29 Nisan 2017 Cumartesi

sevmeden geçer mi zaman?

Geçer. Geçmez bir yandan da...

23 Nisan 2017 Pazar

baksan kendine, cevabı bulacaksın aslında...

İkili ilişkilerde cevapsız hiç bir şey yoktur.
baksan göreceksin işte.
ya da gördün.
Bakmaman görmemen mümkün değil.

Bilerek yapmasan da karşındakine hakimiyet kurmak
istiyorsun. (sanırım)

sonuç.

savaş baltalarını saklayanlar için,
evlilikler çok şey değil...

bakalım acık.

kaybedecek daha neyimiz var?

çetele tutmuyorum.

Aşk yok demiyorum.

Denir mi aşkolsun?
denmez.
Aşk var...

suçları bitmez sevgili ülkemin...

mesela eski sevgilini hatırlarsın ve aslında o eski değildir.
Hatırladığına dair işaretlerin olur.
hadi bakalım aldın başına bir dert...

Nerden çıktı şimdi bu?
Çünkü son sevgilim, şöyle olmuştu aslında: senden önce bir şey yoktu hayatımda. Hiç sevilmemiş ve hiç sevmemiştim. bir tek sen işte... ne varsa sana borçluyum falan...

Böyle bir şey var mı? Yok.

İsteniyor ama. rol yapsana isko. senden önce hiç kimseyi sevmedim desene mesela...

bu nedir biliyor musunuz? kalıba dökülmüş ebeveyn tarzı..
Nerden biliyorum? yaşadım yahu/ayol.

Sırf sevdi diye...

beni benden çok...

Mehmet Sezai. Babam. Annemi annemden çok sevdiğini biliyorum.
Onlardan ilhamla...

Yazayım iki satır.

Aşk peşinde koşan evli çiftler, kötü bir haberim var.
Evlilikte aşk yok. Sevgi var.
(Aşkta sevgi yok mu diye sorarsan, sana Öküz derler.)
Uyum, anlayış, şefkat ve birbirine katlanma...

Aşk isyandır oysa...

Aşkın elinden tutarsın, gözüne bakarsın...
Aşk titrek bir mum ışığı işte...

Güvercini kafese koydun, her gün onu göreyim diye mesela...
Güvercin özgürlüktür. Uçmak ister. Aşk ise nefes almak ister.
(Artık burdan anlam çıkar en salak okuyucu.)

Güvercini ne kadar tutsak edebiliyorsan o kadar aşıksın işte...

Ya ölür güvercin ya da sen...

Peki hocam, Aşk için kelebek benzetmesi yapabilir miyiz?

Yapamazsın.
aşkın reçetesi yok.
bir iki tecrübe ettik sınıfından yazıyoruz işte.
yoksa ömür yetmez.

halbuki...

Cümlenin başına bu kelime konduğunda eyvah! derim.
durun hemen şeytmeyin. basit bir bağlaç bu.

Şudur;
- Halbuki ben onlardan...
- Halbuki benim hakkımı verseler...
- Halbuki sadece geçiyordum
- Halbuki iki satır laf edecektim...

Niye taktın şimdi buna?
Bağlaç olmanın yanı sıra şu yüzden:

- Halbuki sen olmasan..
- Halbuki sırf bu yüzden...
- Halbuki ben o değildim.
- Halbuki çok seviyormuş beni.
- Halbuki hiç unutmamış...

-Halbuki- bir hikaye aslında.

Hepimizin hikayesi.

Saygı



Vatan için kendini feda edenlere ne kadar saygı gösteriyorsan, o kadarsın.
Bu yüzden zengin bir ülkeyiz.
Ama diktatörler parayı sever biliyorsun.

Yalnızlık değil, tek başına yaşamak.

Şöyle bir çelişkim oldu hep. Yuva kurmayı, aile içinde yaşamayı seviyorum. Bir yandan da yuva kurma, aile, aile olmanın getirdiği kurallar, gelenekler, törenler, bıdı bıdılar, falanlar ve filanlar boğuyor beni.

Yani ne seninle ne sensiz durumu.
İkircikli düşünce. Ama bir yandan da tekircikli olma hali. Tekircik ne la?

Ne bileyim, ikircik karşılığı olarak düşündüm denk geldi. Yaşayan bir dil bu tür zorlamaları sever. Tutarsa yerleşir. Benimsemezse kusar. Misal, bir dönem 'sandviç' için önerilen 'kıstırık' tuttu mu? Hayır. Hala; sandviç, sandöviç, sandoviç...

