19 Ocak 2009 Pazartesi

rontgen/çokgen/gözlem

burası benim günlüğüm değil mi,
istediğimi söylerim.

öncelikle atalarıma, anneme-babama ve onların ana-babalarına teşekkür ederim.
beni iyi yetiştirdikleri için değil. (maalesef bugün itibariyle iyi yetiştirilme koşulları farklı.
bu nedenle önceki cümleyi kurdum.)
temel insani doğruları varlıklarıyla yaşattıkları için.
her çelişkilerini kabul ettikleri, açıksözlü oldukları, özür dilemeyi bildikleri,
çoğu zaman kafalarına göre hareket etmeyi sevdikleri,
kötülük tarafından işlenmemiş ham zekaya sahip oldukları için onlara minnettarım.
annem-babam ilkokul mezunudurlar bu arada.
vasıfsız işçidirler.
babam 63, annem 76 yaşında öldü.
birinde 30, diğerinde 42 yaşındaydım.
her iki tarihte de evliydim. her iki tarihte de tek bir oğlum vardı.
şimdilik 3 okurum var. biraz da rontgenci pozisyonundalar.
'haberleri' burdan alıyorlar. garip buluyorum bunu.
bunlar haber değil, ruh fışkırmaları.
iç sesimi okuyorlar. ancak bu ses bu sayfalara sıçramalı yansıyor.

tek taraflı ve beni talihsiz hissettiren okumalar bunlar.
1. oğlum
2. kardeşim aziz
3. abim ibrahim (iboyla arkadaş gibi konuşsak bile benim yaşça büyüğümdür, abimdir.)

bu yüzden yalnızım işte. en değer verdiğim 3 insanla kurulan duvar ilişkisi.
bunun için rontgen dedim ilk olarak.
devam edeceğim....

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...