23 Nisan 2017 Pazar

kendime katlanmakta zorlanırken...

başkasını bilmem, bazen kendime katlanmakta zorluk çekiyorum. Zorlanıyorum resmen.
Alakası var ki, şu geldi birden aklıma: 'masası düzenli biri tembeldir aslında.'
Hadi be ya İsko... Gene tersinleme yapıyorsun diyeceksiniz. Deyin ne var?

Masası derli toplu, düzenli biri mi tembeldir,
yoksa masası dağınık düzensiz biri mi?

Benim masam genellikle dağınıktır, elime geçeni koyarım bir yere. Koyduğum her şeyin fotoğrafı kafama iyice yerleşir. Üç ay, beş ay ne bileyim bir süre sonra artık o dağınıklığı düzeltmem gerektiği telkin edildiğinde, temizlik yaparım.

Elime geçmiş ve oraya buraya koyduğum her bir kağıdı, kitabı veya objeyi inceler, sevip okşar vedalaşıp öyle atarım. Çoğunu da atamam.

Şimdi ben çöp adam mıyım?

Kalbim, hiç bir anıma 'at onu çöpe' demez.
Ben de diyemem.
Atamam.

Bizi biz yapan nedir başka?

çamaşır suyuyla devamlı temizlenen bir yuva mı?


Hiç yorum yok:

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...