23 Nisan 2017 Pazar

Yalnızlık değil, tek başına yaşamak.

Şöyle bir çelişkim oldu hep. Yuva kurmayı, aile içinde yaşamayı seviyorum. Bir yandan da yuva kurma, aile, aile olmanın getirdiği kurallar, gelenekler, törenler, bıdı bıdılar, falanlar ve filanlar boğuyor beni.

Yani ne seninle ne sensiz durumu.
İkircikli düşünce. Ama bir yandan da tekircikli olma hali. Tekircik ne la?

Ne bileyim, ikircik karşılığı olarak düşündüm denk geldi. Yaşayan bir dil bu tür zorlamaları sever. Tutarsa yerleşir. Benimsemezse kusar. Misal, bir dönem 'sandviç' için önerilen 'kıstırık' tuttu mu? Hayır. Hala; sandviç, sandöviç, sandoviç...

Konudan ayrıldım gene.
Bağlamaya çalışayım.

Yalnız yaşamayı sevmiyorum. Bu çok açık.
Tek başına yaşamayı seviyorum.

Şımarıklık artık bu saatte diyenler oluyor.
Susuyorum.

Hiç yorum yok:

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...