10 Mayıs 2010 Pazartesi

baykal

sosyal demokratım iddiasındaki bu şahsı hiç sevmedim. demokrat gibi görünmesini yemedim.
ırkçı söylemlerini red ettim. Partisinin izmir milletvekili olan hanımın ırkçı çıkışlarını susarak desteklemesine içerledim. kendini anlatacak bir dil yerine, karmasik bir dil kullanmasını yerdim.
hepsi hepsi oldu. ancak bu şekilde insanlık onurunu zedeleyen bir saldırıya maruz kalmasını sindiremedim. sindirmeyeceğim, sinmeyeceğim.
ağlarım ben arkadaş.
ermeni, kürt, türk kardeşim insanlık dışı bir çatışma içinde ölürken, ağlarım.
baykal için de ağlarım.
isterdim ki, kendisi de olağan bir tercihle kaybetsin. halk karar versin gidişine.
kapı aralığından kahpece çekilmiş bir film, benim gönlümde Deniz Baykal'ı mahkum etmez.
benim gönlümdeki Deniz Baykal mahkumiyeti daha derin...



31 Mart 2010 Çarşamba

Sebattin

•••••

Kasabanın Belediye başkanının yaptırılmasına ön ayak olduğu çevre yolundan tek tük araba geçiyor. Hava karardı kararacak, kararsız. Kararacağını biliyor hava, binlerce yıldan beri. Kararsızlık bizim.

Git bekle demişti Muammer, bekliyor. Soğuk içine işliyor. Mezarlıkta. Mezarlık çevre yolunun bitişiğinde. Yaz olsa vızır vızır araba geçer burdan. Şimdi yalnız ve Muammer’i bekliyor. Muammer’i seviyor ve karnındaki çocuğun babası o. Bekle dedi Muammer, bekliyor. Gözü omzunu dayadığı mezar taşına takılıyor. Hava tam kararmadan okuyor: Sebattin Kartal 1962-2002. Hıçkırmaya başlıyor. “Muammer bir an önce gelsin artık yaaa.”

••••

Sebattin Kartal, buranın lisanıyla Felek Sebattin, lakabından da anlaşılacağı gibi, feleğin çemberini bir kaç kez dolaştığını ifade etmiştir çeşitli meclislerde. Adındaki eksiklik için “nüfuz dayiresi”ndeki memuru sorumlu tutar. Anasının adı Sebahat’mış. Baba adı Necmi. Annesi ona hamileyken Necmi’yi kaybetmişler. Babasız büyümüş, hiçbirinin aklına Necmettin ya da Necmi gelmemiş. Annesine bakarak Sebat etsin demişler. Allah sabır versin. Sebahattin diyelim demişler, olmamış işte. Nüfus memuru izin vermemiş. Kimi arkadaşı oğlum iyi ki, Sebayattin dememişler dese de, Sebattin için bu sarhoş zevzekliğinden öte gitmemiştir. Buranın kimi vatandaşı zaten Sebayettin diyor ona.

Misal Mango Recep. Onlar öyle der. Dili dönmeyene laf yok.

Hoş, daha ilkokulda; “sebattin, nettin?” Nidalarıyla da az dövüşmemişti. Onlar beyaz, merkez fırının ekmeğini bilmemişler daha...

2002 yılında öldü. 1962 yılında doğdu. Muammer’in babası olur.

••••

Sebattin’in okuduğu sıralarda, tahta sıralar, tahta ve mazotlu tahta vardı. Her okul dönemi başında zemin tahtaları/lataları (bilmecede çok çıkar) mazotla ıslah edilirdi. Belki bu yüzden rahmetlinin bulmacada en önce bildiği Lata’dır.

Siyah beyaz televizyon döneminde de futbol balesini çok severdi. Güle güle ölürdü, ölmeden önce. Bu baleyi açıklamama izin verin. Yani futbol balesini.

Yani ölmeden önce.

Futbolcuların yere düşüp kalkma, topa vurma hareketlerini, hakeme itiraz etmelerini, ileri geri alıyorlar. Bu, o zamanlar bilinmeyen bir tekrar tekniği. Hakem, kartını bir çıkarıyor cebinden, sağ elini havaya kaldırıyor. Sonra tekrar kartını cebine sokuyor. Sokuyor, kaldırıyor, sokuyor, kaldırıyor... Biz gülüyoruz buna. Sabattin gülüyor. Sobada mandalina kabukları yanıyor. Allah allah nasıl oluyor bu?

••••

Çevre yolunu, yolun bittiği yerde arsaları olan zengin mütayitin nüfuzunu kullanarak yaptırdığı söylenir. Bu çevre yolundan, feribot iskelesine giden şehirlerarası otobüsler geçer. Kasabaya birbuçuk kilometre kala, sağda mezarlık vardır.

Kız ordaydı.

Rahmetli kayınpederinin mezarı başında, Muammer’i, rahmetlinin oğlunu bekliyordu.

Galiba biraz umutsuzdu. Gençti de... Sabırsız. Yolun karşısına geçti, yağmur altında.

Teleskop Turizm’in İstanbul seferini yapan 54.UTFS.73374 plakalı otobüsüne el kaldırdı.

Kaptan bu saatte, bu yağmurda, bu yolcuyu yolda bırakamazdı. Aldı.

Muavin, ki, futbolcu eskisi Sedat olur, yoldan aldıkları bu koca gözlü kıza vuruluverdi işte. Kızın karnındaki bebe, Sedat’ın oldu. Adını Tuğçe koydular. Kaderin garip bir tecellisi (cilve de denir. Ben tercih etmem.) olsa gerek, Karacaahmet Mezarlığı’nın yakınında oturuyorlar İstanbul’da. Serap, Sedat ve kızları Tuğçe.

21 Ocak 2010 Perşembe

yüz yıl önce avdık, şimdi yem olmuşuz/arat dink

sözün bittiği yer.
türkiyeli yurtsever ve enternasyonalistlerin
uzun uzun düşünmeleri gereken bir cümle bu.

bir katliama bu kadar seyirci kalmak,
utancıma utanç ekliyor.

aynı zamanda evrensel şair nazım hikmetin dediği gibi de oluyor sanki,
"sen yanmasan, biz yanmasak, karanlıklar nasıl çıkar aydınlığa"
yiğit devrimci Hrant Dink'i koruyamadık. hepimiz korkak ve yüreksiziz.
Çıra gibi yandı bu övmek için sıfat bulamadığım adam.
herşeyi bir çırpıda yangın bir cümleyle özetleyen arat'ın sözleriyle
kanatalım yüreğimizi.
kanayalım. kanayalım. kanayalım... kabuk tutmasın yara.

bir daha okuyalım başlığı. bir daha, bir daha...
başka bir baba, başka bir oğul, kardeşimiz, evimiz, barkımız...
insanlığımız ölmesin diye...


Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...