Konudan ayrıldım gene.
Bağlamaya çalışayım.

Yalnız yaşamayı sevmiyorum. Bu çok açık.
Tek başına yaşamayı seviyorum.

Şımarıklık artık bu saatte diyenler oluyor.
Susuyorum.

kendime katlanmakta zorlanırken...

başkasını bilmem, bazen kendime katlanmakta zorluk çekiyorum. Zorlanıyorum resmen.
Alakası var ki, şu geldi birden aklıma: 'masası düzenli biri tembeldir aslında.'
Hadi be ya İsko... Gene tersinleme yapıyorsun diyeceksiniz. Deyin ne var?

Masası derli toplu, düzenli biri mi tembeldir,
yoksa masası dağınık düzensiz biri mi?

Benim masam genellikle dağınıktır, elime geçeni koyarım bir yere. Koyduğum her şeyin fotoğrafı kafama iyice yerleşir. Üç ay, beş ay ne bileyim bir süre sonra artık o dağınıklığı düzeltmem gerektiği telkin edildiğinde, temizlik yaparım.

Elime geçmiş ve oraya buraya koyduğum her bir kağıdı, kitabı veya objeyi inceler, sevip okşar vedalaşıp öyle atarım. Çoğunu da atamam.

Şimdi ben çöp adam mıyım?

Kalbim, hiç bir anıma 'at onu çöpe' demez.
Ben de diyemem.
Atamam.

Bizi biz yapan nedir başka?

çamaşır suyuyla devamlı temizlenen bir yuva mı?


21 Nisan 2017 Cuma

gelecekten mi ödünç alıyoruz, yoksa geçmişten mi?

bence gelecekten ödünç alıp, har vurup harman savuruyoruz.
Çevre, karbon salınımı falan... Dünya halleri yani.

geçmişten ödünç almak ne peki?
Kuantum...

Hangisi?
Aşk biter mi mesela?

Bak sevmek demiyorum, Aşk diyorum.



Aşıkken kaç yaşındasın diye soruyorlar mı Allasen....



Bu ben miyim? Mişim. Yani benim. Yaşım yok. (Merak edenler için 31)
Çünkü o dönem çarpılmış bir aşığım. Çarpılmamış (aşık varmış) gibi konuşuyorum hayret...






sen beni tanımazsın, severim de söylemem...

"sen beni uzak sanırsın, bilirim söz dinlemem..
ah bu ben kendimi nerelere koşsam, saklansam bir yerlerde gizlice ağlasam...
ah bu ben...
kendimi nerelerde bulsam..."

Mazhar Alanson.

incecik ipleri vardı, onu şimdilik hayata bağlayan.

Başın sağolsun derler ya hani. Halbuki o başı kaybetmişsindir.
Kalıp işte... Babam ölmüş misal. Başın sağolsun bilader falan.
Ulen, bizim peder öldü lan!

...demezsin işte.

Başın sağolsun diyene, dostlar sağolsun dersin.

Başsız yazı olmasın diye başlık atmıştım.
iki satır da karaladım hani.

ihtiyaç varmış demekki...

incecik ipler bağlıyor sahiden.

Şerbetli Roben Hut

Sherwoodlu Robin Hood.

Aslı bu. Ama denize girmek için gittiğimiz çamlık alanın başındaki adam Roben. Ormanın ismi olmuş Şerbet. 'Ya canını, ya malını' diyor önce... Kafası karışıyor, ekliyor: 'Can tatlı, vermezsin sen... malını ver o zaman...'

Tamam tamam diyoruz. Bozuklukları veriyor, geçiyoruz. Geçerken soruyorum: Robin olmasın o?
Yok abi diyor, Roben... Nasıl yani? diyorum.
Çift -b abi diyor. Yani Robben... Sola çekip topu nası taktı doksana...
Sen misin o? diyorum. Bayernli Robben.

Şüphen mi vardı abi? diyor.

Giriyoruz Şerbet ormanına.

Nefes bile almadan.


kendi kendine...

Kendi kendine konuşuyorsun, sonra yazıp şişeye koyuyor, bu internet denizine atıyorsun...
Kim bilir ne zaman bulurlar?
İşaret koymuyorsun bu yüzden.

