Sorarım bazen, benim hakkımda ne düşünüyorsunuz? diye...
Alayı doğru değildir söylenenlerin...
Nerden anlarım; hem söyleyenlerin kimliklerinden hem de söyleyenlerin mimiklerinden,
beden dillerinden...
Bütün bu gördüklerimden çıkardığım sonuç ne biliyor musunuz?
Hiç.
Ben eyliyorum işte hayatı.
benden bir şey saklayan dost değildir.
sevgili de..
akraba da...
konu şaştı gene.
Anam bana ne derdi? 'Sen neden bu kadar sinirli oldun oğlum' derdi.
'halbuki en rahat çocuğum sendin' derdi. 'Çok fazla yıpratıyorsun kendini' derdi.
Ailenin sevimli, yaramaz, duygusal ve sonra yakışıklı olmuş olan oğlunun,
hayatı bu kadar ciddiye almasını istemezdi sanırım. Hayatı ciddiye alan benden bir büyük abimdi...
Çünkü bedenen zayıf görünüyordu, annelere göre ne kadar tombulsa çocuk o kadar sağlıklıydı o zaman... Abim zafiyet geçirmedi elbette. Benden bir büyük abimin son derece harika bir ailesi, bir oğlan bir kız çocukları oldu. Oğlan askeriyede, kız ingilizce okuyor. İdeal.
Peki anam bana ne derdi?
Çok ağırdım eskiden, çocukken.
Anam bana, Manda götlü derdi :)
Çok gülerdim. Hala gülüyorum.
Haklıymış, manda götlüyüm hala :)
16 Nisan 2017 Pazar
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Benim küçük (sevgilim.)
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
Cümlenin başına bu kelime konduğunda eyvah! derim. durun hemen şeytmeyin. basit bir bağlaç bu. Şudur; - Halbuki ben onlardan... - Halbu...
-
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
kardeşim gelmiyor. uzaksın diyor. oğlum gelmiyor, sen beni bıraktın gittin diyor. bu hayat itibariyle elimden gelen bu. gerisi çok ağrıma gi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder