bizim kuşak da sapır sapır dökülüyor mu ne? 1958 sonrası, 50'li yaşlar ya da o yaşlara ulaşmaya yakın... iyi yetişmiş, bilgili, zeki bir arkadaşımı kaybettim. gördüklerinden acı duyan ve hissetmeyi bilen, işinde titiz bir insandı. bu detaycılık ve titizlik, bu karınca ezmez halimiz mi sonumuzu getiriyor acaba? kimseye eziyet etmeye kıyamadan, kendimize kıyıyoruz. şiddetle. evet sevgili arkadaşım da kendisine şiddet uygulamış. çoğumuzun, benim yaptığım gibi. herşeyin acısını kendi gövdesinden çıkararak.
daha bir kaç yıl öncesiydi, buraya da yazdım galiba. kendinden bile habersiz bir tiyatro oyuncusu kız çocuğu: "çok içiyorsun abi" demişti. "senin gibilere katlanmak için" diye cevap vermiştim.
canım ahmet, içmeyi ve kendini kaybetmeyi çok istemiş. kaybettik sonunda.
allah rahmet eylesin. toprağı bol, hatırlayanı çok olsun.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder