9 Haziran 2017 Cuma

önce annesine sorayım da...

Oğlum ve kızım İstanbula gittiler.
(İmla veya yazım kılavuzuna siktir git diyesim var.)

Oğlumu aradığımda annesi yerine oğlum çıktı.
Yani annesinin çıkması gereken telefonda.


herkes iyi.
bu durumda ben de iyiyim.

İyi o zaman :)

Batu Bobinaj

Bobinaj, bobin sarmaktan geçiyor.
Sıkıldığım için, bir üst satırdaki kelimelerin anlamı nedir, açıklayamayacağım...

bobinaj, sorun çıktığında başkalarına bir şey ödemeniz anlamına geliyor.

aşk kendine küser mi?

aşk diye bir varlık yok bir kere...
dolayısıyla küsemez.
bu tespiti yapıp, dönüp kıçımı mesela...

olmaz.
tespit karşılıklı yapılır.

bunları konuşalım, arada boşluk kalmasın.
Yoksa sevdiğin için şey olup gitme yani...

Savaşla başlayan dostluk... -2-

Bir önceki yazımda, 19 Mayıs 1915, Arıburnu cephesindeki
taarruzumuzdan ve devamında da 24 Mayıs ateşkesinden söz etmiştim.
İşte o gün, savaşla başlayan dostluk hikayeleri arasında en ilginç olanı çıkıyor karşımıza.

Plevne Ryan (Rayn veya Rayın)

Ateşkes günü, doktor olduğu anlaşılan yaşlı Avustralyalı bir subay da alanda dolaşmaktadır ve bir yandan da, ateşkes kurallarına aykırı olmasına rağmen fotoğraf çekmektedir. (O fotoğraflar, acımasız bir kıyımın günümüze kalmış tanığıdır aynı zamanda. İyi ki, çekmiş demeli mi?)

Subayın elindeki fotoğraf makinesine ilgi duyan Türk subayları yaklaşır yanına. Doktorun göğsünde bir sürü Osmanlı nişanı vardır. Subaylar ve askerler asabileşir. Acaba? "Kim bilir hangi şehidimizin madalyalarıydı bunlar? Kimin üzerinden aldı acaba?" derler. Doktor durumu anlar,
üzgün, yorgun ama gururlu bir ses ve aksanlı bir Türkçeyle konuşur: "Kimseden çalınmadı onlar. Plevne'de Gazi Osman Paşa'nın yanında savaştığım için göğsüme taktılar onları."
Böyle bir açıklamayı beklemeyen genç Türk subayları ürperirler, doktora daha bir yaklaşarak bakarlar. Hem yaşlı doktorun hem de subayların gözleri dolmuştur. Kırık dökük birkaç cümle konuştuktan sonra, subaylar yaşlı doktorun elini öpmek isterler.
Bu subay, Avustralya’da Plevne Ryan olarak bilinen Sir Charles Ryan’dır...

Neden Plevne Ryan deniyor?

Çanakkale Savaşlarından yaklaşık 40 yıl önce...

Osmanlı ordusunda çalışacak doktor aranıyor.
İlanı gören C. Ryan’ın başvurusu kabul ediliyor ve 21 yaşındayken 1876-1878 Türk-Rus Savaşları sırasında göreve başlıyor. Gazi Osman Paşa ile Plevne Savunmasında birlikteler.
“Yazdığı anılarında ve her vesileyle Türk askerlerinin malzeme, ilaç, giyecek, yiyecekten mahrum şartlar içerisinde büyük fedakarlıkla ve kahramanca çarpıştıklarını hayranlıkla anlatır...” (Doç. Günay Çağlar)

Charles Ryan *, Osmanlı nişanlarını işte bu savaşlarda kazanır. Zaman içinde bu bilgiler ışığında kendisine Avustralya’da ‘Plevne Ryan’ ünvanı takılır.

 “Avustralyalılar savaş yadigârı olmak üzere elbise düğmesi alıyorlar, bunun karşılığında çikolata veriyorlardı.” (Esat Paşa)

19 Mayısta göğsüne 948.000 mermi sıkan düşman kuvvetine, ateşkes zamanında misafir gibi davranan yüce gönüllü insanlar artık yok.

O yüce gönüllü insanlar, vatanlarını savunurken, düşmanının her türlü düşmanlık duygusunu tersine çevirmiş ve bir insanlık dersi vermişti.

Son Centilmenler Savaşı diyen boşuna dememiş...

Şurdan ilerlesin:

Bir Anzak: “Hoşça kal eski dost; bol şans”
Bir Osmanlı: Güle güle git, güle güle gel!
(Vecihi Başarın, Hatice Hürmüz Başarın)

Atatürk, bu konuda son noktayı koysun.

“Bu memleketin toprakları üzerinde kanlarını döken kahramanlar!
Burada bir dost vatanın toprağındasınız. Huzur ve sükûn içinde uyuyunuz. Sizler, Mehmetçiklerle yan yana, koyun koyunasınız. Uzak diyarlardan evlâtlarını harbe gönderen analar! Gözyaşlarınızı dindiriniz. Evlâtlarınız bizim bağrımızdadır. Huzur içindedirler ve huzur içinde rahat uyuyacaklardır. Onlar, bu toprakta canlarını verdikten sonra, artık bizim evlâtlarımız olmuşlardır.”
________

Atatürk’e küfreden zavallılara ithaf olsun.

Göz ucuyla baktığın o ışık, baban olmasın?

Bak bu çok ilginç aslında. Erkek çocuklar arasında bu yok bildiğim.
Babayı paylaşmak falan. Baba paylaşılmaz, tektir.
Yani ben babamı abimden kıskanmadım mesela. Babam onu benden daha çok veya beni ondan çok seviyor falan... Yoktu bunlar.

Baba, harbi babadır. Tektir. Çok şahanedir. Kahramandır. Hep özlenendir.
Erkek evlat, babasına bakmadan rahat edemez.

En zor durumdayken bile gözünün ucuyla gördüğün,
gözyaşları görüşünü bozsa bile, ışığıyla sana yol gösterendir baban.

Ağladım işte.
Çünkü babamı çok seviyorum.

Ne kadar rahatsın?

Kendini ne kadar geriye atarsan hayat içinde yani...
o kadar rahatsın.

Babam doğru söylemiş ama ben yanlış anlamışım.
O, en önde olma oğlum derdi. En arkada da kalma... Ortada ol!

Ortayolcu sandımdı.

Yoksa Mehmet Sezai'nin, İzmir Montrö Meydanı'nda ilk Troleybüs biniş noktasında,
kalabalığı yararak en önde safta yer alışı... (ağır çekim düşünün) basamakları çıkışı, ilk boş ikili koltuğa ayaklarına uzatarak, sıtma görmemiş sesiyle seslenişi 'Hadi gel Fehmi, koltuğu tuttum.!'

Bu sekans efsanedir.

Mehmet Sezai, can babamdır. Harika biridir demekten hicap duyarım.

İdolümdür. Komiktir. Babadır ve nefis sarılırdı oğluna falan...

Tabi gittim bu arada.
Gelince görüşürüz.

Hayır bir şey olduğu yok.


 Ama aynı zamanda her şey oluyor da....
Nerden aklıma geldiyse.. Hay Allah!
Sanırım, jöle reklamından etkilendim. Jöle sürmeyince böyle oldu.
Değil tabi.
Bugün her vitrin camı aynasında kendime baktım yan gözle... Kocaman göbeği önünde saygısızca yürüyen, şortlu, hımbıl bir abi... Büst sağlam ama. Güneş gözlükleri afili...

Zaten köşeyi döner dönmez, büste bakan dilenci 'Patron, hey Patron....' diye boşuna sarkmamış olmalı.

Değil mi?

Savaşla başlayan dostluk... -1-

19 Mayıs katliamı
Tarihimizde 4 yıl arayla iki 19 Mayıs yaşadık.
Samsun 19 Mayıs 1919’u, Milli Mücadele’nin başlangıcını nemli gözlerle ve coşkuyla anıyoruz. Diğeri ise Çanakkale 19 Mayıs 1915...
Bu sefer gözlerimiz nemlenmiyor, koyveriyoruz gözyaşlarımızı...

•••
19 Mayıs 1915’te Arıburnu cephesinde, sabaha karşı 4 Tümen kuvvetinde (Yaklaşık 42.000) askerimiz Anzak askerlerini siperlerinden söküp atmak için taarruza geçmişti.
Ancak, cepheye nakledilen birliklerimizi ve siperlere intikal eden askerlerimizi havadan tespit eden düşman kuvvetleri, savunma tedbirlerini almış, bir saldırıya hazır halde bekliyorlardı.
Bir siklet (Ağırlık) merkezi oluşturmadan icra edilen bu hücumda, bazı tümenlerimiz kısmi başarı elde etmiş ancak iki saat içinde sonuç da belli olmuştu. Siperlerinden çıkan askerler anında biçilerek toprağa düşüyordu. 2. Tümen iki saat içinde 2.000 şehit vermişti. Anzaklar, “Yoruluncaya kadar ateş etmiş, tüfeklerinin namluları dokunulamayacak kadar kızmıştı.” (C. Mühlmann) Anzak’lar, o gün askerlerimize 948.000 adet mermi sıkmışlardı.

Şafak vaktinden öğleye kadar süren taarruz sonucunda 4.000’i şehit olmak üzere yaklaşık 10.000 zayiat vermiştik. Fahrettin Altay, zayiatla ilgili rapor geldiğinde ‘gözyaşlarımızı tutamamıştık’ diyor. Sadece onun değil, harekatı izleyen bütün komutanların arasındaki Yarbay Mustafa Kemal’in de...

Her şey dönemin Genelkurmay Başkanı Enver Paşa’nın cephe ziyaretiyle başlamıştı. Paşa, eldeki 3 tümene takviye olarak İstanbul’dan 2. Tümen’i göndereceğini söylemiş, 4 tümenlik kuvvetle düşmanın denize dökülmesini emretmişti. Arıburnu’nda dar bir kıyı şeridinde tutunmuş olan Anzak kuvvetlerini attıktan sonra, buradaki kuvvetlerle Seddülbahir cephesini takviye ederek kesin zafer elde etmek planlanmıştı. Bu planı yapan 5. Ordu Komutanı Liman Von Sanders’in söyledikleri ise şunlar:
“Bahis konusu bu taarruzun tarafımdan işlenmiş bir hata olduğunu kabul ederim. Bu hatayı düşman kuvvetini iyi takdir edememekle ve elimizdeki az topçu kuvvetiyle ve çok sınırlı cephaneyle bu işi başaramayacağımızı önceden hesaplayamamakla işledim.”

Atatürk’ün, Liman von Sanders’in İstiklal Savaşı’na katılma ve komuta heyetinde yer alma isteğini nazikçe geri çevirdiği söylenir. Bir askeri deha olarak nitelenen Ulu Önder’in bu kararı verirken bir bildiği varmış diyelim...
•••
24 Mayıs Ateşkesi
Bu bozgundan 5 gün sonra, hakim rüzgarın etkisiyle şehitlerimizin şişmiş  naaşlarından yayılan koku ve sinekler karşı taraf için dayanılmaz hale geliyor. “Zavallı şehitçikler süngüleriyle yapamadıklarını cesetlerinin kokusu ile yapmak istiyorlarmış gibi bir hal...” (Fahrettin Altay)

Ateşkes teklif ediyorlar. Kabul ediyoruz. 24 Mayıs 1915’te her iki taraf, silahsız olarak sıralanıyor ve sıhhiyeci (sağlıkçı) askerler şehitlerimizi topluyor. Bu arada her iki taraftan da bazı subaylar, karşı siperlerin içini kolaçan etmek üzere asker kıyafeti giyerek sıralanıyor.
Bir söylentiye göre Yarbay Mustafa Kemal, bir sıhhiye çavuşu üniforması giymiş ve dokuz saat boyunca Anzak siperlerinin hemen yanında mezar kazmıştır. (A. Moorehead)
“Aynı şeyi İngilizlerin de yapmış olduklarını Atatürk’ün cenaze törenine gelen Mareşal Birdwood Ankara’da bana söylemiş, kendisinin de er elbisesi giyerek cepheyi gördüğünü gülerek anlatmıştı.” (F.Altay)


Çanakkale Savaşlarının önemli günlerinden biri 19 Mayıs. Tek bir yazıya sığmadı. Devamı bir sonraki yazıda.

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...