Bakan görsün. Seven baksın diye...

orta yaş ergenliği


orta yaş ergenliği diye bir şey var mı?
yok. ben uydurdum. galiba, ya büyüyorsun ya da kulakların Midas'ın kulağı...

2009'dan. kimse okumamış. halâ geçerli ama...

hiç şikayetlenmeden, (varsa bile kendime saklayarak) yeni bir çizgideyim.
genel kabul gören hiçbir kire bulaşmadım. her insanın kiri vardır elbette. buna bir itiraz olabilir mi? genel kabul gören kirden ne kastettiğim belli: insanlık onurunu ayak altına alan her tür davranış...
şunu farkettim: bu kir ne olursa olsun bana bulaşmayacak, bulaşmaması için tüm zorluğu göze alırım. alıyorum. sanıyorum bu nedenle, oldukça yalıtılmış, dağ başı sayılabilecek bir yerde yaşıyorum. biri diyebilir: yahu sen kaçmışsın gerçeklerden hacı? Evet kaçtım. Kaçmayan ne diyecek buna karşı? ben kaçmadım çünkü... Diyene rasladım, demeyene de... Diyecek gücü bulamayana da...

bulunduğum nokta iyidir. ben iyiyim. kendimi iyi hissediyorum. arada bir şikayet ediyor olabilirim. bu hakkım olsun yahu. sütten çıkan ak kaşık değilim sonuçta.

zaten ailenin en sulu zırtlak, duygusal ve fevri üyesiydim. değişmedi.
kalıbın giderek ailenin en çok sevdiklerine evrilirken ve de orta yaş dönemi ergenliği yaşarken başka türlüsü olamazdı gibime geliyor.

16 Nisan 2017 Pazar

neden böyle yapıyorsun?

Böyle derler aşkı kaybettiklerinde.
o bir şey yapmıyordur.
hep sen yapıyorsundur bir şeyler.

aşktan yana kaybedeni, teselli etmek istemem doğrusu.

komodin çekmecesi değilim ki ben...
kendine doğru çektiğinde işte, çoraplar düzgün bir şekilde önünde falan.
veya ittiğinde falan...



Nehir

Harbiden su gibi bir kızdı..
Annesiyle bağlantımız koptu.

Ancak,
Taktaki Yokuşu'nun başında ve umutsuz bir evde oğlumun elinden tuttu.

Hayatım boyunca hıyar, öküz falan denmiş olabilir bana.
Hepsi de olabilirim, hiçbirisi de...

lafın gelişi...
herkes aynı nehire bakmayabilir.


başrol herşey, sahne arkası hiç...

Bizim Şahine, Çanakkale 18 Mart Tiyatro bölümünde derse girsen demişti. Apansız yakalanmıştım işte. Kızım ben orda nasıl ders verecem falan... Bu gençler beni parça pinçik eder... Tekrardan bi şeyler okumam lazım. Hatırlamam falan..
Bizim Şahine şöyle demişti mealen, 'sen ne kadar ciddiye alıyorsun, bunların Tiyatro diye anladığı,
çok güzel hareketler bunlar ekolündeki şeyler...

Hakkaten hepsini toplasan ne edecek bilmediğin Yılmaz Erdoğan'ın şeysi burası.

O yüzden, sahne önü bombok,
kuzum sahnenin arkasında olanlara bak!

nocturnal animals

Bu filmde de aldatan kadınla göz göze gelen aşık insanı görüyoruz.
Bir an bu.
Aşkın bitmediği ama ilişkinin bittiği an.

Koca bir roman yazıp, aşkını nasıl öldürdüğünü yazan adam elbette filmin sonunda buluşmaya gelmeyecekti.

Bir dönem birbirlerine deli gibi aşık olanlar, sonra bir araya gelemezler.
Gelseler bile, ihanettir bu.

Aşk ihanettir,
Aşka ihanet ise cinayet...

Her eski aşık bilir bunu.

Aşk, ihanet ve cinayet...

İsko'nun annesi İsko'ya ne derdi?

Sorarım bazen, benim hakkımda ne düşünüyorsunuz? diye...
Alayı doğru değildir söylenenlerin...
Nerden anlarım; hem söyleyenlerin kimliklerinden hem de söyleyenlerin mimiklerinden,
beden dillerinden...
Bütün bu gördüklerimden çıkardığım sonuç ne biliyor musunuz?

Hiç.

