Şöyle bir çelişkim oldu hep. Yuva kurmayı, aile içinde yaşamayı seviyorum. Bir yandan da yuva kurma, aile, aile olmanın getirdiği kurallar, gelenekler, törenler, bıdı bıdılar, falanlar ve filanlar boğuyor beni.
Yani ne seninle ne sensiz durumu.
İkircikli düşünce. Ama bir yandan da tekircikli olma hali. Tekircik ne la?
Ne bileyim, ikircik karşılığı olarak düşündüm denk geldi. Yaşayan bir dil bu tür zorlamaları sever. Tutarsa yerleşir. Benimsemezse kusar. Misal, bir dönem 'sandviç' için önerilen 'kıstırık' tuttu mu? Hayır. Hala; sandviç, sandöviç, sandoviç...
Konudan ayrıldım gene.
Bağlamaya çalışayım.
Yalnız yaşamayı sevmiyorum. Bu çok açık.
Tek başına yaşamayı seviyorum.
Şımarıklık artık bu saatte diyenler oluyor.
Susuyorum.
23 Nisan 2017 Pazar
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Benim küçük (sevgilim.)
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
Cümlenin başına bu kelime konduğunda eyvah! derim. durun hemen şeytmeyin. basit bir bağlaç bu. Şudur; - Halbuki ben onlardan... - Halbu...
-
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
kardeşim gelmiyor. uzaksın diyor. oğlum gelmiyor, sen beni bıraktın gittin diyor. bu hayat itibariyle elimden gelen bu. gerisi çok ağrıma gi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder