9 Haziran 2017 Cuma

Ne kadar rahatsın?

Kendini ne kadar geriye atarsan hayat içinde yani...
o kadar rahatsın.

Babam doğru söylemiş ama ben yanlış anlamışım.
O, en önde olma oğlum derdi. En arkada da kalma... Ortada ol!

Ortayolcu sandımdı.

Yoksa Mehmet Sezai'nin, İzmir Montrö Meydanı'nda ilk Troleybüs biniş noktasında,
kalabalığı yararak en önde safta yer alışı... (ağır çekim düşünün) basamakları çıkışı, ilk boş ikili koltuğa ayaklarına uzatarak, sıtma görmemiş sesiyle seslenişi 'Hadi gel Fehmi, koltuğu tuttum.!'

Bu sekans efsanedir.

Mehmet Sezai, can babamdır. Harika biridir demekten hicap duyarım.

İdolümdür. Komiktir. Babadır ve nefis sarılırdı oğluna falan...

Tabi gittim bu arada.
Gelince görüşürüz.

Hiç yorum yok:

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...