Ben eyliyorum işte hayatı.
benden bir şey saklayan dost değildir.
sevgili de..
akraba da...

konu şaştı gene.
Anam bana ne derdi? 'Sen neden bu kadar sinirli oldun oğlum' derdi.
'halbuki en rahat çocuğum sendin' derdi. 'Çok fazla yıpratıyorsun kendini' derdi.

Ailenin sevimli, yaramaz, duygusal ve sonra yakışıklı olmuş olan oğlunun,
hayatı bu kadar ciddiye almasını istemezdi sanırım. Hayatı ciddiye alan benden bir büyük abimdi...
Çünkü bedenen zayıf görünüyordu, annelere göre ne kadar tombulsa çocuk o kadar sağlıklıydı o zaman... Abim zafiyet geçirmedi elbette. Benden bir büyük abimin son derece harika bir ailesi, bir oğlan bir kız çocukları oldu. Oğlan askeriyede, kız ingilizce okuyor. İdeal.

Peki anam bana ne derdi?

Çok ağırdım eskiden, çocukken.

Anam bana, Manda götlü derdi :)
Çok gülerdim. Hala gülüyorum.

Haklıymış, manda götlüyüm hala :)

Aşk...

Aşk öyle kolay kolay bulunan bir şey değil.
Bir kere sevdiğin anda, aşık olduğun anda kaybediyorsun.
1. kendini 2. aşkını...
İnsan doğası gereği öyle bir hayat boyu süren aşk yok. yani birliktelik içinde, yani evliyken...
Peki sonsuz aşk ne zaman?
Ayrıldığında...

Acaba Aşk, aşık olduğunu kaybettiğinde mi Aşk oluyor?

Hem evet hem de hayır.

La La Land filminin son 15 dakikasını bir daha izleyin.

Birbirlerinden ayrılmasalar neler olurdu? onu göreceksiniz.
Birbirlerinden ayrıldılar ve bunlar olmadı...
Aşk acısının en iyi ilacı hayal kurmaktır.
Filmin sonuna eklenen bu.

İzleyin izleyin...

Sonra yanağımdan öpersiniz.

İhtimal umut demektir.

Mesela, yaşama ihtimali nedir diye sorarken umudun yok muydu?
Referandum sonuçlarından morali bozulmuştu oğlumun. Onun bozulsun, alışmasın öyle hemen...
Benim bozulmadı. Evinde oturup, her seçim akşamı bozgun yaşayanlardan olmasın ama...
Bir daha evinde oturmasın. Bir daha kimse evinde oturmasın.
Otura otura kıç büyütülüyor çünkü.

Cumhuriyet yaşar mı? Yaşar belki...
Ne zaman yaşar biliyor musunuz, bu 'belki' lafından kıllandığınızda.
Yaşar mı sahiden? dediğinizde...
Soru sorduğunuzda, hayata katıldığınızda...

Yoksa hep böyle...


15 Nisan 2017 Cumartesi

Parayı veren düdüğü çalar. Veya paran varsa Şehitliğin bile olur.

Kireçtepe Jandarma Şehitliği’nin başına gelenler.

Yazan, yapana sadık kalmalı

Atatürk’ün uyarısı önemli:  “Tarih yazmak, tarih yapmak kadar mühimdir. Yazan yapana sadık kalmazsa, değişmeyen hakikat insanlığı şaşırtan bir hal alır.”

 

Maalesef bazıları tarihi tahrif ediyor ama hizmet yapmış gibi oluyor. Törenler düzenleniyor, balonlar uçuruluyor, Kuran tilaveti, kurdele kesmeler, tebrikler, gülücükler gülücükler... Gerdan kırmalar, çok güzel iş yaptık’lar, karşılıklı birbirini onaylamalar...

Mirasa ayıp olmuyor mu?
İşte bunun bir örneği de burnumuzun dibinde. Gözümüzden bile sakınmamız, pamuklara sarıp sarmalayıp korumamız gereken 1915 yılından bize miras Kireçtepe Jandarma Şehitliği, 100 yıl sonra oluyor size Kireçtepe Bursa Seyyar Jandarma Taburu Şehitliği... 102 yıl önce burada savaşan 5. Tümen birlikleri ve Gelibolu Jandarma Taburu kahramanlarına ayıp olmuyor mu şimdi?

