durduğum yeri idrak ederek yazıyorum. 55 yaş yani.
arkası önü bilmem. tozlu bir gezi sırasında, köy kahvesinde çay içerken gördüm işte bir yazı... bilmiyoruz sanki, hatırlatıyordu: bu yaştan sonra 15, bilemedin 20 yıl kaliteli bir ömür kalıyormuş. geri kalan 55 yaşın ne çabuk geçtiğine dikkat çekerek diyor ki, önünüzdeki yılların hızla geçmesi falan...
Bir de, tura çıkarken yeğenine uğrayan Muharrem Abi'nin hikayesi var.
Yeğeni berber. Dedem burda diye aramış Muharrem Abi'yi. Abimiz tura yetişirim diye gitti. Geldi.
Pufluyor. Ne oldu Abi dedim. Babam, bizim yeğene gelmiş köyden, taa uzaktan geliyor bu kadar soğukta. bu soğukta giydiği yazlık mavi açık terlikler. Şimdi biri görse ben ne derim dedi. demezsin dedim. gitmiş yeğene ayakkabı parası vermiş. bulunduğumuz yer mahrumiyet bölgesi. cep telefonu kabı buluyorsun ama bir tek ayakkabı satıcısı yok.
Bütün gün babası için ayakkabı almayı organize etmeye çalıştı Muharrem Abi.
Sonuçta ne oldu diye sorsam şimdi. Ayıp olur.
Hayattan hikayeleri bir yere bağlamasak da olur.
hem bağlasan ne olur?
kendini iyi mi hissedersin?
17 Mayıs 2017 Çarşamba
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Benim küçük (sevgilim.)
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
Cümlenin başına bu kelime konduğunda eyvah! derim. durun hemen şeytmeyin. basit bir bağlaç bu. Şudur; - Halbuki ben onlardan... - Halbu...
-
'Sevgilim' yok. Yok öyle bir şey... Kelimesine bile kızıyor. Ece kızıyor yani. Halbuki, Mor ve Ötesi'nin harika şarkısı o. Onlar...
-
kardeşim gelmiyor. uzaksın diyor. oğlum gelmiyor, sen beni bıraktın gittin diyor. bu hayat itibariyle elimden gelen bu. gerisi çok ağrıma gi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder