Nasıl olsa bitiremeyeceksin.
"Başla, başla...
Nasıl olsa bitiremeyeceksin.
Kan. Kokusu... Kurban bayramlarından ya da
kan kardeşliğinden ya da...
Yaz bakalım. Ne yazacaksın...
Bana meydan okuma dedi yazar.
Beni kızdırıyorsun.
O, görelim, görelim diyordu. Ne yazacaksın bakalım?
Kavganın başıydı ve kan kokuyordu yemin ederim...
Aslında dedi yazar, ürktüğünü belli etmemeye çalışarak, sonuna cesaretsiz... Oysa biliyordu O. Neyi sonuna kadar... dedi. Sen, neyi sonuna kadar devam ettirdin?
Çaresi yoktu yazarın. Çaresiz yazdı.
Hadi bakalım dedi öteki. Hadi...
Yazar, boncuk maviden daha açık gözlerini hatırladı bunu yazarken. Haklıyım dedi. Benim gözlerimin nazarı insana değer.
İki satırla yazar oluyor, iki gözle nazar veriyorsun… Sen komiksin dedi, cellat. Doğruları söylemek ne zamandır doğruyor insanları dedim. Cellat doğramaz diye cevap verdi. Susmuştum. Celladın görevi tek darbede işini bitirmektir. Biliyorum dedim. Ben de dedi. Cevap vermedim.
••••
Bir yanda siyah... Bir yanda beyaz...
Ortada gri. Gri kim?
Belki pembe, belki açık sarı, sorarlarsa gök mavisi…
Ortada duruyorum. Karışmışım. Belki de açılmışım asıl rengimden. Ama yine de ben, bir rengim. Neden dedi. Görünüyorum dedim. Görünmeyen renk var mıdır ? dedi. Yeterince açıkladım dedim.
••••
Ya da renklerin kesişme noktası. Ben onu genellikle her iki köşeyi gördüğüm yer olarak tanımlarım. Hani Fransız karikatürlerde gördüğümüz...
Hani, adam elinde bir paketle yürümektedir. Adamın göremeyeceği, bizim gördüğümüz köşede gözleri siyah bir maskeyle gizlenmiş 'hırsız' durur. Ya hani...
İşte öyle. Biz ikisini de görürüz.
Köşe noktası, pembe, gri, leylak, pantone bilmem kaç… İşte o.
İyi gidiyorsun, devam et, dedi o bana.
Aldırmamaya karar verdim. Öyle ya, ben bütün karışımların
orta noktası, sonsuz sabırlı, açık...
Yani, gerekirse pantone bilmem kaç!
Beğenmiş olmasına sevinmedim diyemem.
Devam et demişti.
Devam etmeliyim.
Kafama takılıyor bazı şeyler. Köşedeki o mu, olacakları gören o mu?
Ben, 'hırsızın' gözleriyle uğraşırken... Neden iyi gidiyorsun devam et dedi bana.
Ah! Bir de yüzündeki o meşum gülümsemeyi unutabilsem. Sanki ayna gibi. Onu hiç görmedim ama barışık sabahların çoğunda bana bakmış gibi geliyor.
••••
Kahkahalarını duymamanın yolunu arıyorum. İnsan içinden gelen seslere karşı nasıl bir önlem alabilir?
Deniyorum. Bitireceğim. Bu... Hikayeyi...
Gülümsemeyi, kahkahayı, dudağının kenarındaki o ifadeyi... Sesini. Kimliğini. Onu...Bitireceğim.
••••
Köşe noktasında, Onu daha fazla dinlemeye karar verildi. Çünkü, farkettiğiniz gibi uzun zamandır, (anlarsınız; yazma süreci okuma sürecinden daha uzundur.) 'O', Sen neyi sonuna kadar devam ettirdin?, demiyor...
Okuyucu, sesle yazar arasındaki diyalogdan şu an gelir sıkılır. Yazar yeni bir hamle yapmazsa, okuyucu şah çekmek üzeredir. Ama ya bu düellonun nasıl sonuçlanacağını merak etmiyorsa… Yazar şimdiden mat olmuştur. Kaybetmiş bir yazarın savaşımını merak edenler için devam ediyorum.
Bir hamle yapmaya karar verdim. Üstüne gittim. (herşeyi biliyor nasıl olsa.)
Bana bir örnek ver neyi bitiremedim? Bu kez gülmedi. Gülmüyordu evet… Sakindi. Başından beri sakindi sanırım. Ama bu sakinlik, bir başkaydı. İlk kez korkmuştum. Hemen anladı. Çok çalıştın, kurudun, ağzının pasını sil istersen dedi. Bir su iç…
Baskın vermeye kalktım: Ben neyi bitiremedim? Yüzünü, gözlerini görmeye çalışmam boşunaydı. Benimle bir tülün arkasından konuştu hep… Çeliğin pırıltısı sesindeydi. Sakin ve kesici. Kesti. Beni bitiremedin? Dedi.
Uzun bir sessizlik oldu aramızda.
Kalktım yazı masamdan. Koridordaki saate baktım. Geç olmuş. Sabah oturmuştum bilgisayarın başına. Çalıştığım mekanlarda saat barındırmam. Ev ödevini hemen bitirmemi söyleyen teyzemi hatırlatır çünkü. Gözleri yakını görmez teyzemin. Yakın gözlüğü de yoktur. Ödevimi yaptım deyip defterimi göstersem, sadece başıyla onaylar. Soru sormaz, didiklemez. Kandırmazdım ben de. Sarı topuzundan korkardım. Ödevini yapmayanları, cetvelin dik tarafıyla cezalandıran Sümer Öğretmen’in benzeri bir topuzdu teyzeminki. Benim saatim o topuz işte.
Topuz, saçı yirmiiki geçiyor. Geç olmuş. Sabah otogarda kimseyi karşılamayacağım.
SSK Okmeydanı Hastanesi’nde kuyruğa girmem de gerekmiyor. Sınavım var ama iş görüşmem yok. Niye geçti yelkovan akrebi o zaman…
Nerdesin dedim.
Cevap vermedi. Düello yerine dönmem gerektiğini anladım.
Çünkü kağıt üstünde hesaplaşacaktık. Susamıştım, buzdolabını açtım.
Ha, bir de erkenden gömleğimi ütülemem gerekmiyordu.
Sevindim. Ben de dedi. İnsanın içinde günler günlere, saatler topuzlara, topuzlar kanlara, kanlar renklere, benler senlere, karışır mı? Bilmiyorum. Benim başıma ilk kez geliyor. Benim de dedi. Artık aldırmıyorum. Biçimini sevdiğim için atmadığım meyve suyu şişesinin içindeki hayatı içtim. Serinledim.
Karşılaşmanın yapılacağı stadyumdan uğultular geliyor. Seyirciler, bizim evdeki maçın farkında olmadan korna çala çala, bağıra çağıra, kavga dövüş geçiyor. Çalışma odasının pencereleri açık kalmış desene şuna, ne uzatıyorsun... Dolmabahçe’de maç var bu akşam. Onlar taraftar. Severler ve döverler.
Ayazpaşa’da oturmanın bir cilvesi de stadyumun gürültüsüne yakın olmanız. Kader’in cilvesi ise beni hep güldürmüştür. Kader, bizim temizlikçi.
Zamanınız varsa anlatayım.
…
Bayım, ben ve siz. Evet! Aynı kokuları… Evet. Aynı sesi… Evet! Aynı sevgiliyi… Aynı sesleri ve aynı bitirememe duygusunu… Tamam tamam… Tamamlamaya çalış mıyor muyuz? Nedir beni kan kokusu ve bayramlara yakınlaştıran? Sizi masamda bekliyorum bayım. Sen bana, gerçeği söyleyene kadar hakimdin. Beni, masana bekleyemezsin. Kader, belki bizim kaderimiz değil, ancak cilvesi bilinmeli. Bir de nedir bu Fransız filmleri ağzı. Sizli bizli konuşmalar? Söylememeliydim.
Neyi?
Biz, Kader’i bilmez miyiz?
Biliriz…
Biz, biziz dostum.
Üstüme gelme. Üstüne gelmiyorum. Beni ele geçirdin. Ben ha… Kahkahaların kulağımda oysa. Sustum. Onlar benim kahkahalarımdı. Benim de…
Klavyenin “K” tuşuna bastım. Ne yazacağını bilmeden.
