21 Mayıs 2017 Pazar

neden?

Neden Yusuf Abimi aramıyorum... İnsan abisine falan...
Hop diyelim, burda duralım.
Bi kere abilerime karşı son derece saygılı, bir dediklerini iki etmeyen,
onlara layık olmaya çalışan biriyimdir. Şahidim çok.
Hiçbiri de bozacı değil.
Ben de şıracı...

O halde neden?

İnsan yorgunluğu diyelim. Metal yorgunluğu gibi değildir.
Metal yorgunluğunu eski uçaklardan biliriz. Kaza geçirirler mesela...
Bakım falan süperdi ama ah işte metal yoruluyor bir yerde...

İnsan yorgunluğu öyle değil.

Bir yere düşmüyorsun uçak gibi.
Parçalarına ayrılıp, yeniden dolaşıma girmiyorsun ayrıca...
Yoruluyorsun ve aslında o insanın (Büyük biladerinin) yıllarca -mış gibi davrandığını...
sana, annene, babana, diğer biladerine...
ve kendi yakın çevresine, eski karısına-çocuğuna, falanına filanına, alayına...
bilerek yorulduğunu farkediyorsun.

Tık diyor bi şey içinden.
Asfalyan atıyor.
Tek bir vukuatını hatırlamak yetiyor artık.
Anneni 2 gün morgda bekletip dalga geçmesi mesela. (aynı zamanda kendi anası la!)

Artık görmek, işitmek, devamlı parasızlık hikayesini dinlemek, şudur budur...
bitiyor.
Hep aralık bir kapısı vardı nezdimde. 71 yaşına geldi o aralık kapıyı da göremedi...
O kapının aralığından bakmayı becerebilse, akıl etse, cesaret etse...

Beni görecekti.

İşte bundan, cancağızım...








Hiç yorum yok:

Benim küçük (sevgilim.)

'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...