Atatürk ziyaret etmişti!
Kasım 1915’te Atatürk, Kireçtepe’yi ziyaret etmiş ve ziyaretinde anıtın önünde fotoğrafı çekilmiş. O fotoğraf, Harp Mecmuası’nın 4. sayısında yayınlanmıştı. 

İlk orijinal Şehitliklerden
2010 yılında eşimle birlikte şehitliği ziyaret etmiştik. Nisan ayıydı. Tabiat uyanmıştı. Şehitliğin sadeliği, mezar taşları, kuş cıvıltıları, huzur ve sessizliğin sesi.... Şehitliğin taşları tabiatla iç içe geçmiş, yollar ona keza taş döşeme.
Şehitlerin tabiatın kucağında olduğunu biliyorsun, incitirim diye çimene basmaya korkuyorsun. Hava öyle ağır ki, fısıltıyla konuşmak zorunda hissediyorsun kendini. 1915’te boş mermi kovanlarından bir kule yapmış burada savaşan askerler. İlk orjinal şehitliklerden burası. 1996’da yapı bozulmadan, “Eceabat Jandarma kuvvetleri” tarafından onarılmış. (Gelibolu Tarihi Alan Rehberi, sayfa 201)
Yolu da zorluydu hani. Yolun bir kısmında çamurlu toprak yoldan, bir kısmında kayaların üzerinden gitmiştik. Günümüzde yolun bir kısmı hala eskisi gibi toprak ama ihaleye çıkılmış, yapılacakmış.

Asfalttaki yazı ve reklam tabelaları
2015’te bir vesileyle şehitliğin yeni düzenlenmiş halini şöyle bir görmüş, moralim bozularak geri dönmüştüm. Gidiş geliş, kaymak gibi asfalttı yol. Hatta üzerinde de sonradan görmeliğin şahikası vardı. ‘Bursa Büyükşehir Belediyesi Şehitlik Yolu’. Şehitliği ben yaptım, yolunu da yaptım. Ben, ben, ben... Ya Şehitler? Neyse...

28 Mart 2017. Üzerinden zaman geçti, biraz olsun katlanabilirim diye tekrar cinayet mahalline döndüm. Eceabat-Bigalı-Büyük Anafarta Köyü üzerinden gittim. Köy kahvesinde bir sade kahve içeyim dedim önce. Muhtarla rastlaştık.
- Nereye böyle? dedi. -Kireçtepe deyince ben, -Bursa Jandarma Şehitliği’ne gidiyorsun yani! Dedi.
Evet, parayı veren düdüğü çalmış onu anladım.
Büyükşehir Belediye Başkanı Recep Altepe imzasıyla, belli aralıklarla tabelalar dikilmiş. Asfalttaki yazı yerli yerinde duruyor.

2015 yılında törenlerle, âlây-ı vâlâ ile yani cümbür cemaat açılışı yapılmıştı yeni adıyla Kireçtepe Bursa Seyyar Jandarma Taburu Şehitliği’nin.

Şehitlik yeniden düzenleniyor

Açılışta neler söylendi neler...
Basın bülteni bütün basına dağıtılmış belli. Gazetelerin hemen hemen hepsi aynı başlıkla çıktı. Hatırlayalım.

 

BURSA ŞEHİTLİĞİNDE GURUR, VEFA, GÖZYAŞI

“Çanakkale savaşlarında en fazla şehit veren Bursa, zaferin 100. yılında bu kez kahraman şehitlerine vefa için Çanakkale’ye çıkarma yaptı. Bursalı kahraman şehitlere vefa için Büyükşehir Belediyesi tarafından restore edilen Kireçtepe Jandarma Şehitliği’nin açılışında zaferin gururu yaşanırken, törene katılan bazı davetliler gözyaşlarına hakim olamadı.”

 

Büyükşehir Belediye Başkanı ise şunları söyledi:
“Bu savaşta 300 bine yakın şehit oldu. En çok şehit veren il Bursa oldu. Bu onur ve şeref Bursa’mıza ait. Bursa Seyyar Jandarma Taburu karargahı da Yüzbaşı Hasan Tahsin komutasında, askerlerimiz burada savaştı ve şehit düştü. Bir asır sonra da olsa Bursalı şehitlerimizi yad etmek ve onlara vefa borcumuzu ödemek için şehitliği yeniden düzenledik” diye konuştu.
Konuşmaların ardından protokol üyeleri, şehit yakınlarına sembolik olarak Bursalı şehitlerin isimlerine hazırlanan, içinde künyesi, kitabı, anahtarlığı ve şehitlik toprağı bulunan anı kutusunu hediye etti. Daha sonra ise günün anısına şehit yakınlarıyla protokol üyeleri birlikte şehitliğe fidan dikti. Tören, davetlilere yemek ikram edilmesiyle son buldu.”