Kerim yazdı.
Bizim Kader’in kader arkadaşı. Kerim, çok esmer.
Karaderili yani. Kızılderili gibi.
“Burası Türkiye. Burdan çıkış yok!”
Maç yabancılarla mı oynanıyor?
Kerim, kara olduğu için çıkışı hiç görmedi. Onun tek gördüğü, bizim Kader’in apartmanıydı. Apartmanın kapıcısı Rüstem’in bütün gıcıklığına rağmen Kerim, Kader’in cilvesine cilve katıyordu. Rüstem, Kürt’tü. Okumamıştı. Nasıl okusun?
Harran yıllardır çorak…
Rüstem, elbette Amerika’daki zencileri bilmiyor ancak Türkiye’deki zencileri kendinden biliyor. Rüstem’e rağmen bizimkiler birbirini seviyor aynı zamanda.
Barışmıştık hani. Çok zorladın. Kimliğimiz konusunda açıklamalar oldu. Evet. Barış konusunu hatırlamıyorum. Devam ediyorum.Et! Sana bakmıyorum artık. Biliyorum. Nerden biliyorsun?
Bana biraz izin verir misin? Evet.
Sonra şöyle oldu. Sanırım…
Kader geldi. Elinde Rüstem’in yazdığı kağıt… ”Senin için karıyı boşarım.” Sen bak dedim. Gördüm.
Meğerse, Kader’in cilvesi başkasınaymış. Bizim evde gizli gizli görüşürlermiş o çocukla. Rüstem ve Kerim, aynı kapta olduklarını bilmiyorlar. Ne Kerim’in derisinin suçu var bu işte, ne de ikimizin. Rüstem’e gelince… Ne zaman karaderili olduğunu merak edecek? Ne zaman okuyacak? Kimbilir? Kader’in cilvesinin adı meğerse Ali’ymiş. Hep beraber tanımıyoruz. Anlaştık!
Sabah erkenden ayrılmaya karar verdik. Yorgunduk ve nem canımızı sıkıyordu. Bindiğimiz takside, taksicinin adını hatırlamıyorum, bize şah mat çekerse diye…
Demirel’in açtığı köprüye geldik. Dur dedim. Durdu hikayesiz taksici. Polisler dedi. Boşver dedik.
Ama abi dedi. Hemen gelmezler dedik, köprüden atlayacağımızı düşünüyordu.
Atlayacaktık. Başka türlü ayrılmanın imkanı yok.
Kader’in, Rüstem’den ve sonrasında da Kerim’den korktuğu kadar korkmuş görünmeyerek…
Putrel nedir bilmeyiz. Nazım söylerdi.
Galiba köprünün çelik halatları bunlar. Bir yakından bakalım, elimizi sürelim.
Bu kadar alkolle, karşı şeride geçip,
Kuleli’yi görmeye hakkımız var değil mi? dedim taksiciye. Tabi de… İyi misin abi? Dedi. İyiyiz dedim.
Şimdi polisler gelir dedi taksici… bu kadar içkiyle atlamasak bile dert anlatmak zor olurdu. Hakverdik…
Hikayesini bilmediğimiz taksiciye devam et dedik.
Ama, dedi taksici biz hayretle bakarken.
Kader’in kaderini anlatmadınız. Kader’in kaderi kendi ellerinde dedik. Eyvallah abi, dedi taksici.
İmrendim taksicinin hiç duyamayacağımız hikayesine…
Biz zaten bitirmeye çalışıyorduk dedim.
Anladım Abi. Dedi.
Verdi iki milyonu taksici,
geçtik köprüden…"
Not: Yazıldığı dönemde köprü geçiş ücreti yazıyla ikimilyonTürkLirasıydı.
iskender
12 Ekim 2007 Cuma
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Benim küçük (sevgilim.)
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
Cümlenin başına bu kelime konduğunda eyvah! derim. durun hemen şeytmeyin. basit bir bağlaç bu. Şudur; - Halbuki ben onlardan... - Halbu...
-
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
kardeşim gelmiyor. uzaksın diyor. oğlum gelmiyor, sen beni bıraktın gittin diyor. bu hayat itibariyle elimden gelen bu. gerisi çok ağrıma gi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder