26 Temmuz 2008 Cumartesi

92

gün ağarır...
hayat...
falan filan derken,
aslında dilimin altındaki baklayı çıkarmadığımı,
son derece sıradan sözcükler kullandığımı,
şiir akışı gibi birbirine eklenen bu sözcüklerin bütün
duygusu yaratmadığını, sözcük-sezercik  naifliği yarattığını farkediyordum.

haa  birbirine çarptırılmış sözcüklerle daha anlamlı bir hayranlık yaratma çabam da olmadı.
öyle olsa oyuncu olmak isteyerek başladığım hayatım, montaj asistanı, yönetmen asistanı, yönetmen, metin yazarı, reklam yazarı, kreatif direktör, kendi işinin sahibi ve hiç aklımda olmayan bir şekilde grafiker olmaya yönlenmezdi. oyunculuk dışında sayılan bütün mesleklerde kendi sözcükleriniz ve cümleleriniz olmak zorundaydı. adamlar buna para veriyordu. söyleyene değil, söyletene bak. seyirci asla söyletene değil, söyleyene bakar.

92 kilo olmuşum. bu kadar şişkinlik yeter dedim kendi kendime.
göbeğim büyüdü de, büyüdü. önceleri işerken göremiyordum küçük turgutu.

daha sonra büyüyen bu göbek yüzünden, ağzıma giren lokmaların büyük bir kısmını da üstüme/gömleğime/tişörtüme dökmeye başladım. küçük turgutla aramdaki bağı artık unutmuş bir haldeydim.artık pis-pasaklı ve kopmuşum...

son bir hamle peşindeyim.
bir araya geldiklerinde anlam yaratan sözcüklerle,
(yazarken acı çeksem de) okurken de aynı acıyı çektiren bir roman.

bu kez ne biliyorsam, ne hissediyorsam kendi cümlelerim yanısıra bir başka disiplinle yazacağım.

matematik ve geometri yol gösterenim olsun.

okuyanlara da selam...



Hiç yorum yok:

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...