4 Ağustos 2008 Pazartesi

babam ve ben

Çok Baba bir Hikaye
ya da japon kalesi’nin devamı.

Bu hikayenin duvardaki resimle kalmayacağını biliyordum.

-Gece hepinizi bizden aldı baba.

-Al şu mendili burnunu sil oğlum.

Verdiği mendili aldım, burnumu sildim. Ağlamaktan ağzım burnum karışmıştı ya. Annemin yıkadığı mendil, yatak odasındaki çekmecelerde türlü sabunla ehlileştirilmiş. Ben yetişkin olduktan sonra, babam ilk kez bu mendili veriyordu burnumu silmem için. Demekki mendil artık bir miras, bildiğimiz kağıt mendillerden öte. Katlayıp ceplerine koyuyor babalar. Ne kadar eski.

-Mendilimi geri ver.

Geri verdim.
Babamın, mendili, işini gördükten sonra özenle katladığını ve arka cebine koyduğunu görmüştüm. Şimdide özenle, kat yerinin tersine katladı mendili.
Babam daha bir farklı artık. Gördüğümü gördü;
- Bir daha ağlarsan diye aldım. Sümüklerinle karşılaşma diye katladım.
- Ya bir daha ağlarsam?
- Diğer tarafına katlarım mendili. (şefkat)

-Bana kendini anlat Mehmet Sezai.
-Sen kendini bensiz anlat oğlum.

“kimimiz en sevdiği yemekleri yaptık
kimimiz en sevdiği kokuyu sürdük
kimimiz “en” severek
kimimiz mendili en ve en çok ıslatarak
bilinmez bir ufka bakarak
bekledik.
terleyen avuçlarımızı ve gözyaşlarımızı silerek ve ağaç yapraklarına
habersiz öten kuşlara ve
habersiz karıncalara
bakarak
bekledik…”

Hiç yorum yok:

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...