 

Tören bitti. Sonra evli evine, köylü köyüne döndü.

Tarihi yanlışlık!

1915’te Bursa’dan gelip, bu vatan için canlarını feda eden kahramanlara, şehitlerimize saygısızlık etmek aklımın ucundan bile geçmez. Ki, Bursa Seyyar Jandarma Taburu’na mensup askerler, 25 Nisan 1915’te Morto Koyu’na çıkarma yapan İngiliz kuvvetleriyle gözlerini kırpmadan, ölümüne çarpışmışlardı.

 “Ancak buna karşılık, tarihi bir gerçek olarak bilinmektedir ki, Çanakkale Kara Muharebeleri sırasında birçok kahramanlık destanı yaratmış olan Bursa Jandarma Taburunun personelinden şehit düşenlerin bir teki bile, buradaki şehitlikte gömülü değildir.” (Gürsel Akıngüç, Gelibolu Yarımadası’nda Geçmişin İzleri ve İz Bırakanlar, Cilt II, Sayfa 968)

Evet, burada bir tek Bursalı şehit yok!
Kimler var? 5. Tümene bağlı bazı birlikler ve Gelibolu Jandarma Taburu. 15 Ağustos 1915’te başına aldığı bir isabetle şehit düşen Gelibolu Jandarma Tabur Komutanı Yüzbaşı Kadri Beyi de yad edelim bu vesileyle.

Ancak, Kültür Bakanlığı tarafından 14 Kasım 1980’de ‘Korunması gereken kültürel varlık’ olarak tescil edilen şehitliği, ihya ediyorum adı altında betondan ve taştan bir yapıya çevirmeye kimsenin hakkı olmaması gerektir.
Şehitliğin eski halinde mermi kovanları sanki o günden kalmış gibiydi. Naif, doğayla bütünleşmiş ulvi bir şehitlikti burası. Bilgide bir yanlışlık yapılsa, siler doğrusunu yazarsınız. Güzelim şehitliği eski haline getirmek mümkün değil ama... Yazık, çok yazık.

Hatalı restorasyon, hatalı bilgiler

 

Şehitlikte bazı bilgiler de hatalı.

• Girişteki billboardda 8 Ağustos 1915’te Albay rütbesinde olan Mustafa Kemal, Yarbay olarak yazılmış.

• Mermi kulesinin altındaki Osmanlıca yazının tercümesinin yer aldığı plakette yazmamasına karşın, yeni yapılan bilgi panosuna Bursa Jandarma Taburu eklenmiş.

 

Sözü özü ve dilekler

 

Şehitler coğrafyasında yaşayan bizler, Türkiye’nin her bir yanında Çanakkale’ye gönül vermiş dostlarımızla birlikte umuyoruz ki, bu tür yanlışlar bir daha yapılmaz. Ayrıca yine umuyoruz ki, bu toprağın insanı olan Tarihi Alan Başkanı Sayın İsmail Kaşdemir, meseleye el atacak ve hataları ortadan kaldırıp şehitliği gerçek sahiplerine iade edecektir.

İnanıyorum ki, Tarihi Alan Başkanlığı’nın teşkilatlanma aşamasında meydana gelen, amiyane tabirle ‘arada kaynayan’ hatalı restorasyon düzeltilecektir.

 

Unutmayalım, Namazgah Tabyası, Anadolu ve Rumeli Hamidiye, Rumeli Mecidiye gibi savunma alanlarında konuşlandırılmış, (sağlam veya İngilizler’in tahrip ettiği) toplar 1954 yılında hurda niyetine özel sektöre satılmıştı.

Bugün o gazi toplarımızın bulunduğu yerler boş. Geri getirebiliyor muyuz?

Hayır! Öyleyse hep birlikte tarihi yapana yani Atatürk’e sadık kalacağız.

 

 

-->

 

11 Nisan 2017 Salı

Merhaba, yeniden.

Sosyal medyanın karmaşasından bunalmıştım ve özel meselelerimle insanları yoruyordum. Günlüğüme dönüyorum. Merak eden okusun artık.
Merhaba, yeniden.

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...