Onu görmediğimi sanıyor.
Halbuki
Kaçamak,
Birbir kestim,
Tilkilerinin kuyruklarını.
Sevgisinin kuyrukları,
Uzun kışların sıcaklığı,
Kısa yazların serinliği,
Yüreğimde.
Ece o.
Bilmeden şiir yazdığım,
Çocuksuzluğum.
Tilkim, kürküm, sıcaklığım.
Eceabat/07.10.2008
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
Benim küçük (sevgilim.)
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
Cümlenin başına bu kelime konduğunda eyvah! derim. durun hemen şeytmeyin. basit bir bağlaç bu. Şudur; - Halbuki ben onlardan... - Halbu...
-
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
kardeşim gelmiyor. uzaksın diyor. oğlum gelmiyor, sen beni bıraktın gittin diyor. bu hayat itibariyle elimden gelen bu. gerisi çok ağrıma gi...